Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2012

Επανάσταση του Αυγερινού

Αν σήμερα η έννοια της προφητείας, εξαιτίας της συνάφειας της με τη φονταμενταλιστική βαρβαρότητα, τον ακλόνητο δογματισμό, και το έθος της κυριαρχίας έχει ως εδώ λάβει δυσφημιστική σημασία, είναι ίσως της ώρας που από τον παιγνιώδη παραλογισμό της αβεβαιότητας και την παράδοξη συνύπαρξη του τυχαίου και του σκόπιμου θα αναδυθεί μια άλλη προφητεία, για να ευσταθήσει αυθόρμητα και ενδεχομενικά ως το ειρωνικό ανάλογο της παρωχημένης και πλέον ειδεχθούς εσχατολογικής αναγκαιότητας- μια τέτοια προφητεία είναι που, εν παραλλήλω, όλως παραδόξως, προσποιητή και αυθεντική, προκηρύσσει σε αυτές τις σελίδες το κέλευσμα μιας κοσμοϊστορικής Έλευσης. Το αν αρμόζει να πάρουμε στα σοβαρά τα όσα παρατίθενται σε αυτόν τον τόμο˙ το αν αξίζει να καταδυθούμε στον ατέρμονο μορφοκλασματικό του υπαινιγμό˙ το αν έχει κάτι να μας διδάξει η αποσταθεροποίηση της κρίσης απέναντι στην αμφισημία που θα προκαλέσει το αναστοχαστικό του τέχνασμα θα το αναδείξει το εκζητούμενο χάραμα της νέας συνειδητότητας που ίσως ως ανταπόκριση προκύψει. Εντεύθεν, το αν τελικά η αυθαίρετή οίηση τούτης της προφητικής πραγματείας πομπωδώς δικαιωθεί ή γελοιωδώς παραμείνει εκκρεμής, θα το αποφανθεί αποκλειστικά και μόνον ο ίδιος ο «απαστράπτων ορίζοντας», όπου με πυρετώδη ζέση αποτείνονται και όλες της οι συνδηλώσεις: πως δήθεν ο ορίζοντας αυτός είναι πλέον εγγύς, η νέα θεσπέσια αιχμή της αδογμάτιστης σκέψης.



| Στοιχεία έκδοσης |

Τίτλος: 
ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΥΓΕΡΙΝΟΥ
Συγγραφέας: 
ΑΣΤΡΕΑΣ
Εκδοτικός οίκος: 
iWrite Publications,
Εκδόσεις Πηγή ISBN: 
978-9609599-04-7 Στοιχεία έκδοσης: 
Α’ Έκδοση, 11-11-2011 
Έκδοση: Προσεγμένη | iWrite Premium
 Σελίδες: 584 
Διαστάσεις: 15.8 x 23.8 εκατοστά

Για online αγορά εδώ

Συνέντευξη του Συγγραφέα, στον Γιώργο Ιωαννίδη, για το περιοδικό Mystery (Τεύχος 79)


Αστρέα, είχες την υπομονή να συγγράψεις έναν τόμο 580 πυκνογραμμένων σελίδων που συνθέτουν ουσιαστικά το Μανιφέστο του Εωσφορισμού. Παρόλ' αυτά όμως, επέλεξες να κρύψεις την ταυτότητα σου πίσω από ένα ψευδώνυμο. Τι σημαίνει το όνομαΑστρέας και για ποιο λόγο επέλεξες αυτό από κάποιο άλλο;

Καταρχάς ας αναρωτηθούμε, τι είναι «ψευδώνυμο»; Είναι άραγε πιο αληθινό το όνομα με το οποίο παρά τη θέλησή μας μάς βαπτίζουν από εκείνο που επιλέγουμε οι ίδιοι ώστε να εκφράσουμε τα ενδόμυχά μας; Και όσο βαθύτερα πάει κανείς τόσο λιγότερο φέρει το στίγμα της επωνυμίας. Στη δική μου περίπτωση δεν πρόκειται απλώς για ένα όνομα αμιγώς προσωπικό επειδή ακριβώς εξυπονοεί την ανωνυμία μου. Όταν αναδύθηκε από το ασυνείδητό μου ήξερα ότι το όνομα αυτό με απολυτρώνει από την τυραννία της ταυτότητας. Θα έλεγα ότι περιγράφει την επιλογή μου να σταθώ δίπλα από αυτό το έργο ως το οποιοδήποτε ανώνυμο αναρχικό υποκείμενο. Εξάλλου, όπως έχει πολύ σοφά ειπωθεί, όλοιμας είμαστε ένα αστέρι. Με αυτή την αξίωση αναδύθηκε το αυτοσαρκαστικό για τα πρότυπα της επωνυμίας «Αστρέας». Άλλωστε αν το καλοσκεφτείς, το έργο αυτό και το οποιοδήποτε άλλο δεν είναι παρά αποτέλεσμα συλλογικής προσπάθειας παρά ατομικής- το βιβλίο αυτό έρχεται ως αποτέλεσμα πρότερων καταγεγραμμένων στοχασμών. Αυτό είναι το επιμύθιο της μεταμοντέρνας σκέψης: οι ιδέες αναπλάθονται από μόνες τους και μας χρησιμοποιούν για να το κάνουν! Συνεπώς, ένα από τα κεντρικότερα μηνύματα του μανιφέστου είναι η αυτό-διαγραφή της αυθεντίας. Με αυτή μου την επιλογή βέβαια δε θέλω να θίξω τους επώνυμους συγγραφείς αλλά απλώς να κάνω μια επίκαιρη νύξη που δίνει και το σύνθημα των καιρών: λιγότερο Εγώ, περισσότερο πάθος για αλλαγή!

Πριν περάσουμε στο περιεχόμενο του έργου σου, θα μου επιτρέψεις να σου κάνω ορισμένες ακόμη προσωπικές ερωτήσεις. Για παράδειγμα, κατά την πρώτη μας συνάντηση μου ανέφερες πως όταν ζούσες στο Λονδίνο είχες έρθει σε επαφή με το Order of the Peacock Angel το οποίο και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ζωή σου. Θα μπορούσες να μας πεις ορισμένα πράγματα για την δράση και τα πιστεύω του συγκεκριμένου τάγματος;

Αν και θα μπορούσα να εκμεταλλευτώ δεόντως αυτή τη σημαντική παράμετρο και να την ενισχύσω με έναν μύθο, θα είμαι ειλικρινής και θα σου πω ότι σε εκείνη τη συνάντησή μας σου είχα πει λόγω της κεκτημένης ταχύτητας της συζήτησής μας ένα λευκό ψέμα. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω επαφή πλέον με αυτούς τους ανθρώπους ούτε με βοήθησαν οικονομικά για την έκδοση αυτού του βιβλίου. Το ότι σου είχα απαντήσει έτσι τότε ήταν επειδή ήθελα με μια κουβέντα να σου μεταφέρω τη βαθιά μου ψυχική επαφή που έχω μαζί τους. Ήμουν ένας πρωτοετής φοιτητής στο Λονδίνο που διψούσε για μια «μεσσιανική» αποστολή κι ως δια μαγείας εμφανίστηκε ο 32χρονος τότε Tony Hood ο οποίος στάθηκε ως δάσκαλος στην πιο δύσκολη φάση της ζωής μου καθοδηγώντας με σε διαδοχικές συνειδητοποιήσεις περί του έργου που έπρεπε να αναλάβω. Λίγο αργότερα εμφανίστηκαν κι άλλα πρόσωπα, φαινομενικά ασύνδετα από εκείνον, που όμως όλοι τους μαζί έδιναν την εντύπωση μιας δικτύωσης, μιας κοινής μυστικότητας απέναντί μου. Για δυο περίπου χρόνια έζησα στο ίδιο σπίτι με κάποιους απ’ αυτούς και στη συμπύκνωση των όσων θυμάμαι, μπορώ να πω ότι ήμουν στοχευμένος. Με διάφορους υπαινιγμούς μου κέντριζαν τη διαίσθηση περί της αναγκαιότητας μιας προσωπικής αποστολής. Για παράδειγμα, ο Tony Hood, τον οποίο ευγνωμονώ για την κρίσιμη συμβολή του στην πνευματική μου ανέλιξη, με παρότρυνε χωρίς ενδοιασμούς συνεχώς για την ανάληψη ενός μεγάλου έργου και ήταν φορές που το έλεγε καθαρά, ότιείμαι υποχρεωμένος να γράψω ένα βιβλίο. Ακόμη θυμάμαι τα αινιγματικά λόγια του: «Δεν ξέρουμε πώς να στο πούμε άλλα έχεις κάτι πολύ σημαντικό να αναλάβεις…» Είχε μιλήσει στον πληθυντικό… Υπήρχαν φορές βέβαια που αναλογιζόμουν μήπως είχα αρχίσει να τα χάνω και έπεφτα στη δίνη εγωκεντρικών φαντασιώσεων. Όμως οι ημέρες ήταν γεμάτες από σημεία και τέρατα, δεν ήταν απλώς οι υπαινιγμοί, τα «συνωμοτικά» βλέμματα μεταξύ τους που αποκάλυπταν και το φορτίο μου, αλλά και μια σειρά από μυστήριες συγκυρίες και πραγματικές Επιφάνειες που μου το καθιστούσαν σαφές: ότι επιφορτίζομαι από την υποχρέωση ενός μελλοντικού έργου.
Ποτέ κανείς δε μου είχε πει σε ποια μυστική κοινότητα ανήκει και ποιον σκοπό εξυπηρετεί, καλό ή κακό∙ ήταν πασιφανές όμως ότι ανήκαν σε κάποιο μυστικό τάγμα. Μάλιστα ο ένας απ’ αυτούς που ήταν πακιστανός, ο Ισμαήλ, ζούσε στο Ανατολικό Λονδίνο, στο Brick Lane, εκεί όπου φημολογείται ότι ζούσε για αρκετά χρόνια ο Μαιτρέγια, στην πακιστανική κοινότητα. Τέλος πάντων, το μόνο που ήξερα ήταν ότι ο σκοπός ήταν βαρυσήμαντος, ότι ήμουν μέρος μιας μεσσιανικής αποστολής. Τα επόμενα χρόνια και όσο προχωρούσα μακριά από την ανάμνησή τους, στην προσωπική μου μύηση στον Σαμανισμό, είχα ενοράσεις που μου αποκάλυψαν το ποιο αρχέτυπο –για να το πω συντηρητικά- βρισκόταν πίσω από όλα αυτά. Ήταν ο Άγγελος Παγώνι, ο Melek Taus. Κι έτσι μη γνωρίζοντας την πραγματική τους ταυτότητα αναδρομικά τους είδα έτσι, ως μέλη της Αδελφότητας του Παγωνιού. Βέβαια, θα μου πεις τώρα ότι τούτη είναι μια αυθαίρετη εκ μέρους μου ερμηνεία, αλλά σε πληροφορώ ότι είναι καλά θεμελιωμένη σε οραματικά περιστατικά και ιεροφάνειες.

Ανέφερες πως το Ο.P.A. έχει γραμμή διαδοχής από τους Γεζίδη για τους οποίους τόσα πολλά έχουμε ακούσει. Είχες μήπως την ευκαιρία να ταξιδέψεις σε μια από τις κοινότητες τους όπου μέχρι σήμερα λατρεύουν το παγώνι Melek Taus;

Όχι ποτέ. Έχω όμως ζήσει στην Ινδία αρκετούς μήνες απ’ όπου κατάγεται η λατρεία του Παγωνιού (βλ. λατρεία των Κρίσνα και Μουρούγκαν). Οι Γεζίδη και η λατρεία τους αποτελούν ένα ρομαντικό αλληγορικό σημαίνον της τρέχουσας εωσφορικής επανάστασης επειδή ακριβώς προσπαθούμε τώρα να αναβιώσουμε κάτι που έχει σχεδόν αφανιστεί βιαίως όπως και οι ίδιοι από τους μουσουλμάνους: αναβιώνουμε τα δικαιώματα του κατεξοχήν έτερου. Επιπλέον, η αθωότητα με την οποία λατρεύουν τον Άγγελο-Παγώνι (που δεν είναι παρά ο Εωσφόρος) αποτελεί το υπόδειγμα για τη δική μας πιθανή ηθική μεταστροφή προς τα εωσφορικά ιδεώδη, ώστε να τα αποκαθάρουμε από τα μιάσματα της σατανολατρείας.

Ας περάσουμε τώρα στο κυρίως θέμα της συνέντευξης μας: αποκαλείς τον εαυτό σου Εωσφοριστή. Τι είναι όμως ο Εωσφορισμός; Ένας είδος λατρείας ή μια στάση ζωής;

Ο Εωσφορισμός, θα έλεγα, αποτελεί μια ελευθεριακή στάση ζωής που δεν επισκιάζεται από κανέναν νόμο εκτός από εκείνον που επιβάλλεις ο ίδιος στον εαυτό σου. Είναι το διαχρονικό αναρχικό αίτημα που αποζητά κύρος οντολογικό. Εωσφορισμός είναι η στάση ζωής που φαίνεται ως το κατεξοχήν έτερο, το ριζοσπαστικό άλλο του εδραιωμένου από την ιουδαιοχριστιανική σωτηριολογία μαζανθρώπου. Η αποζήτηση αυτοδιάθεσης, αυτονομίας, αυτοθέσμισης. Η αφύπνιση στην ένθεη φύση μας και η απαλλαγή από την κυριαρχία του εξωκοσμικού Θεού. Τώρα, θα μου πεις, μια τέτοια στάση ζωής, στο βαθμό που εμψυχώνει τις αναρχικές της βεβαιότητες με ένθεο πνεύμα, δεν μπορεί παρά να είναι ταυτόχρονα και μια λατρεία. Είναι όντως εν παραλλήλω και μια λατρεία αλλά που δε διαχωρίζει το ιερό από το εγκόσμιο. Διότι για τα εωσφορικά ιδεώδη τα πάντα εγκαλούν μια λατρευτική προσέγγιση- το εγκόσμιο και το ιερό είναι ένα!
Το άλλο που θέλω να τονίσω είναι ότι ο Εωσφορισμός που προωθώ επικεντρώνεται στις φουτουριστικές αξιώσεις του μετα-ουμανισμού, δηλαδή την αναγκαιότητα να αποδεχτούμε το αναπόφευκτο της βιολογικής και ψυχολογικής αυτοβελτίωσης του ανθρώπου μέσω, φέρ’ ειπείν, της νανοτεχνολογίας ή της βιοτεχνολογίας. Η τεχνογνωσιακή μας εξέλιξη, με την ορθή χρήση, υπόσχεται τον επίγειο παράδεισο. Δεν καταλαβαίνω αυτόν τον αναθεματισμό από τους τεχνοφοβικούς συντηρητικούς.

Από την περιγραφή που μου έκανες, νομίζω πως η προσέγγιση σου είναι διαφορετική από εκείνη γνωστών λουσιφεριανιστών, όπως του Michael W. Ford, συγγραφέα και ιδρυτή του The Order of Phosphorus, αλλά και άλλων μάγων της Αριστερής Ατραπού, σωστά;

Σαφέστατα. Εκπροσωπώ τη διαχρονική πρόθεση ανάνηψης και κάθαρσης των εωσφορικών ιδεωδών από τις ερμηνείες των Πατέρων της Χριστιανοσύνης, η οποία ως εδώ απέτυχε. Σκοπός μας είναι η σύγκλιση της Αριστερής Ατραπού με τις δεξιόστροφες παραδόσεις, όχι ως προς την πρακτική –διότι κατά μιαν έννοια πάντα θα παραμένουμε τα «κακά παιδιά»- αλλά ως προς την σύλληψη. Δηλαδή επιθυμούμε να «αγιοποιήσουμε» προσεγγίσεις δήθεν βέβηλες, να κοινοποιήσουμε σε όλους το οντολογικό τους βάρος και τη λυτρωτική τους δυνατότητα. Ως εκ τούτου δεν είμαι τόσο υπερασπιστής της Αριστερής Ατραπού όσο εργάτης μιας απαραίτητης Σύνθεσης προς χάριν της ισορροπίας. Αλλά δυστυχώς τούτο εδώ είναι, Γιώργο, ένα επιχείρημα που πρόκειται να εναντιωθεί σφοδρά από τους συνήθεις ύποπτους…

Ο Εωσφόρος στον οποίο αναφέρεσαι έχει οντολογική ύπαρξη; Δηλαδή είναι ένα υπερκοσμικό πνεύμα δύναμης ή μια αφηρημένη έννοια;

Εδώ πάμε σε βαθιά νερά! Θα έλεγα και τα δυο. Αρχικά –κρατήσου!- είναι μια εξωπολιτική και εξωβιολογική δύναμη που επενέβη γενετικά στον Homo Erectus ώστε να μεταλλαχθεί σε εκπληκτικά σύντομο διάστημα σε Homo Sapiens. Με άλλα λόγια, αυτό που θεολογικά αποκαλούμε «Εωσφόρο» είναι μια συλλογική οντότητα, μια ομοσπονδία εξωγήινων φυλών από τις Πλειάδες και τον Σείριο που ανέκαθεν εποπτεύει στενά τις ανθρώπινες εξελίξεις και που σκοπεύει σύντομα να επαναφέρει τη φυσική τάξη των πραγμάτων. Στην αρχαιότητα και στην εσωτερική παράδοση αυτή η ομοσπονδία αποκαλείτο Eos, Ea, Enki, Aiwass, Melek Taus, Quetzocoatl, κλπ. Στην ουσία μέσα από αυτά τα διάφορα θεολογικά εμβλήματα αναφερόμαστε στην ίδια υπόσταση, η οποία όμως ΔΕΝ είναι μια αμιγώς πνευματική οντότητα αλλά ένα σύμπλεγμα υπεραναπτυγμένων εξωγήινων φυλών που εδώ και δεκάδες χιλιάδες χρόνια, πριν ακόμη εμείς εφεύρουμε τη φωτιά, έχουν πρόσβαση στη θεοδρομούσα 4η Διάσταση.
Κατά δεύτερο λόγο, ο Εωσφόρος είναι όντως και μια αφηρημένη έννοια διότι το γονιδιακό και πολιτισμικό αποτύπωμα της επενέργειας της εν λόγω ομοσπονδίας ήταν ανέκαθεν έντονο στο ασυνείδητό μας, καθιστώντας πάντα ζωντανό το αρχέτυπο του δαιμονοποιημένου Άλλου εντός μας. Δαιμονοποιημένου, γιατί θα μου πεις! Πολύ απλά επειδή η βιο-πολιτισμική αυτή ανάμνηση προκαλεί δέος στη συρρικνωμένη συνειδητότητα του αγρότη, του δικαστή, της νοικοκυράς, ή του εφοριακού των ρηχών ενασχολήσεων. Μόνο στη διευρυμένη συνείδηση του εσωτερισμού μπορεί να εναποτεθεί η εκκρεμούσα παλιννόστηση σε αυτήν την λησμονημένη αλήθεια. Το ξέρω ότι αυτή η ερμηνεία ακούγεται τρελή κι ότι διακυβεύω το κύρος των όσων ισχυρίζομαι, αλλά τέτοια είναι πάντα η αλήθεια της πραγματικότητας πέραν των κοντόφθαλμων συλλήψεων: φαντάζει παρανοϊκή!

Και ποια η διαφορά ακριβώς ανάμεσα στον Εωσφορισμό και τον Σατανισμό; Όπως θα γνωρίζεις, ο εκκοσμικευμένος Σατανισμός είναι αθεϊστικός ερμηνεύοντας τις Βιβλικές φιγούρες ως σύμβολα παρά ως αληθινά πλάσματα και δυνάμεις, άποψη την οποία ασπάζεται ο θεϊστικός Σατανισμός.

Ο Εωσφορισμός μοιάζει με τον εκκοσμικευμένο Σατανισμό μόνο στο μέτρο που δίνει προτεραιότητα στην αλληγορία. Από εκεί και ύστερα διαφέρουν τόσο όσο το φαντασμαγορικό παγώνι από το σφαγμένο γουρούνι. Ο Σατανισμός είναι κακόγουστος, μια θεατρική λατρεία που παρότι ανιχνεύει τις παγανιστικές μας ρίζες δεν καταφέρνει παρά να επαληθεύσει όλα όσα ο Πατρικός Νόμος προσάπτει εν αδίκω στο κατεξοχήν έτερο: ακαλαίσθητη βλασφημία, διαστροφή, αιμοβορία, ασχημοσύνη, φόνος, αρρώστια. Οι καημένοι οι Σατανιστές προσπαθούν να ξεφύγουν από την επιβολή του Πατρικού Νόμου επαληθεύοντας ακριβώς το αντι-είδωλο που ο ίδιος έχει δημιουργήσει. Και ρωτάω: τι είδους αντίσταση είναι αυτή; Απεναντίας, ο Εωσφορισμός και ειδικά αυτός που τώρα αναδύεται είναι η καθαρή διάνοια, η απελευθερωμένη από γνώμονες και στεγανά καθαρή κρίση, η απόϊδεολογικοποιημένη σκέψη, η νόηση που υπερβαίνει τα χρησιμοθηρικά δολώματα του Λόγου, είναι η υπέρνοια που αντλεί την Αλήθεια μέσα από την περιπέτεια του προσωπικού της θριάμβου έναντι των κατεστημένων αρχών. Στο εξής ο άνθρωπος που δηλώνει την εωσφορική του ταυτότητα ουσιαστικά υποδηλώνει την απουσία κάθε ταυτότητας, είναι η καθαρή ψυχή δίχως προσκολλήσεις και φονταμελιστικές πεποιθήσεις, μα που ωστόσο είναι βαθιά της ενωμένη με το Όλον, φέροντας η ίδια το Αρχέγονο Ενέργημα με το οποίο μπορεί να αναδημιουργήσει τα πάντα αποκλειστικά και μόνο ανάλογα με τους κανόνες του Ωραίου- διότι δυστυχώς το Καλό και το Αληθινό ως τώρα αποδείχτηκαν ύπουλα και παραπλανητικά. Νομίζω πως μόνο το Κάλλος αξίζει να θεαθεί ως πραγματικά ειλικρινές επειδή αφήνεται αποκλειστικά και μόνο στα υποκειμενικά μας κριτήρια. Άρα ο Εωσφορικός είναι ο άνθρωπος της βαθιάς υποκειμενικότητας, αυτοδημιούργητος, θεληματικός, ένθεος, ελεύθερος από κάθε αρχή ακόμη κι από την εωσφορική του ταυτότητα, αν αναλογιστεί κανείς πως την αντιτάσσει χάριν της ειρωνείας…

Όσον αφορά τώρα το βιβλίο σου, πότε, γιατί και υπό ποιες συνθήκες έλαβες την απόφαση να το γράψεις, και μάλιστα στην μητρική σου γλώσσα;

Όπως προείπα ήταν οι παραινέσεις του πρώτου μου δασκάλου, του Tony Hood. Αργότερα, και ενώ βεβαιωνόμουν για το ρόλο αυτών των ανθρώπων που έπαιξαν στη ζωή μου, ήταν ο ίδιος ο Melek Taus που εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια μιας σαμανικής τελετής με το παράγγελμα του να ολοκληρώσω το έργο για το οποίο έχω γεννηθεί. Ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία. Η παρουσία Του από πάνω μου ήταν δεσποτική, ωστόσο ευμενώς μου ζητούσε να υποταχθώ στον ευγενή σκοπό της Χιλιαστικής Μεταστροφής. Με τη ρομφαία του μου μεταβίβασε τον Σπόρο, τη ριζική ιδέα απ’ όπου ξετυλίχθηκε αργότερα η έμπνευση συγγραφής αυτού του βιβλίου. Να φανταστείς πως τότε (εν έτη 2005) ακόμη δεν ήμουν σαφής ως προς τις πεποιθήσεις μου και ούτε καν ήξερα για την ύπαρξη του συγκεκριμένου εωσφορικού αρχέτυπου! Ήμουν ακόμη περίπου Χριστιανός. Αλλά από εκείνη τη νύχτα κάτι είχε ριζικά αλλάξει μέσα μου. Σφυροκοπούσε η βεβαιότητα της Χιλιαστικής Μεταστροφής! Ξεκίνησα να γράφω πειραματικά προσχέδια του συγγράμματος το 2006 δίχως να ξέρω που το πάει ο λόγος- μόνο στην πορεία άρχισε να διαμορφώνεται ο σκοπός…
Όσον αφορά το γιατί αποφάσισα να το γράψω στη μητρική μου γλώσσα καλύτερα να ρωτήσεις την ίδια την Ειμαρμένη. Αν αυτό το βιβλίο είναι όντως αυτό που πιστεύω ότι είναι, τότε είναι σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα θα υπερβεί τη μικρή επικράτεια της ελληνικής γλώσσας. Γιατί λοιπόν να ξεκινήσει αυτό το ταξίδι από τη γλώσσα μας είναι κάτι που δεν ξέρω. Υποθέτω πάντως ότι έχει να κάνει με τη γλωσσική αποκέντρωση διότι ο «Διάβολος» απεχθάνεται κάθε είδος συγκεντρωτισμού.

Το πρώτο πράγμα που βιώνει κανείς ξεφυλλίζοντας το έργο σου είναι ένα διανοητικό σοκ από το βαρύγδουπο ύφος των προτάσεων σου! Γιατί επέλεξες να χρησιμοποιήσεις ένα τόσο δύσκολο τρόπο γραφής; Υπάρχει κάποιος βαθύτερος σκοπός;

Είναι αρκετοί αυτοί που διερωτώνται γιατί επέλεξα αυτήν την επιτηδευμένη φρασεολογία. Είναι απλό: Η γλώσσα είναι απόλυτα ευθυγραμμισμένη με το σύνολο της βιβλιογραφίας εκ της οποίας αναδύθηκε η εν λόγω θεματική. Όταν στη βιβλιογραφία αυτή βρίσκεις ονόματα όπως Evola, Eco, Heidegger, Foucault, το ύφος αρμόζει να είναι ανάλογο. Εξάλλου η πραγματεία αυτή προσδοκά να θεωρηθεί στο μέλλον ως η επίσημη διακήρυξη του μετα-ουμανιστικού Εωσφορισμού και η προκήρυξη της Έλευσης. Άρα το ύφος του λόγου, εκτός του ότι πρέπει να πληροί τις ανάλογες βιβλιογραφικές προϋποθέσεις, αρμόζει να έχει και το ανάλογο ποιητικό βάρος. Επίσης, δεν υπάρχει τρόπος να περιγράψεις μια περίπλοκη πραγματικότητα, να αποδώσεις έναν πολυσύνθετο στοχασμό δίχως την ανάλογη επιτηδευμένη φρασεολογία. Ο απαιτητικός αναγνώστης πάντοτε ανταμείβεται από την προσπάθεια του να κατανοήσει κείμενα που σε πρώτη όψη φαίνονται δυσνόητα. Άλλωστε αυτός είναι και ο τρόπος που αναπτυσσόμαστε ως διάνοιες. Όποιος, λοιπόν, δεν είναι πρόθυμος για αποκρυπτογραφική μελέτη ας μην μπει στον κόπο να το αναζητήσει…
Πάντως το ότι επέλεξα να γράψω αυτό το έργο κατά αυτόν τον τρόπο αποδεικνύει νομίζω περίτρανα ότι δεν αποβλέπω στην κερδοσκοπία, όπως με έχουν κατηγορήσει. Αν ήθελα να «τα κονομήσω» θα επένδυα όλη αυτή τη μεγάλη προσπάθεια γράφοντας ένα καλό μυθιστόρημα για ένα λιγότερο καχύποπτο αναγνωστικό κοινό. Λοιπόν, αυτό το βιβλίο είναι για λίγους. Αν κάποτε θα γίνει για πολλούς θα είναι επειδή θα έχει μεταφραστεί και θα έχει εκπληρωθεί η προφητεία.

Μέσα σε λίγες λέξεις λοιπόν, και όσο γίνεται πιο απλά, ποιο είναι το κεντρικό μήνυμα του Μανιφέστου;

Θα έλεγα ότι το μήνυμα επαναλαμβάνεται σχεδόν σε κάθε φράση του τόμου, καθώς το σύνολο κείμενο είναι ομόκεντρο. Ακόμη και με μια θεματική ποικίλων κατευθύνσεων διακρίνεται σε κάθε σελίδα η επιμονή του μοναδικού μηνύματος που δεν είναι άλλο από την αναγκαιότητα οριστικής πάταξης του Πατρικού Νόμου, εννοώντας, μιλώντας ψυχαναλυτικά, το Υπερεγώ, μιλώντας θεολογικά, τον Εβραίο Κύριο… Καθώς θα περιηγηθεί κανείς σε αυτές τις σελίδες δε θα δει τίποτα να μένει όρθιο. Είναι η απόλυτη αναρχική καταστροφή όσων θεωρούσαμε ως τώρα πάνσεπτες αξίες. Ο λόγος βέβαια που τώρα τις θρυμματίζουμε είναι επειδή ήδη αυτές στο σύνολο των φιλοσοφικών πορισμάτων του 20ου αιώνα έχουν αποκηρυχθεί. Κι επειδή ο κόμπος έφτασε στο χτένι ήρθε η ώρα να πούμε τα πράματα με το όνομά τους.
Θα τολμήσω να πω αυτό που μου εκμυστηρεύτηκε ο Φύλακας Άγγελος. Ότι το βιβλίο αυτό προσδοκά να θεωρηθεί αργότερα ως το έσχατο της μετά Χριστόν εποχής. Και δεν εννοώ χρονολογικά και αξιολογικά, φυσικά αλλά θεματικά και κυρίως συμβολικά. Όποιος το διαβάσει αναστοχαστικά θα καταλάβει το γιατί. Το Μανιφέστο αυτό είναι ο αλληγορικός συμπερασμός των φιλοσοφικών συγγραμμάτων του 20ου αιώνα και άρα σύνολης της μετά Χριστόν εποχής επειδή επιτέλους βολιδοσκοπεί τον υπαινιγμό που η θεοσοφική συνείδηση ανέκαθεν υπονοούσε. Ας πούμε τα πράματα λοιπόν με το όνομά τους: η εθελούσια αμνηστία του Εωσφόρου είναι η νέα μυθοποιία που κλείνει επισήμως την πατριαρχική Ιστορία και ταυτόχρονα διανοίγει το μετα-ουμανιστικό μας πεπρωμένο πέρα από τις αισχρές θεοδικίες με τις οποίες καταστέλλεται αιώνες τώρα το ανθρώπινο δυναμικό. Μόνο αυτή η νέα μυθοποιία έχει τη δύναμη να το κάνει αυτό.
Και επέτρεψε μου να προσθέσω ότι αυτή η προφητεία δεν έφτασε ως εδώ με ακλόνητη δογματική βεβαιότητα και αυτή η αμφισημία της έχει κάτι πολύ σημαντικό να αντιτείνει στο κυριαρχικό ήθος της πατριαρχικής προφητείας.

Σε κάποιο σημείο του βιβλίου σου, γράφεις πως το άτομο που διέπεται από το πνεύμα της Υδροχοϊκής ριζοσπαστικοποίησης δεν μπορεί παρά να διαβεί την οδό της Ιερής Εξέγερσης...
Η ερώτηση μου συνεπώς είναι διπλή: Αρχικά - τι ακριβώς εννοείς όταν αναφέρεσαι στο Υδροχοϊκό πνεύμα;

Είναι η επέλασή μας στο νέο Αιώνα, στην Εποχή του Υδροχόου, η οποία φέρνει νέες αξίες, νέες συνθήκες διαβίωσης, νέα ριζοσπαστικά πρότυπα που παραπέμπουν στην αθωότητα του παιδιού- όλα στο σύνολό τους εντελώς αντισυμβατικά με τα όσα γνωρίζουμε τις τελευταίες δυο χιλιετίες. Η ριζοσπαστική μεταστροφή είναι αναπόφευκτη. Τα πάντα ρει!

Και για ποια επανάσταση κάνεις λόγο; Θέλω να πω, ότι σε πολλά σημεία του βιβλίου σου μιλάς ανοιχτά για μια επερχόμενη επανάσταση. Επανάσταση όμως απέναντι σε τι, γιατί και με ποιο τρόπο;

Επανάσταση απέναντι στον εαυτό μας και των παρωχημένων δογματικών του προσκολλήσεων που αποκρύπτουν την πραγματική του φύση. Νομίζω θα συμφωνούν όλοι ότι εκεί έγκειται η επιτομή της καθολικής αλλαγής. Αν δε συμβεί αυτό γρήγορα τότε διακυβεύεται η ίδια η βιόσφαιρα! Ο τρόπος που θα συμβεί αυτός ο Χιλιαστικός Στασιασμός είναι απλός: γενικευμένη ανυπακοή στα τεχνοκρατικά σχέδια και αποδοχή της νέας οντολογικής συνθήκης που εντός συντόμου θα διαπομπευθεί. Να μην υποκύψουμε στις Κασσάνδρες ότι τάχα μας επιβουλεύονται μακροπολιτικές συνωμοσίες, τη στιγμή που κάποια νέα ηγεμονικά επίκεντρα αποπειρώνται την πάταξη της αποκαλυψιακής καταστροφολαγνείας. Ας μην είμαστε αφελώς καχύποπτοι έναντι της ηγεμονίας αυτής καθεαυτής. Οποιοσδήποτε έρχεται σαν αρχηγός τον βλέπουμε πλέον σα δυνάστη. Δεν είναι έτσι τα πράματα. Ιδίως όταν η νέα μεσσιανική ηγεσία περιστρέφεται γύρω από τα υδροχοϊκά ιδεώδη της συλλογικότητας και της αποκέντρωσης. Η αναδυόμενη Παγκόσμια Επανάσταση δεν εναντιώνεται σε κάποια άριστα οργανωμένη μακροπολιτική συνωμοσία όσο στο ίδιο το μεμονωμένο ιδιοτελές συμφέρον που στη διαχρονική του συσπείρωση πανοπτικά απλώςμοιάζει με μακροπολιτική συνωμοσία. Η Ύστατη Επανάσταση είναι ζήτημα γενεών επειδή εχθρός μας είναι το βουλιμικό Εγώ και τα αυτοδίκαιά του δόγματα: εθνικισμός, τεχνοκρατία, θρησκευτικός φονταμελισμός, ιδεολογία. Σπαράξτε, Μαινάδες, σπαράξτε!

Κάπου εδώ δεν γίνεται να μην συνδέσω τα όσα μας έχεις πει, με την τρέχουσα κατάσταση της Ελλάδας. Ποιο είναι το σχόλιο σου για την Κρίση που μαστίζει την χώρα μας και πως μπορούμε να βγούμε από αυτό τον λαβύρινθο στον οποίο μπήκαμε.

Μια νέα θεωρία της Φυσικής λέει ότι εντροπία σημαίνει μη-αναστρεψιμότητα. Άρα το Χάος εντός του οποίου διασύρονται οι ναυαγημένες πολιτικο-οικονομικές διαδικασίες δεν πρόκειται να μας συνεφέρει ποτέ στους τόπους από τους οποίους αυτές κατολίσθησαν. Όλα όσα συμβαίνουν παγκοσμίως δεν έχουν γυρισμό. Τούτος εδώ είναι ο τελευταίος μονόδρομος που όμως υπόσχεται να μας οδηγήσει στο πολυσχιδές σταυροδρόμι του μετα-ανθρωπιστικού μας πεπρωμένου. Επομένως πιστεύω ότι όλες οι προσπάθειες διάσωσης του καπιταλιστικού συστήματος γίνονται επί ματαίω.
Τώρα, αυτή η κατάσταση μπορεί να τρομοκρατεί τον απλό θεοφοβούμενο πολίτη αλλά όχι εμάς τους μυημένους στα αυθεντικά πνευματικά μονοπάτια της διαλεκτικής αντίληψης. Είναι φανερό ότι η κάμπια αποσυντίθεται μέσα στην χρυσαλίδα και πως οδεύουμε στην ανθρωπολογική επαναθεμελίωση του κομουναλισμού, της κολεκτίβας, της ριζοσπαστικής δημοκρατίας. Αν λοιπόν ο βαθμός της ύφεσης δείχνει το πόσο κοντά οδεύουμε σε αυτή τη μετάβαση, η Ελλάδα θα πρέπει να είναι και πάλι πρωτοπόρος. Είμαι βέβαιος πως τα πρώτα άνθη επί της σαπίλας θα μοσχοβολήσουν εδώ. Άλλωστε ήδη βλέπω τον Αυγερινό να προμηνύει την επικείμενη ανατολή του ηλίου και σύντομα αρκετοί άλλοι Έλληνες. Έπονται οι υπόλοιποι.

Διαβάζοντας το έργο σου παρατήρησα επίσης πως πραγματοποιείς ορισμένες τολμηρές αναλύσεις της Αποκάλυψης μέσω της μεταφυσικής και της ψυχανάλυσης. Ποια θέση έχει η Αποκάλυψη του Ιωάννη στον Εωσφορισμό και τι σημαίνει για σένα ο Αντίχριστος;

Η Αποκάλυψη είναι ένα τελετουργικό κείμενο μισαλλοδοξίας, το πιο αντιπροσωπευτικό ευχολόγιο πάταξης του Άλλου. Δεν είναι προφητεία αλλά μια σαφής εντολή για ολοσχερή καταστροφή του Κόσμου λες και μόνο στις φλόγες του είναι που μπορεί να αναφανεί ο Θεός. Το πιο επικίνδυνο βιβλίο που υπήρξε ποτέ! Το ποια είναι η θεραπεία θα το μάθει κανείς αφού διαβάσει το ομώνυμο κεφάλαιο στο Μανιφέστο.
Όσον αφορά τον «Αντίχριστο», αυτή δεν είναι παρά μια αρνητική ταυτότητα, δηλαδή μια ταυτότητα που την προσάπτουν οι άλλοι. Δυστυχώς είμαστε από τα Ευαγγέλια προδιατεθειμένοι να αντικρύσουμε οτιδήποτε έρχεται από τον ορίζοντα της ριζοσπαστικής καινοφάνειας ως το Κακό. Αν λοιπόν όλα όσα αντιπροσωπεύει ο «Αντίχριστος» είναι το ανάποδο της χριστολογίας, οι αξίες του θα πρέπει άρα να έχουν να κάνουν με τον κομουναλισμό, τον ριζοσπαστικό φεμινισμό, τα ενθεογενή μυστήρια και την ιεροποίηση του σεξ και των εγκοσμίων. Δηλαδή όλα όσα υπόσχονται την έξοδό μας από το εσχατολογικό σφαγείο. Αφήνω τους εξυπνότερους να κρίνουν αν αρμόζει να τον ταυτίσουμε με κάτι το αρχέτυπα κακόβουλο.

Κλείνοντας, και αφού σε ευχαριστήσω για την κουβέντα μας, θα ήθελα να σε ρωτήσω αν ετοιμάζεις κάποιο άλλο βιβλίο, όπως και γενικά, ποια είναι τα σχέδια σου για το μέλλον.

Σκοπεύω να γράψω σε βατό λογοτεχνικό ύφος τα απομνημονεύματα των στιγμιότυπων που δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για τη συγγραφή του μανιφέστου. Από αυτά θα αναδυθεί ένα μωσαϊκό διερευνητικών προσεγγίσεων. Τα όσα έμαθα κοντά στους φίλους του άγνωστου τάγματος, η σαμανική μου μύηση και επαφή όλα αυτά τα χρόνια με τις οντότητες, που τελικά δεν είναι παρά εξωγήινη ευφυία από την 4η Διάσταση, η συνάφεια μεταξύ πνευματισμού και εξωπολιτικής, που σχετικά πρόσφατα αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε… όλα αυτά με οδήγησαν σε βαθύτατους διαλογισμούς περί της ατομικής και συλλογικής παλιγγενεσίας, της τρέχουσας ανέλιξης της ανθρωπότητας στην 4η διάσταση και της σημασίας των ενθεογενών που βοήθησαν ανυπολόγιστα την άφιξή μου σε αυτά τα συμπεράσματα. Το αν όλα αυτά έχουν εγκυρότητα θα το κρίνει ο ίδιος ο ορίζοντας. Όσο για τα άλλα μου σχέδια, σε ένα τέτοιο ρευστό τοπίο δεν έχεις την πολυτέλεια για σαφείς προορισμούς. Απλά προετοιμάζομαι για το χειρότερο και το καλύτερο που πρόκειται να φανεί σαν ένα coincidentia oppositorum, μια αλχημική σύμπτωση των αντιθέτων, ταυτόχρονα στο ένα και μόνο επικείμενο Γεγονός

Source : Επανάσταση του Αυγερινού
"Οι άνθρωποι με έχουν για εχθρό των δίκαιων νόμων, των οικογενειακών δεσμών και της παράδοσης. Ναι, λένε την αλήθεια. Δεν αγαπάω τους νόμους που έχει φτιάξει ο άνθρωπος... αυτό που αγαπάω είναι η ιερή και πνευματική ευγένεια που θα έπρεπε να είναι πηγή και βάση για κάθε νόμο στη γη."
Khalil Gibran