Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2012

ΤΑ ΕΠΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΛΧΗΜΕΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ''ΕΙΝΑΙ''


Η σοφία μέσα μας μοιάζει με φλόγα, που έτσι κι ανάψει, δεν πρόκειται ποτέ να σβηστεί.


ΤΑ ΕΠΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΛΧΗΜΕΙΑΣ

Είναι οι φάσεις της μεταμόρφωσης μέσα από τις οποίες οδηγεί ο μάγος τον μαθητή του. Αυτές οι φάσεις είναι τα επτά βήματα της αλχημείας: ξεκινούν από τη γέννηση και καταλήγουν σταδιακά στην απόλυτη μεταμόρφωση. Η αλχημεία αφορά στη μετατροπή διαφόρων πραγμάτων σε χρυσάφι - ένα υλικό τέλειο και άφθαρτο. Σε ανθρώπινους όρους, το χρυσάφι συμβολίζει το αγνό πνεύμα. Όταν ένας άνθρωπος ξεπεράσει κάθε περιορισμό, απαλλαγεί από κάθε φόβο και αντιληφθεί μέσα του το αγνό πνεύμα, τότε έχουν ολοκληρωθεί και τα επτά βήματα της αλχημείας.



Δεν υπάρχει πιο θαυμαστό ταξίδι. Την εποχή του Αρθούρου, το ονόμαζαν εκστρατεία με απώτερο πάντα στόχο το Άγιο Δισκοπότηρο, ένα αντικείμενο που αποτελεί από μόνο του πανίσχυρο σύμβολο του αγνού πνεύματος. Έτσι, λοιπόν, η αλχημεία και το Άγιο Δισκοπότηρο είναι ένα και το αυτό. Και στις δύο περιπτώσεις, το ζητούμενο είναι εκείνη η άχρονη πλευρά της ζωής που προσφέρει ό,τι ο καθένας μας ονειρεύεται: την αγνή αγάπη, την απόλυτη ευδαιμονία, τη γνήσια πνευματική πληρότητα.

Όλα προέρχονται από τον κόσμο του μάγου. Ο Μέρλιν ενυπάρχει και στους δύο κόσμους και ο σκοπός του παραμένει πάντοτε ο ίδιος: να μας διδάξει πώς να φτάσουμε στην τελειότητα, που είναι η αντάξια κληρονομιά της υλικής μας υπόστασης.

Είναι ένα ταξίδι αναζήτησης που θα σας απομακρύνει από μια ζωή όπου κυριαρχούν το εγώ και οι αγωνίες του, για να σας οδηγήσει σε μια καινούργια ζωή που εξουσιάζεται από τα θαύματα. Ο κάθε άνθρωπος έχει τους δικούς του ρυθμούς εκμάθησης, αλλά η δίψα για θαύματα είναι εξίσου έντονη σε όλους μας. Για να έλθει η ημέρα που θα χαράξει για σας η αυγή αυτής της μαγικής γνώσης και μαζί της και η νέα σας ζωή. Το μέλλον δεν επιφυλάσσει τίποτα λιγότερο από το πλήρες άνθισμα του πνευματικού σας δυναμικού.

Σημείωση: Ο μάγος δεν έχει φύλο και μόνο η ακαμψία της γλώσσας μας μετατρέπει τον Μέρλιν σε αρσενικό (όπως συμβαίνει με τον θεό, τον προφήτη και πολλές άλλες έννοιες που είναι στην πραγματικότητα υπεράνω γένους). Μιλώντας, λοιπόν, για το μάγο μέσα μας, αναφέρομαι εξίσου στις γυναίκες όπως και στους άνδρες. Άλλωστε, ο γυναικείος πληθυσμός υποδέχτηκε πιο ανεπιφύλακτα την επιστροφή της μαγείας στη σύγχρονη κοινωνία.

Την εποχή του Βασιλιά Αρθούρου, καμιά εκστρατεία δεν ξύπνησε τόσο πάθος στις "ψυχές των ανθρώπων, όσο αυτή της αναζήτησης του Άγιου Δισκοπότηρου. Ο κάθε ένας από τους πιστούς ιππότες του Αρθούρου ονειρευόταν να βρει εκείνος το ανεκτίμητο αντικείμενο που θα έφερνε την ευλογία και την προστασία του Θεού στον βασιλιά τους. Πολύ συχνό φαινόμενο ήταν οι ιππότες που νήστευαν κι έκαναν μετάνοιες, με την ελπίδα να τους επισκεφθεί το όραμα του Δισκοπότηρου, ενώ οι ζωγράφοι ανταγωνίζονταν ποιος θα αποδώσει καλύτερα τον Μυστικό Δείπνο.

"Είναι σχεδόν αδύνατο να πείσει κανείς τους θνητούς ότι τα εξερευνητικά ταξίδια δεν έχουν ποτέ σαν στόχο τους κάτι φτιαγμένο από ύλη, όσο ιερό κι αν είναι αυτό", είχε πει κάποτε ο Μέρλιν στον Αρθούρο. Εκείνος θυμόταν τα λόγια του μάγου κάθε φορά που η μανία του Δισκοπότηρου έφτανε στο απόγειό της, πράγμα που συνέβαινε συνήθως τους κρύους, σκοτεινούς μήνες του χειμώνα, όταν οι ιππότες έπλητταν και δεν μπορούσαν να ησυχάσουν στιγμή. Ιδιαίτερα οι πιο νεαροί μάλωναν ποιος θα πρωτοξεκινήσει για την Ιερή Χώρα ή για τον πύργο του Μονσάλβατ ή για οποιονδήποτε τόπο, υπαρκτό ή μυθικό, όπου ίσως βρισκόταν το Άγιο Δισκοπότηρο.

Ο βασιλιάς κρατούσε τις αποστάσεις του απ’ αυτό τον πυρετώδη ενθουσιασμό. "Αν θέλετε τόσο να πάτε..." είπε μια μέρα, αφήνοντας ατελείωτη τη φράση του.

"Τι; Θες να πεις ότι δεν πιστεύεις στο Άγιο Δισκοπότηρο;" ρώτησε με αυθάδεια ο Σερ Κέι. Επειδή τον θεωρούσαν κάποτε αδελφό του βασιλιά, προτού ο Αρθούρος τραβήξει το σπαθί απ' το βράχο, ο Κέι είχε περισσότερη οικειότητα μαζί του.

"Αν πιστεύω; Θα μπορούσες να πεις ότι πιστεύω", απάντησε ήρεμα ο Αρθούρος, "αλλά όχι με τον τρόπο που νομίζεις ή με τον τρόπο που εσύ ο ίδιος πιστεύεις".

Η απάντηση αυτή ήταν πολύ αινιγματική για τον Κέι, ο οποίος δαγκώθηκε για να μην κάνει καμιά πιο προσβλητική ερώτηση.

"Υπάρχει, άρχοντά μου, το Δισκοπότηρο;" ρώτησε ο Γκάλαχαντ σε πιο ήπιο τόνο.
"Με ρωτάς σαν να πιστεύεις ότι το έχω πιάσει στα χέρια μου", είπε ο Αρθούρος.
"Δεν ξέρω κι εγώ τι να πιστέψω", μουρμούρισε διστακτικά ο
Γκάλαχαντ, "αλλά έχω ακούσει κάποιες ιστορίες".
"Τι είδους ιστορίες;"
"Σχετικά με τον Μέρλιν. Λένε ότι αυτός έφερε το κύπελλο από την Ιερή Χώρα, όπου είχε μείνει φυλαγμένο επί πολλούς αιώνες."

Ο Αρθούρος φάνηκε συλλογισμένος. "Όπως συμβαίνει με όλες τις ιστορίες, υπάρχει ένα ίχνος αλήθειας και σε αυτήν." Ακολούθησε μια μικρή αναστάτωση στην ομήγυρη της αυλής, καθώς αυτή ήταν η πρώτη φορά που ο βασιλιάς ομολογούσε ότι γνώριζε κάτι για τον θησαυρό που όλοι ονειρεύονταν. Όμως, ο Αρθούρος διέκοψε εκεί τη συζήτηση.

Μια νύχτα, στις αρχές της άνοιξης, όταν οι νάρκισσοι άνθιζαν στα λιβάδια, πλάι στα Χριστουγεννιάτικα τριαντάφυλλα που είχαν αρχίσει να μαραίνονται, μια φωτιά έκαιγε στο βάθος, μακριά από τα τείχη του κάστρου. Γύρω της κάθονταν ο Σερ Πέρσιβαλ και ο Σερ Γκάλαχαντ, που είχαν δώσει όρκο να αποτραβηχτούν μαζί για λίγο καιρό από τα εγκόσμια. Ήταν πολύ νωρίς για να αρχίσουν την ιερή τους απομόνωση στο δάσος, εκεί που το τελευταίο χιόνι του χειμώνα στοιβαζόταν ακόμα σε βουναλάκια κάτω απ' τις σκιές των δέντρων. Έτσι, οι δυο ιππότες προσεύχονταν και νήστευαν σε ένα μικρό αντίσκηνο, απ' όπου μπορούσαν να δουν τα βασιλικά δώματα.

"Κάποτε θεωρούσα ότι το όνειρό μου να βρω το Δισκοπότηρο δεν ήταν παρά ένα ανώφελο καπρίτσιο", άρχισε να λέει ο Πέρσιβαλ. "Ο κάθε ιππότης θέλει να είναι πρώτος μεταξύ πρώτων, αλλά για πολλά χρόνια είχα απαρνηθεί αυτή την επιθυμία, πιστεύοντας ότι ήταν ένα παιχνίδι της ματαιοδοξίας μου. Κι όμως, Γκάλαχαντ, η ψυχή μου φλέγεται γι' αυτό το πράγμα".

"Ο βασιλιάς λέει ότι δεν είναι πράγμα", του υπενθύμισε ο νεότερός του ιππότης.

"Λέει επίσης, ότι ο Μέρλιν ήταν αυτός που το έφερε στην Αγγλία. Τον άκουσες κι εσύ με τ' αυτιά σου, έτσι δεν είναι:" Η φωνή του Πέρσιβαλ είχε μια προκλητική χροιά, αλλά ο Γκάλαχαντ κούνησε μόνο το κεφάλι. Μερικές φορές, η προσευχή και η νηστεία ανάβουν φωτιές αντί να τις σβήνουν, σκέφτηκε. Ήταν βέβαιο ότι και ο ίδιος συμμεριζόταν τη φλογερή επιθυμία του Πέρσιβαλ.

"Εάν είναι γραφτό να βρει κανείς το Άγιο Δισκοπότηρο, σίγουρα θα πρέπει να είναι κάποιος από μας τους δυο", είπε, ρίχνοντας λίγα ξερά κλαράκια στη φωτιά και βλέποντας τις σπίθες να πετάγονται: "Εμείς είμαστε οι μοναδικοί ιππότες που έχουν αληθινό τους μέλημα να προασπίζονται την ειρήνη κι όχι να λυμαίνονται την ύπαιθρο και να σπέρνουν τον τρόμο. Δεν ξέρω αν η καρδιά μου είναι αρκετά αγνή για να κερδίσει το Δισκοπότηρο - δεν είμαι τόσο ανόητος ή τόσο ματαιόδοξος ώστε να πιστεύω ότι θα πέσει ουρανοκατέβατο μες στα χέρια μου - αλλά δεν θα πάψω να υποφέρω μέχρι να προσπαθήσω να το βρω."

Εκείνη τη στιγμή, οι δυο άνδρες άκουσαν τον ήχο βημάτων πάνω στο λεπτό στρώμα του πάγου που κάλυπτε το χώμα. Σώπασαν, περιμένοντας αυτόν που πλησίαζε να τους συστηθεί, όταν μια αχνά κοροϊδευτική φωνή είπε: "Μη φοβάστε και εγγυηθείτε, παρακαλώ, την ασφάλειά μου. Θα ήθελα να μοιραστώ για λίγο τη φωτιά σας".

Ο Πέρσιβαλ κοίταξε τον Γκάλαχαντ κι ύστερα φώναξε μες στο σκοτάδι: "Άντε να ανάψεις τη δική σου φωτιά. Εδώ είναι το ησυχαστήριο δυο ιπποτών που δεν πρέπει να έρθουν σε επαφή με τις ακαθαρσίες του κόσμου". Η απάντηση ήταν ένα χλευαστικό γέλιο.

"Να ανάψω λες τη δική μου φωτιά; Ωραία, λοιπόν." Προτού καν ολοκληρώσει ο ξένος αυτά τα λόγια, ο Πέρσιβαλ τινάχτηκε πάνω τρομαγμένος, καθώς μια φλόγα ξεπετάχτηκε κάτω απ' τα πόδια του. Ο Γκάλαχαντ έριξε μια έκπληκτη ματιά γύρω του και είδε ότι τους είχε ξαφνικά περικυκλώσει ένα τείχος φωτιάς, που είχε ορθωθεί μέσα από την παγωμένη γη. Έπνιξε μια κραυγή, καθώς μια ψηλή φιγούρα, οστεώδης σαν γέρικο έλατο, πέρασε μέσα από τις φλόγες και στάθηκε από πάνω τους.

"Μέρλιν", ψέλλισε ο Γκάλαχαντ, προσπαθώντας να κρύψει την αναστάτωσή του. "Τι σε φέρνει εδώ, ύστερα από τόσο μακρινή απουσία;"

"Πάντως όχι ο θρασύς φίλος σου", απάντησε ο Μέρλιν, κοιτάζοντας τον Πέρσιβαλ που πάσχιζε να διατηρήσει όση αξιοπρέπεια θα μπορούσε να έχει απομείνει σε έναν άνθρωπο που η πλάτη του έχει αρπάξει φωτιά. "Κάθισε, κάθισε", τον παρότρυνε ο μάγος. Ο Πέρσιβαλ ένιωσε τον οξύ πόνο στην πλάτη του να σβήνει κι έκατσε πλάι στον Γκάλαχαντ, με τον Μέρλιν απέναντί τους. Κανένας τους δεν τον είχε ξαναδεί, αλλά η ακρίβεια των περιγραφών του Αρθούρου έφτανε μέχρι τα χειροποίητα σανδάλια του μάγου, από μαύρο, φθαρμένο δέρμα.

"Μην με κοιτάτε", είπε ο Μέρλιν. "Σκέφτομαι."
"Τι σκέφτεσαι;" ρώτησε ο Πέρσιβαλ.

"Και μη με διακόπτετε", είπε ο μάγος αντί για απάντηση. Ύστερα από ένα λεπτό η παγερή έκφραση του μαλάκωσε. "Ναι. πιστεύω ότι λέτε την αλήθεια. Τώρα, το μόνο σας πρόβλημα είναι τι θα κάνετε γι' αυτό."

"Την αλήθεια για το Δισκοπότηρο;" ρώτησε ο Γκάλαχαντ. "Ναι. θέλουμε οπωσδήποτε να ξεκινήσουμε αυτή την εκστρατεία εξερεύνησης."

Ο Μέρλιν του έριξε μια ματιά επιδοκιμασίας. "Αναγνώρισες ποιος ήμουν χωρίς να χρειαστούν ανόητες συστάσεις και τώρα κατάφερες σχεδόν να διαβάσεις τη σκέψη μου. Μπράβο."

Η έμφυτη συστολή του Γκάλαχαντ τον έκανε να χαμηλώσει το βλέμμα, ελπίζοντας ότι ο Πέρσιβαλ δεν θα του κράταγε μούτρα επειδή έγινε αποδέκτης ενός τόσο απροσδόκητου επαίνου.

"Ο βασιλιάς σας είχε δίκιο", συνέχισε ο Μέρλιν. "Το Δισκοπότηρο δεν είναι κάτι το οποίο μπορείτε να κυνηγήσετε καβάλα στα άλογα, σαν να 'ταν αλεπού. Δεν είναι φτιαγμένο από χρυσάφι ή διαμάντια κι έτσι κανείς δεν έχει όφελος από το να το κρατάει φυλαγμένο. Ούτε η απόκτησή του εξασφαλίζει την ευλογία του Θεού, περισσότερο από τη μη απόκτησή του."

Ο Πέρσιβαλ, που είχε αρχίσει να εκνευρίζεται, δεν άντεξε να μην παρέμβει. "Πώς μπορείς και το λες αυτό; Είναι βέβαιο ότι το Δισκοπότηρο παρέχει την ευλογία του Θεού."

Ο Μέρλιν τον σταμάτησε μ' ένα καυστικό βλέμμα. "Αγαπητέ μου χοντροκέφαλε, αν ολόκληρος αυτός ο κόσμος είναι δημιούργημα του Θεού, τότε πώς ένα κομμάτι του, ανεξάρτητα από το πόσο απομακρυσμένο, μικρό ή ασήμαντο, μπορεί να μην είναι εξίσου ευλογημένο μ' ένα άλλο;"

"Όμως το Δισκοπότηρο υπάρχει, έτσι δεν είναι;" ρώτησε ο Γκάλαχαντ. "Ο βασιλιάς μάς είπε ότι εσύ ο ίδιος είσαι ο προστάτης του."

Ο Μέρλιν έγνεψε καταφατικά. "Προστατεύω ό,τι δεν έχει ανάγκη από προστασία, ηγούμαι μιας αναζήτησης που δεν θα σε βγάλει πουθενά και τελικά θα είμαι εκεί, όταν βρεις το Δισκοπότηρο., παρόλο που δεν θα δεις ούτε εμένα ούτε εκείνο." Ο Μέρλιν φάνηκε αρκετά ευχαριστημένος με το γρίφο του και φύσηξε γαλήνια μια τούφα καπνού απ' το στόμα του, σαν να είχε ανακαλυφθεί ο καπνός απ' το μεσαίωνα.

Ο Πέρσιβαλ σηκώθηκε απότομα. "Εφόσον εγώ είμαι ο χοντροκέφαλος της παρέας, λέω να αποχωρήσω."

Ο Μέρλιν αποφάσισε να δείξει μεγαλύτερη επιείκεια με τον ιππότη. "Καθώς φαίνεται, αυτό που είσαι αρκεί στα μάτια του Θεού και σπανίζει σ' ετούτο τον δυστυχισμένο κόσμο", μουρμούρισε. "Κάθισε κάτω, σε παρακαλώ." Ο Πέρσιβαλ, αν και κατσουφιασμένος, υπάκουσε σ' αυτό το ευγενικό αίτημα.

"Δεν ήρθα τυχαία στη φωτιά σας. Βρίσκομαι εδώ για να σας οδηγήσω στο Δισκοπότηρο", δήλωσε ο Μέρλιν. "Υπάρχει ένας κανόνας απαράβατος: όταν ο μαθητής είναι έτοιμος, ο δάσκαλος κάνει την εμφάνισή του. Μπορώ να σας διδάξω αυτό που ζητάτε να μάθετε. Τα πρώτα μου λόγια ούτε αγενή ήταν, ούτε είχαν κάποιο αποκρυφιστικό νόημα. Θέλω μόνο να καθαρίσω το μυαλό σας από τα διάφορα παραπλανητικά όνειρα που τρέφετε γύρω από το αντικείμενο της αναζήτησής σας."

Μ' ένα του νεύμα, ο Μέρλιν έσβησε τον κύκλο της φωτιάς κι απόμειναν μόνο οι στάχτες. Οι δυο ιππότες δεν διέκριναν πια τα χαρακτηριστικά του προσώπου του, έβλεπαν μόνο μια μακρόστενη σκιά και μια λευκή κώμη, φωτισμένη απ' το φεγγάρι που τώρα ανέτελλε.

"Το ταξίδι που έχει σαν έπαθλο του το Δισκοπότηρο δεν είναι σαν αυτά που λαχταρούν να κάνουν οι αδαείς ιππότες. Είναι ένα εσωτερικό ταξίδι, μια εκστρατεία μεταμόρφωσης. Έχετε ακούσει τη λέξη αλχημεία, έτσι δεν είναι;" Ο Πέρσιβαλ και ο Γκάλαχαντ έγνεψαν καταφατικά μες στο σκοτάδι. "Η αλχημεία είναι η τέχνη της μεταμόρφωσης", συνέχισε ο Μέρλιν, "και μόνο όταν επιτευχθούν τα επτά βήματά της, θα είστε σε θέση να φέρετε κοντά σας το Δισκοπότηρο".

"Τα επτά βήματά της;" επανέλαβε ο Πέρσιβαλ. "Άρα το Δισκοπότηρο είναι πράγματι φτιαγμένο από χρυσάφι, γιατί ξέρω ότι οι αλχημιστές..."

"Αυτά είναι παραμύθια. Δεν ξέρεις σχεδόν τίποτα γι' αυτή την τέχνη, παρόλο που την ασκείς καθημερινά από τότε που γεννήθηκες", αποκρίθηκε ο Μέρλιν. "Κάθε μωρό που γεννιέται είναι ήδη ένας αλχημιστής, ύστερα, όμως, χάνει την τέχνη του και πρέπει να την ξαναβρεί." Ο Πέρσιβαλ φοβήθηκε ότι ο μάγος θα άρχιζε τους γρίφους αν εκείνος επέμενε να αμφισβητεί τα λεγόμενα του. Έτσι. έγειρε πίσω κι έμεινε σιωπηλός.

"Η μεγαλύτερη σπατάλη στη ζωή", είπε ο Μέρλιν, "είναι η σπατάλη του πνεύματος. Ο κάθε θνητός έρχεται στον κόσμο για να αναζητήσει το Δισκοπότηρο. Κανείς δεν γεννιέται με περισσότερα προνόμια από τους υπόλοιπους. Ένας μάγος μπορεί να διακρίνει ότι όλοι οι άνθρωποι πλάστηκαν για να βρουν την ελευθερία και την ολοκλήρωση".

"Μα δεν είμαι ήδη ελεύθερος;" ρώτησε ο Πέρσιβαλ με απορία.

"Με την απλούστερη έννοια, είσαι, εφόσον δεν σε κρατά κανείς φυλακισμένο, αλλά εγώ μιλάω για άλλου είδους ελευθερία: για τη δυνατότητα να κάνεις ότι θέλεις και όποτε το θέλεις", εξήγησε ο Μέρλιν. "Υπάρχουν ακόμη πιο λεπτά επίπεδα ελευθερίας. Πρέπει να ομολογήσεις ότι είσαι διαρκώς αιχμάλωτος του παρελθόντος - οι αναμνήσεις σου δημιουργούν τις συνθήκες που κυριολεκτικά ελέγχουν τη ζωή σου. Αν ήσουν αποδεσμευμένος απ' το παρελθόν, θα απλώνονταν μπροστά σου αμέτρητες δυνατότητες, καθώς θα έσπαγες κάθε στιγμή το φράγμα αυτού που ήδη γνωρίζεις. Το Δισκοπότηρο δεν είναι παρά η ορατή υπόσχεση για την ύπαρξη μιας τέτοιας τελειότητας. Κατάλαβες;"

Τώρα που είχε μπει πια στο θέμα του, ο μάγος δεν περίμενε την κατάφαση του Πέρσιβαλ. "Σας είπα ότι είναι εφτά τα βήματα της αλχημείας που οδηγούν στην ελευθερία και την ολοκλήρωση. Το πρώτο βήμα ξεκινάει στη γέννηση, τα επόμενα ακολουθούν στην παιδική ηλικία και τα υπόλοιπα εξαρτώνται από σας. Τα θεϊκά σχέδια φροντίζουν πάντοτε για το καλό σας, αλλά καθώς μεγαλώνετε, αναπτύσσονται η θέληση και η επιθυμία σας. Ως μωρά ήσασταν αρκετά αγνοί για να αδράξετε το Δισκοπότηρο, αλλά πολύ αμαθείς για να γνωρίζετε την ύπαρξή του. Ως ενήλικες, ξέρετε ποιος είναι ο στόχος σας, αλλά έχετε ήδη φράξει το δρόμο που οδηγεί σ' αυτόν. Η εξέλιξη της ελεύθερης βούλησης σάς έκανε να χάσετε το Δισκοπότηρο, αλλά αυτή είναι το μέσο με το οποίο τελικά θα το ξαναβρείτε."

Φοβούμενος ότι ο Πέρσιβαλ θα αρχίσει τις αντιρρήσεις του, ο Γκάλαχαντ έσπευσε να ρωτήσει: "Θα μας δείξεις τα εφτά βήματα;" Ένα μικρό, σοφό χαμόγελο ζωγραφίστηκε στα χείλη του Μέρλιν, προτού συγκατανεύσει απαλά.


1ο ΒΗΜΑ – Η ΑΘΩΟΤΗΤΑ

"Γεννηθήκατε αθώοι. Από όλα τα υλικά που χρησιμοποιεί ο αλχημιστής, η αθωότητα είναι το πιο σημαντικό. Ένα νεογέννητο μωρό δεν αμφισβητεί την ύπαρξη του. Ζει μέσα στην αυτοαποδοχή, την εμπιστοσύνη και την αγάπη. Η βασανιστική φωνή της αμφιβολία δεν έχει-ακόμα ξυπνήσει,.

"Στα μάτια του βρέφους διακρίνουμε ελάχιστη ατομικότητα. Δεν έχει κανένα νόημα γι' αυτό το ερώτημα Ποιός είμαι; Εκείνο που ακτινοβολεί μέσα απ' το βλέμμα του είναι η ίδια η επίγνωση, η πηγή όλης της σοφίας. Ένα παιδί έρχεται σ' ετούτο τον κόσμο από την πηγή της ζωής και σταδιακά απομακρύνεται απ' αυτήν. Για ένα διάστημα, το βρέφος παραμένει λουσμένο μες στο φως του άχρονου. Δεν έχει αντίληψη του παρελθόντος ή του μέλλοντος, αλλά μόνο ενός εκτυλισσόμενου παρόντος. Αυτό σημαίνει να ζει κανείς αιώνια, γιατί τι άλλο είναι η αιωνιότητα από την παρούσα στιγμή που διαρκώς ανανεώνεται; Η υπόσχεση του Άγιου Δισκοπότηρου - η αθανασία - είναι κάτι δεδομένο για ένα μωρό, αφού το μυστικό της αθανασίας είναι η άχρονη ζωή."

"Αν αυτό αληθεύει", είπε ο Γκάλαχαντ, "τότε γιατί δεν είμαστε όλοι αθάνατοι από την κούνια μας;"

"Φταίει η προδιάθεση", είπε ο Μέρλιν. "Το κάθε μωρό έχει την τάση να μετακινηθεί από τον άχρονο κόσμο στον κόσμο των ωρών, των ημερών και των μηνών, από τη σιωπή του εσωτερικού κόσμου στη δραστηριότητα του εξωτερικού, από το εγωκεντρικό σύμπαν στα συναρπαστικά πράγματα που συμβαίνουν γύρω του. Παρατηρήστε ένα βρέφος στις πρώτες εβδομάδες της ζωής του. Θα δείτε την προσοχή του να έλκεται από τον εκπληκτικό καινούργιο κόσμο στον οποίο έχει βρεθεί. Κι έτσι αρχίζει η αλχημεία, η αδιάκοπη μεταμόρφωση που θα κρύβεται πίσω από κάθε ανάσα για όλα τα χρόνια που θα 'ρθουν.

"Ένα μωρό δεν είναι άγγελος: η αθωότητά του έχει σύντομη διάρκεια ζωής. Γρήγορα νιώθει μέσα του τα πρώτα τσιμπήματα του θυμού, του φόβου, της δυσπιστίας και της αμφιβολίας. Καθώς εγκαταλείπει την κατάσταση της αθωότητας, το μωρό ορμάει σ' έναν σκληρότερο κόσμο, αποκτάει αμυχές και μελανιές. Ξεπηδούν από μέσα του επιθυμίες που δεν ικανοποιούνται άμεσα - νιώθει για πρώτη φορά τον πόνο.

"Εσείς οι θνητοί μιλάτε για την απώλεια της Θείας Χάριτος, αλλά κάνετε λάθος. Η Χάρις παρακολουθεί κάθε βήμα της ανθρώπινης ύπαρξης, παρόλο που η περιορισμένη σας αντίληψη σας εμποδίζει να το καταλάβετε."

"Τι σχέση έχει αυτή η θλιβερή ιστορία με την αλχημεία;" ρώτησε ο Πέρσιβαλ, που δυσπιστούσε ακόμα.

"Κι όμως, μέσα σ' αυτή την ιστορία κρύβεται μια μαγεία", είπε ο Μέρλιν. "Καθώς μεγαλώνει το παιδί, η πρώτη του εκείνη αθωότητα δεν χάνεται πραγματικά. Συμβαίνει κάτι πολύ πιο μυστηριώδες. Η αθωότητα παραμένει ανέπαφη, σε μια κατάσταση καθαρότητας και πληρότητας, που απλώς ξεχνάτε. Τώρα ζείτε αποσπασματικά. Για σας ο κόσμος είναι ένα περιορισμένο πεδίο. Η αίσθηση που έχετε για τον εαυτό σας φυλακίζεται στις ατομικές εμπειρίες και αναμνήσεις που έχετε συσσωρεύσει.

"Ξεχνώντας την πληρότητα, χάσατε φαινομενικά τον εαυτό σας. αλλά αυτό δεν είναι παρά μια "ψευδαίσθηση. Μπορεί να μη νιώθετε ή να μην πράττετε ως νεογέννητα, αλλά ο πυρήνας σας είναι πάντα ο ίδιος. Η πληρότητα είναι αδύνατο να τεμαχιστεί - το ψέμα δεν μπορεί να βλάψει την αλήθεια. Η απώλεια της αθωότητάς σας είναι ένα γεγονός, ταυτόχρονα, όμως, δεν έχει ίχνος πραγματικότητας. Οι δυνάμεις της αλχημείας βρίσκονται σε ενέργεια, πέρα από αυτά που εσείς βλέπετε, ακούτε ή αγγίζετε."

"Πώς μπορώ να διαπιστώσω αν αυτή η αθωότητα πράγματι υπάρχει;" ζήτησε να μάθει ο Γκάλαχαντ.

"Αν θέλεις να έρθεις σε επαφή με την αθωότητα μέσα σου, δες τι χαρακτηρίζει ένα νεογέννητο: η εγρήγορση, η περιέργεια, μια αίσθηση θαυμασμού για όλα τα πράγματα' ή βεβαιότητα ότι η ύπαρξή του είναι επιθυμητή, η αίσθηση ότι ζει μέσα στην τέλεια γαλήνη του άχρονου. Όλα τα μωρά βιώνουν αυτά τα συναισθήματα."


2ο ΒΗΜΑ - Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΓΩ

"Το επόμενο βήμα", συνέχισε ο Μέρλιν, "ανακοινώνει την άφιξη του εγώ στο προσκήνιο. Εφόσον υπάρχει το 'εγώ', θα πρέπει να υπάρχει και το 'εσύ' ή το 'αυτό'. Η γέννηση του εγώ είναι η γέννηση της δυαδικότητας. Σηματοδοτεί την έναρξη των αντιθέτων κι άρα της αντίθεσης. Κάθε καινούργιο βήμα στην αλχημεία ανατρέπει το προηγούμενο του, φέρνοντας τα πάνω κάτω στον κόσμο σας, αλλά αυτή η πρώτη ανατροπή είναι και η πιο συγκλονιστική: Δεν είστε πια Θεοί!

"Φανταστείτε ένα ον που αισθάνεται παντοδύναμο στο σύμπαν του. Ό,τι κι αν κοιτάξει, αποτελεί ένα είδωλο του εαυτού του. Και, ξαφνικά, άνθρωποι και πράγματα αρχίζουν να φαίνονται σαν ξεχωριστά δημιουργήματα. Δεν θυμάστε, βέβαια, αυτό το δυσάρεστο σοκ, γιατί συνέβη στη βρεφική ηλικία. Ωστόσο, ήταν μια συνταρακτική αλλαγή, που ισοδυναμούσε με μια καινούργια γέννηση. Προηγουμένως ήσασταν ευτυχισμένοι θεοί - μετά γίνατε, αίφνης, θνητοί."

"Γεννήθηκε, δηλαδή, και ο πόνος", είπε ο Πέρσιβαλ. "Ήταν τόσο αναγκαίο αυτό το βήμα;"

"Φυσικά. Ήδη είπαμε ότι η περιέργεια του βρέφους έλκει το ενδιαφέρον του έξω απ' τον εαυτό του. Τι αντικρίζει τότε; Κατ' αρχάς, το πρόσωπο της μητέρας του. Η φύση φροντίζει ώστε το μωρό να ανταποκριθεί άμεσα στη μητέρα του, βλέποντάς την σαν μια πηγή στοργής και τροφής. Πρόκειται, όμως, για μια πηγή έξω από το ίδιο το μωρό. 'Όσο υπέροχη κι αν είναι η μητρική αγάπη, δεν είναι αγάπη του εαυτού και για πολλά χρόνια θα νοσταλγείτε την απώλεια της τέλειας αγάπης, ώσπου να καταλάβετε ότι αυτό που σας λείπει είναι εκείνη η αγάπη για τον εαυτό σας, τότε που δεν είχε ακόμα εμφανιστεί κανένας άλλος στο προσκήνιο.

"Στην αρχή δεν υπήρχε διαχωρισμός. Όταν το παιδί άγγιζε το στήθος της μητέρας του ή την κούνια του ή ένα τοίχο, όλα αυτά τα πράγματα έμοιαζαν να αποτελούν κομμάτι μιας και μοναδικής ροής, χωρίς διαχωριστικές γραμμές. Γρήγορα, όμως, κάθε μωρό συνειδητοποιεί ότι υπάρχει και κάτι άλλο εκτός απ' τον εαυτό του - ο εξωτερικός κόσμος. Το εγώ λέει, Αυτό είμαι εγώ, εκείνο δεν είμαι εγώ'. Σταδιακά, κάποια πράγματα ταυτίζονται με το εγώ - η μαμά μου, τα παιχνίδια μου, η πείνα μου, ο πόνος μου, το κρεβάτι μου. Μόλις κάνουν την εμφάνισή τους οι διάφορες προτιμήσεις, έχει ήδη δημιουργηθεί ένας ολόκληρος κόσμος που δεν είμαι εγώ - όχι η δική μου μαμά, όχι τα δικά μου παιχνίδια και ούτω καθεξής."

"Αυτή τη γέννηση του εγώ, όπως την ονομάζεις, δεν μπορώ να τη θυμηθώ", είπε ο Πέρσιβαλ. "Αλλά εφόσον λες ότι είναι σωστή, τότε σ' εκείνο το σημείο θα πρέπει να ξεκίνησε η αναζήτηση του Άγιου

Δισκοπότηρου. Από πού άλλωστε θα ξεκινούσε, αν όχι από τον διαχωρισμό;"

"Ακριβώς, γιατί όσο ένιωθες σαν Θεός, δεν υπήρχε λόγος να γυρέψεις την ευλογία του Θεού", συμφώνησε ο Μέρλιν. "Μετά τον διαχωρισμό, άρχισες να ψάχνεις τον εαυτό σου στα πράγματα και τα γεγονότα. Έχασες την ικανότητα να τον βλέπεις σαν την αληθινή πηγή των πάντων. Γιατί το μωρό δεν είχε άδικο όταν έβλεπε τον εαυτό του σαν την πηγή της ζωής. Καθώς άρχισες να εξερευνάς τον έξω κόσμο και να βρίσκεις γοητευτικά τα αντικείμενά του, επένδυσες πάνω τους την ευτυχία σου. Ο εαυτός έπαψε να είναι το σημείο αναφοράς και πήραν τη θέση του τα αντικείμενα".

"Ούτε αυτό το στάδιο χάνεται, καθώς το παιδί συνεχίζει να μεγαλώνει;" ρώτησε ο Γκάλαχαντ.

"Τίποτα δεν χάνεται. Η γέννηση του εγώ αφύπνισε αισθήματα που υπάρχουν ακόμα μέσα σας: το φόβο της εγκατάλειψης, την ανάγκη για επιβεβαίωση, την κτητικότητα, το άγχος της απομάκρυνσης, την αυτολύπηση. Αποκτήσατε τον εθισμό του κόσμου κι είστε ακόμα εθισμένοι, γιατί δεν μπορείτε να νιώσετε πλήρεις όπως στη βρεφική ηλικία. Μην απελπίζεστε, όμως, γιατί πίσω απ' αυτές τις αλλαγές, ενεργούσε μια ισχυρότερη δύναμη".


3ο ΒΗΜΑ - Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΤΑΚΤΗΤΗ

"Από τη στιγμή που έχετε εγώ", συνέχισε ο Μέρλιν, "έχετε κι ένα κόσμο 'εκεί έξω', οπότε προκύπτει μια καινούργια τάση: η παρόρμηση να βγείτε στον κόσμο και να τον κατακτήσετε. Οι πρώτες ενδείξεις αυτής της αλλαγής είναι πρωτόγονες. Το μωρό θέλει να αρπάζει αντικείμενα και να τα κρατάει - θέλει να κάνει μόνο του εξερευνήσεις κι αρχίζει να διαμαρτύρεται όταν η μητέρα του δεν του το επιτρέπει. Αυτή η επιθυμία για φυγή και περιπλάνηση είναι, αρχικά, διστακτική. Σιγά-σιγά, όμως, το ίδιο εκείνο μωρό που λαχταρούσε την αγκαλιά και την προστασία αποζητά τώρα την ελευθερία του. Αυτό είναι ένα υγιές ένστικτο, εφόσον το εγώ ξέρει ότι το άγνωστο είναι η πηγή του φόβου. Αν το μωρό δεν ορμούσε να κατακτήσει τον κόσμο, θα μεγάλωνε μέσα στο φόβο.

"Απομακρυνόμαστε, λοιπόν, ακόμα περισσότερο από την αίσθηση της γαλήνης, της ενότητας και της εμπιστοσύνης που είχατε όταν γεννηθήκατε. Το εγώ αρχίζει να εξουσιάζει το πνεύμα. Μόλις το παιδί πάει να κοιτάξει μέσα του, δεν βρίσκει πια την καθαρή επίγνωση. Βρίσκει μια δίνη από μνήμες. Οι εμπειρίες έχουν γίνει αποκλειστικά προσωπικές και ποτέ δεν θα μπορέσει να τις ξαναμοιραστεί απόλυτα."

"Άλλη μια θλιβερή ιστορία", μουρμούρισε σκυθρωπός ο Πέρσιβαλ.

"Αν τελείωνε εδώ, ναι", είπε ο Μέρλιν. "Αλλά η γέννηση του κατακτητή σάς χάρισε αυτοπεποίθηση και μια αίσθηση μοναδικότητας. Αυτός ο κόσμος των φαινομένων και των, συμβάντων δεν... έχει παρά έναν προορισμό: να γίνει προσωπικός. Η πορεία προς τα εκεί, τουλάχιστον από το μονοπάτι που εσείς οι θνητοί επιλέξατε, έχει ανάγκη το εγώ σας."

"Μα δεν είναι όλοι κατακτητές. Είναι απαραίτητο αυτό το βήμα;" ρώτησε ο Γκάλαχαντ.

"Οπωσδήποτε δεν θεωρούν όλοι την επιτυχία σαν το σπουδαιότερο αγαθό, ούτε ταυτίζονται με τα πλούτη και τα αξιώματά τους", είπε ο Μέρλιν. "Αλλά το ένστικτο του κατακτητή είναι κάτι πιο απλό και ουσιώδες. Είναι το σημάδι του εγώ σε δράση, καθώς αποδεικνύει στον εαυτό του ότι μπορεί να ανεχτεί τον διαχωρισμό. Πράγματι, η γέννηση του κατακτητή μεταμορφώνει τον κόσμο σ' έναν τόπο ευδαιμονίας, γεμάτο πράγματα να κάνει και να μάθει κανείς. Σε ορισμένους ανθρώπους, ο κατακτητής ζει μέσα τους για πολύ καιρό. Η δίψα για δόξα και πλούτη αποσυντονίζει τον αληθινό σκοπό της αναζήτησης. Αλλά ο Θεός παρέχει πλήρη ελεύθερη βούληση κι όταν κάποιος αποφασίσει ότι ο κόσμος 'εκεί έξω' είναι πιο σημαντικός από τον εαυτό του, τότε ακολουθεί η λαχτάρα για τη δόξα και τα πλούτη.

"Το εγώ, όπως το βλέπει ένας μάγος, δεν προσφέρει καμιά ευκαιρία για ολοκλήρωση. Του περισσεύει ο έλεγχος και του λείπει" η αγάπη. 'Άκου τη συμβουλή μου’ σας λέει, άρπαξε ό,τι μπορείς για τον εαυτό σου. Έτσι θα βρεις την ευτυχία. Για ένα διάστημα, όλοι οι θνητοί ακολουθείτε αυτή τη συμβουλή. Κι ο Θεός δεν τη θεωρεί επιζήμια, γιατί η εμπιστοσύνη Του στην ελεύθερη βούληση αποδεικνύεται πως είναι ο σοφότερος δρόμος.

"Δεν χρειάζεται να σας πω ότι αυτό το τρίτο βήμα παραμένει πάντοτε μαζί σας, μια και όσο είναι παρόν το εγώ, θα είναι παρών

και ο κατακτητής. Ποτέ δεν ικανοποιούνται οι ορέξεις του. Άλλωστε, δεν υπάρχει τέλος στις εμπειρίες που μπορείτε να αποκτήσετε: είναι απεριόριστη η ποικιλία του κόσμου. Αλλά, καθώς αναπτύσσεται το εγώ, πνίγει το πνεύμα κάτω από χίλια δυο στρώματα: χρήμα, εξουσία, δημόσια εικόνα - ώσπου μια αχνή φωνούλα αρχίζει να ρωτάει: Πού είναι η αγάπη; Που είναι το Είναι; Το τέταρτο βήμα - μια καινούργια γέννηση - ακολουθεί."


4ο ΒΗΜΑ - Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΔΟΤΗ

"Με τον καιρό, το εγώ κάνει μια καινούργια διαπίστωση", είπε ο Μέρλιν. Ότι η ευτυχία δεν βρίσκεται μόνο στο να παίρνεις αλλά και στο να δίνεις. Αυτή είναι μια βαρυσήμαντη ανακάλυψη, γιατί απαλλάσσει το εγώ από πολλών ειδών φόβους. Υπάρχει ο φόβος; της απομόνωσης, στον οποίο αναγκαστικά οδηγεί ο απόλυτος εγωισμός. Υπάρχει ο φόβος της απώλειας, που προκύπτει μαζί με τη συνειδητοποίηση ότι τίποτε δεν κρατάει για πάντα. Υπάρχει ο φόβος των εχθρών, εκείνων που θέλουν να σας στερήσουν κάτι.

"Μέσω της προσφοράς, το εγώ δεν χρειάζεται να ζει μ' αυτούς τους φόβους - τουλάχιστον όχι στον ίδιο βαθμό όπως παλιότερα. Έχει λύσει, λοιπόν, ένα βασανιστικό πρόβλημα. Ωστόσο, υποβόσκει και μια άλλη δύναμη. Η προσφορά ενώνει δύο ανθρώπους: τον δότη και του παραλήπτη. Αυτή η ένωση προξενεί την αίσθηση πως ανήκετε κάπου - όχι με την παθητικότητα που το μωρό ανήκει αυτόματα στη μητέρα του, αλλά με την ενεργητικότητα κάποιου που έχει μάθει να δημιουργεί ευτυχία.

"Η προσφορά είναι δημιουργική. Παράλληλα αντιστρέφει τελείως την οπτική αντίληψη του εγώ. Προτού γεννηθεί ο δότης, η προφύλαξη ενάντια στην απώλεια ήταν υψίστης σημασίας. Η απώλεια αυτή μπορούσε να αφορά σε χρήματα ή περιουσιακά στοιχεία, αλλά και στην ατομικότητα. Τώρα το άτομο αποχωρίζεται κάτι, αλλά δεν το αισθάνεται πια σαν απώλεια. Αντίθετα, το εγώ αισθάνεται ευχαρίστηση. Το παράξενο είναι ότι ποτέ δεν είχε νιώσει τόση ευχαρίστηση παίρνοντας."

"Είναι επειδή έχει μπει στην καρδιά η αγάπη", είπε σκεφτικός ο Γκάλαχαντ. "Αυτή είναι η διαφορά."

"Ακριβώς", είπε ο Μέρλιν. "Όσο το εγώ κυνηγάει το συμφέρον

του, δεν νιώθει αγάπη. Μπορεί να νιώσει ευχαρίστηση ή αυτοϊκανοποίηση ή εξάρτηση. Αυτά τα συναισθήματα αποκαλούνται μερικές φορές αγάπη, αλλά η αγάπη είναι από τη φύση της ανιδιοτελής κι απαιτείται μια ανιδιοτελής πράξη για να τη φέρει στο προσκήνιο. Η προσφορά δεν περιορίζεται στο να δίνει κανείς χρήματα ή πράγματα σε κάποιον άλλο. Υπάρχει και η εξυπηρέτηση, η αφοσίωση, η παράδοση, η προσφορά αγάπης στην αγνή της μορφή.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η γέννηση του δότη είναι ανανεωτική και λυτρωτική. Οι περισσότεροι άνθρωποι πρωτογνωρίζουν τη χαρά της προσφοράς στην παιδική ηλικία. Οι πιο πολλοί γονείς διδάσκουν τα παιδιά τους να μοιράζονται τα παιχνίδια τους με άλλα παιδιά. Παρ' όλ' αυτά, η αληθινή γέννηση του δότη έρχεται συνήθως πολύ αργότερα. Όσο προσφέρετε επειδή κάποιος σας είπε να το κάνετε ή επειδή θεωρείτε πως πράττετε το σωστό, δεν πρόκειται να βιώσετε την έντονη χαρά της προσφοράς. Η προσφορά θα πρέπει να είναι μια πράξη αυθόρμητη, που την προκαλεί η βεβαιότητα, "Αυτό θέλω να κάνω' κι όχι η παραίνεση, Αυτό πρέπει να κάνω'."

" Όταν κάποιος αρχίζει να προσφέρει, αυτό είναι σημάδι ότι το εγώ πεθαίνει;" ρώτησε ο Πέρσιβαλ.

Ο Μέρλιν έσμιξε τα φρύδια του. "Στην αλχημεία δεν υφίσταται θάνατος’’ Τίποτα δεν πρέπει να χαθεί στο δρόμο για το Δισκοπότηρο. Αυτή η δοξασία περί του θανάτου του εγώ παίρνει ως δεδομένο ότι υπάρχουν ορισμένα πράγματα επάνω σας που ο Θεός καταδικάζει."

"Μα, πριν λίγο είπες ότι στο εγώ περισσεύει ο έλεγχος και λείπει η αγάπη", αντέδρασε ο Πέρσιβαλ. "Αποτελεί κι αυτό μέρος του Θεϊκού σχεδίου για μας;"

"Ο Θεός θέλει μόνο να βρεις τον εαυτό σου", αποκρίθηκε ο Μέρλιν. "Το πεπρωμένο σου δεν είναι να πετύχεις ένα συγκεκριμένο σκοπό. Αν θέλεις να εξερευνήσεις τις εγωιστικές, τις άπιστες, τις αφελείς, τις δολοφονικές πλευρές σου, ο Θεός σού επιτρέπει όλες αυτές τις εμπειρίες. Γιατί να μην το κάνει, άλλωστε; Δεν σε κρίνει κι άρα στα μάτια Του, καμιά από τις πράξεις σου δεν χαρακτηρίζεται ως καλή ή κακή."

"Μα, αυτό είναι τρομακτικό", είπε ο Γκάλαχαντ αποσβολωμένος. "Θες να πεις ότι ένας φονιάς κι ένας άγιος είναι ίσοι;"

"Είναι ίσοι αν ο αμαρτωλός κι ο άγιος δεν είναι παρά προσωπεία που φοράει κανείς", απάντησε ο Μέρλιν. "Ο άγιος σ' αυτή τη ζωή μπορεί να είναι ο αμαρτωλός σε μια άλλη κι ο σημερινός φονιάς μπορεί αύριο να θελήσει να γίνει άγιος. Όλοι αυτοί οι ρόλοι είναι ψευδείς στα μάτια του Θεού.

Δεν λέω να εξαναγκάσετε τον εαυτό σας να ασπαστεί αυτή την άποψη. Ζητήσατε, όμως, την καθοδήγηση μου κι εγώ θα πρέπει να σας δείξω που βγάζει αυτό το μονοπάτι."



5ο ΒΗΜΑ - Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΡΕΥΝΗΤΗ

"Για ένα μεγάλο διάστημα, το εγώ έχει τα πάντα με το μέρος του", συνέχισε ο Μέρλιν. "Το προσωπικό του συμφέρον εξουσιάζει το κάθε τι: το περιορισμένο, ατομικό οπτικό πεδίο μοιάζει να είναι η μόνη πραγματικότητα. Αυτό είναι φυσικό. Όπως σας είπα ήδη, αυτός ο σχετικός κόσμος έχει μόνο ένα σκοπό: να σας μάθει την αυτοτέλεια. Σιγά-σιγά, όμως, η ατομικότητα σας αρχίζει να διευρύνει τους ορίζοντές της. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι χάρη στην ελεύθερη βούληση η κατάληξη των ανθρώπων θα ήταν να γίνουν ολοένα και πιο εγωιστές. Αν το δεσποτικό, στερημένο από αγάπη εγώ είχε τον τελευταίο λόγο, ίσως να ήταν αυτή η μοίρα σας, αλλά η αλχημεία δουλεύει με αθέατα μέσα, σε κρυφούς διαδρόμους της ψυχής.

"Κάποια στιγμή ο δότης πραγματοποιεί το επόμενο βήμα - αυτό του ερευνητή. Σ' αυτή τη φάση, παραγκωνίζονται οι παλιές, οικείες ενασχολήσεις του εγώ. Η αίσθηση του ατόμου αρχίζει να επεκτείνεται. Τώρα ο άνθρωπος διψά για πνευματικές εμπειρίες, καθώς διαισθάνεται πως υπάρχει μια πηγή απ' όπου μπορεί να αντλήσει τόση αγάπη και πληρότητα που δεν θα την έβρισκε ούτε στον πιο δυνατό έρωτα. Και αυτή η αλλαγή προκαλεί ισχυρό κλονισμό. Ο δότης είναι, στην καλύτερη των περιπτώσεων, ένας φιλάνθρωπος. Έκανε την αρχή με το να δίνει στους συγγενείς και τους φίλους, προχώρησε σε δωρεές για κοινωφελείς σκοπούς, τελικά, όμως, η ανάγκη της προσφοράς δεν μπορεί να ικανοποιηθεί παρά μόνο αν ευεργετείται απ' αυτήν ολόκληρη η ανθρωπότητα.

"Πώς μπορεί, όμως, να δοθεί κανείς σε όλες τις "ψυχές αυτού του κόσμου; Το ερώτημα αυτό οδηγεί στο τελευταίο σύνορο της ατομικότητας και μονάχα ένας άγιος είναι σε θέση να το απαντήσει. Συνεπώς, το στάδιο της προσφοράς εγείρει ερωτήματα αναπάντητα, ετοιμάζοντας έτσι το δρόμο για μια καινούρια γέννηση. Ο δότης, που ήθελε να αγκαλιάσει όλο τον κόσμο, ανακαλύπτει ότι ο κόσμος δεν είναι πια πηγή ολοκλήρωσης. Πράξεις που έφερναν άλλοτε την ευχαρίστηση, αρχίζουν να φαίνονται αδιάφορες. Συγκεκριμένα, η ανάγκη του εγώ για επιβεβαίωση δεν μπορεί πια να επιφέρει ικανοποίηση. Ξυπνάει τότε μια άλλη ανάγκη: να δει ο άνθρωπος το πρόσωπο του Θεού. να ζήσει στο φως, να εξερευνήσει τη σιωπή της καθαρής επίγνωσης –το ένστικτο του ερευνητή μπορεί να πάρει πολλές μορφές.

"Ωστόσο, όλοι οι ερευνητές έχουν κοινή την αίσθηση ότι ο υλικός κόσμος δεν είναι ο τόπος όπου μπορούν να πραγματωθούν οι επιθυμίες τους. Γιατί άραγε; Δεν βρίσκεται παντού ο Θεός, δεν βρίσκεται το πνεύμα και στον μικρότερο κόκκο της άμμου; Και ναι και όχι. Ο Θεός μπορεί να είναι παντού, αλλά αυτή η γνώση δεν ωφελεί εφόσον εσείς δεν μπορείτε να Τον δείτε. Ο ερευνητής ψάχνει, με απώτερο σκοπό να δει.’’

"Νομίζω ότι αυτό είναι το στάδιο απ' το οποίο ξεκινάει η αναζήτηση του Άγιου Δισκοπότηρου", είπε ο Γκάλαχαντ.

"Πράγματι, για ορισμένους θνητούς, τώρα είναι που γίνεται το Δισκοπότηρο σύμβολο μιας βαθύτερης, εσωτερικής ανάγκης", απάντησε ο Μέρλιν. "Όμως κάθε στάδιο ήταν ένα σκέλος του ταξιδιού, ακόμα και η απώλεια της αθωότητας. Εσείς οι θνητοί έχετε μανία να διχοτομείτε την πραγματικότητα σε καλό και κακό, σε άγιους και αμαρτωλούς, σε ιερά και ανίερα, ενώ η ζωή δεν είναι παρά ένας θεϊκός ρους. Μία και μοναδική παρόρμηση - η απόκτηση της απόλυτης γνώσης και πληρότητας - είναι που ωθεί τη ζωή προς τα μπρος.

"Κατά μία έννοια, όμως, έχεις δίκιο. Με τη γέννηση του ερευνητή, μπορούμε για πρώτη φορά να βαφτίσουμε μια επιθυμία που ως τώρα δεν είχε όνομα. Είτε λέγεται Θεός είτε Δισκοπότηρο είτε ουράνιο Ον είτε πνεύμα, δεν έχει καμιά σημασία. Όλα δείχνουν προς μια νέα, βαθύτερη ανάγκη διαφυγής από τα όρια που έχουν θέσει ο χρόνος και ο χώρος. Η ουσία του Είναι σας είναι απεριόριστη. Σας γέννησε μια συμπαντική ζωή. Ο κόσμος μοιάζει αιχμαλωτισμένος στο χρόνο και το χώρο, αλλά αυτό δεν είναι παρά μια απατηλή εντύπωση."

"Μα, γιατί να μας απατούν διάφορα φαινόμενα;" ρώτησε ο Πέρσιβαλ.

"Το σύμπαν δεν προσπαθεί να σας ξεγελάσει, ούτε να σας κρύψει τίποτα", απάντησε ο Μέρλιν. "Η εντύπωση του περιορισμού δημιουργείται επειδή ετούτος ο κόσμος είναι ένα σχολείο, ένα εκπαιδευτήριο. Και ο βασικός κανόνας του είναι ότι όπως βλέπεις τον εαυτό σου, έτσι θα βλέπεις και τον κόσμο. Αν αντιμετωπίζετε τον εαυτό σας ως ανάξιο ή ατελή, αυτή και μόνο η κρίση θα κρατήσει το Θεό μακριά σας. Μπορεί να λέτε ότι Τον αποζητάτε, ταυτόχρονα, όμως, θέλετε να διατηρείτε κι αυτές τις αρνητικές για τον εαυτό σας κρίσεις."

"Κι έτσι ο Θεός κρατάει τις αποστάσεις του και η έρευνα για το Δισκοπότηρο δεν τελειώνει ποτέ", είπε με θλίψη ο Γκάλαχαντ.

Ο Μέρλιν του έριξε μια φιλική ματιά. "Το πνεύμα δεν θα μπορούσε να μείνει μακριά σας ακόμα κι αν το ήθελε, αφού τα πάντα είναι πνεύμα. Δεν υπάρχουν κρυψώνες, στις οποίες να μην κατοικεί. Ο Θεός δεν βλέπει τίποτα το κακό επάνω σας.

"Αφήστε με να σας πω περισσότερα για τον ερευνητή, γιατί αυτό είναι το στάδιο της αλχημείας που φέρνει τον μάγο κοντά σας.. Ταυτόχρονα, είναι το στάδιο που βρίσκει τους θνητούς πιο απροετοίμαστους από ποτέ. Από τα βρεφικά σας χρόνια επιθυμούσατε ολοένα και περισσότερα πράγματα. Ο ερευνητής είναι εκείνος, του οποίου οι επιθυμίες έχουν τόσο επεκταθεί, ώστε το μόνο που μπορεί πια να τον ικανοποιήσει είναι μια προσωπική συνάντηση με το Θεό. Δεν πρόκειται για μια επιθυμία υψηλότερη από το να θέλει κανείς παιχνίδια, χρήμα, δόξα ή έρωτα. Τα παιχνίδια, το χρήμα, η δόξα και ο έρωτας ήταν το πρόσωπο του Θεού, τότε που το καθένα απ' αυτά ήταν για σας το σπουδαιότερο αγαθό. Κάθε τι που πιστεύετε ότι θα σας φέρει οριστικά τη γαλήνη και την ολοκλήρωση είναι η δική σας εκδοχή του Θεού. Όμως, καθώς το ένα βήμα δίνει τη θέση του στο άλλο, πλησιάζετε στον ουσιαστικό σκοπό: η εικόνα που έχετε πλάσει για το Θεό γίνεται πιο γνήσια, προσεγγίζει περισσότερο την αληθινή του φύση ως καθαρό πνεύμα. Παρ' όλ' αυτά, κάθε βήμα που πραγματοποιείτε είναι θεϊκό."

"Δηλαδή, κάποιος που θέλει να κλέψει ή να σκοτώσει, ακολουθεί μια θεϊκή παρόρμηση;" πετάχτηκε ο Πέρσιβαλ. "Γιατί κι αυτά επιθυμίες είναι."

"Η αγάπη είναι καθολική και συνεπώς δεν επιλέγει στρατόπεδα," απάντησε ο Μέρλιν. "Αυτό το γεγονός μπορεί να μην αρέσει στο εγώ. Ίσως να λέει, Εγώ αξίζω την αγάπη του Θεού εκείνο το άτομο όμως δεν την αξίζει. Ο Θεός δεν τα βλέπει έτσι τα πράγματα. Ένας κλέφτης προκαλεί την απώλεια της ιδιοκτησίας, ένας δολοφόνος προκαλεί την απώλεια της ζωής. Εφόσον αυτές οι απώλειες είναι πραγματικές για σας, τότε, βεβαίως και θα καταδικάσετε τον υπαίτιο. Όμως, κι ο χρόνος δεν θα σας κλέψει, εν τέλει, τις ιδιοκτησίες και τη ζωή σας; Είναι κι ο χρόνος εγκληματίας; Από τη δική μου οπτική γωνία ή αμαρτία δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση. Τίποτα .απ’ όλ' αυτά που εσείς ονομάζετε αμαρτία δεν μπορεί να αμαυρώσει την αγάπη του Θεού"

"Οι ερευνητές έχουν αμέσως τα οράματα και τις εμπειρίες που επιθυμούν;" ζήτησε να μάθει ο Γκάλαχαντ.

"Ο καθένας αντιλαμβάνεται τη θεϊκή εκδοχή του δικού του μυαλού. Κάποιοι βλέπουν το Θεό σε οράματα, κάποιοι άλλοι σ’ ένα λουλούδι. Υπάρχουν πολλών ειδών ερευνητές. Ορισμένοι ζητούν θαυματουργές παρεμβάσεις και σωτηρίες, άλλοι διακρίνουν μια αθέατη δύναμη που η φωνή της αντηχεί στα πιο πεζά περιστατικά. Κίνητρο του ερευνητή είναι η δίψα για μια υψηλότερη πραγματικότητα. Αυτό δεν σημαίνει ότι εξαφανίζεται το προηγούμενο στάδιο της προσφοράς. Τώρα, όμως τι προσφορά γίνεται με πλήρη ανιδιοτέλεια και πηγάζει από τη συμπόνια.

"Για πρώτη φορά αμφισβητείται η απαίτηση του εγώ να είναι πάνσοφο και παντοδύναμο. Συνεπώς, η γέννηση του ερευνητή μπορεί να είναι εξαιρετικά ταραχώδης. Φανταστείτε τον εαυτό σας σαν μια άμαξα που τη σέρνουν στο δρόμο δυο άλογα. Για πολύ καιρό δεν υπήρχε αμαξάς και τα άλογα έχουν πια πιστέψει ότι την κάνουν ό,τι θέλουν. Ύστερα, φθάνει μια μέρα που μια σιγανή φωνή μέσα από την άμαξα ψιθυρίζει: "Σταματήστε". Στην αρχή τα άλογα δεν ακούν τη φωνή, αυτή, όμως, επαναλαμβάνει, "Σταματήστε". Μην μπορώντας να πιστέψουν στα αυτιά τους, τα άλογα ορμούν προς τα μπρος με ακόμα μεγαλύτερη λύσσα, για να αποδείξουν ότι δεν έχουν αφέντη. Η εσωτερική φωνή δεν ασκεί βία - δεν διαμαρτύρεται. Συνεχίζει μόνο να επαναλαμβάνει, 'Σταματήστε'.

"Αυτό συμβαίνει μέσα σας. Η άμαξα είναι ο συνολικός εαυτός

σας, τα άλογα είναι το εγώ, η φωνή που ακούγεται απ’ την άμαξα είναι το πνεύμα. Όταν το πνεύμα αναγγέλλει για πρώτη φορά την παρουσία του, το εγώ δεν ακούει, επειδή είναι σίγουρο ότι η εξουσία του είναι απόλυτη. Όμως, το πνεύμα δεν χρησιμοποιεί το είδος της δύναμης στο οποίο είναι συνηθισμένο το εγώ. Το εγώ έχει μάθει να απορρίπτει, να κρίνει, να διαχωρίζει και να παίρνει ό,τι θεωρεί πως του ανήκει. Το πνεύμα είναι απλώς η ήρεμη φωνή του Είναι, που υψώνει το ανάστημά του. Αυτή τη φωνή αρχίζετε να ακούτε με τη γέννηση του ερευνητή, αλλά θα πρέπει να είστε προετοιμασμένοι για μια έντονη αντίδραση του εγώ, το οποίο δεν θα παραδώσει, βέβαια, την εξουσία του αμαχητί."

"Και πώς κερδίζει αυτή τη μάχη το πνεύμα, εφόσον δεν έχει καμία δύναμη;" ρώτησε ο Πέρσιβαλ.

"Είπα ότι το πνεύμα δεν χρησιμοποιεί το είδος της δύναμης που μπορεί να αναγνωρίσει το εγώ. Σιγά-σιγά θα μάθετε ότι πνεύμα δεν είναι τίποτε άλλο από δύναμη, μια δύναμη απέραντου εύρους. Είναι μια οργανωτική δύναμη που κρατάει σε ισορροπία το κάθε άτομο μέσα στο σύμπαν. Αν συγκριθεί μαζί της, η δύναμη του εγώ είναι μικρή κι ασήμαντη. Αυτό, όμως, θα το συνειδητοποιήσετε μόνο αφότου έχει παραιτηθεί το εγώ σας από την ανάγκη να ελέγχει, να προβλέπει και να υπερασπίζεται. Η δύναμή του περιορίζεται σ' αυτά τα τρία πράγματα. Αν το εγώ μπορούσε να παραδώσει μεμιάς τα όπλα, δεν θα χρειάζονταν τα επόμενα βήματα της ανάπτυξης - θα ήταν αρκετή η γέννηση του ερευνητή.

"Αυτό, όμως, δεν συμβαίνει. Η φωνή του πνεύματος αναγγέλλει την ύπαρξη μιας υψηλότερης πραγματικότητας. Η πορεία προς αυτή την πραγματικότητα είναι μια άλλη υπόθεση."

"Υποθέτω ότι οι ερευνητές θα πρέπει να είναι σπάνιο είδος, αν σκεφτεί κανείς πόσο σκληρός είναι αυτός ο αγώνας", είπε ο Γκάλαχαντ. "Γι' αυτό είναι τόσο λίγοι αυτοί που κατακτούν τελικά το Δισκοπότηρο;"

"Όλοι γεννήθηκαν για να το κατακτήσουν", του υπενθύμισε ο Μέρλιν. "Ο λόγος που οι ερευνητές μοιάζουν να σπανίζουν είναι τα επιφανειακά κοινωνικά πρότυπα. Η αναζήτηση είναι μια εντελώς εσωτερική εμπειρία. Δεν μπορείς να καταλάβεις από εξωτερικές ενδείξεις αν κάποιος είναι ή όχι ερευνητής. Η κοινωνία δεν επιφυλάσσει ειδική μεταχείριση ή ανταμοιβή σε όποιον ερευνά. Μπορεί να είναι κάποιος που έχει αποτραβηχτεί τελείως από τα εγκόσμια, αλλά και κάποιος που εξακολουθεί να διατηρεί τα υψηλά αξιώματά του."

"Πώς καταλαβαίνει κανείς ότι έχει περάσει & αυτό το στάδιο;" ζήτησε να μάθει ο Πέρσιβαλ.

"Τα εσωτερικά σημάδια του ερευνητή είναι τα εξής: κίνητρο της προσφοράς του είναι η ανιδιοτελής αγάπη και συμπόνια, που δεν προσδοκεί τίποτε ως αντάλλαγμα, ούτε καν ευγνωμοσύνη. Η διαίσθηση γίνεται έμπιστος οδηγός της δράσης, αντικαθιστώντας τον αυστηρό ορθολογισμό. Αρχίζει να βλέπει κανείς στιγμιαίες εικόνες του αόρατου κόσμου που είναι η υψηλότερη πραγματικότητα, "εμφανίζονται μπροστά του ενδείξεις της ύπαρξης του Θεού και της αθανασίας. Όλ' αυτά συνοδεύονται από μια αυξανόμενη απόλαυση της μοναξιάς, από ξαφνικές αισθήσεις του Είναι, από μια προθυμία για πίστη - η αυτοτέλεια αντικαθιστά την ανάγκη για κοινωνική αποδοχή. Διάφοροι εθισμοί αρχίζουν να εξαφανίζονται. Ο διαλογισμός και η προσευχή γίνονται μέρος της καθημερινής ζωής. Κι όμως, παρόλο που αυτές οι πνευματικές ενασχολήσεις σας απομακρύνουν από τον υλικό κόσμο, θα ανακαλύψετε ότι, περιέργως, έχετε ξαφνικά βαθύτερη σχέση με τη φύση, μια μεγαλύτερη αγάπη για το σώμα σας και περισσότερη κατανόηση για τους άλλους ανθρώπους. Αυτό συμβαίνει επειδή το πνεύμα δεν είναι το αντίθετο της ύλης. Το πνεύμα είναι τα πάντα και η εμφάνισή του στη ζωή σας θα βελτιώσει όλα τα πράγματα, ακόμα κι εκείνα που μοιάζουν να εναντιώνονται σ' αυτό."


6ο ΒΗΜΑ - Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΗ

"Είπα προηγουμένως", συνέχισε ο Μέρλιν, "ότι σκοπός του ερευνητή είναι να μπορέσει να δει και σύντομα συμβαίνει αυτό. Το έκτο βήμα, η γέννηση του οραματιστή, βρίσκεται ακριβώς κάτω απ' την επιφάνεια κάθε ερευνητή. Από μόνη της η έρευνα δεν φέρνει καμιά ικανοποίηση - η ζωή σας θα ήταν άχαρη κι απογοητευτική αν ψάχνατε χωρίς ποτέ να βρίσκετε. Ευτυχώς, στο Θεϊκό σχέδιο, όλες οι ερωτήσεις έχουν ταυτόχρονα και τις απαντήσεις τους, όλοι οι σκοποί έχουν το αντίκρισμα τους στην πηγή. Όταν ρωτήσετε αληθινά, 'Που είναι ο Θεός; θα δείτε μια απόκριση.

"Δεν θέλω να σας παραπλανήσω εδώ. Η γέννηση του οραματιστή είναι εξίσου ανατρεπτική με τα προηγούμενα στάδια. Σηματοδοτεί το τέλος του εγώ, το τέλος κάθε εξωτερικής ταύτισης. Φανταστείτε ότι η ζωή σας είναι μια ταινία που προβάλλεται σε μια λευκή οθόνη. Όσο εξουσιάζεστε από το εγώ, εστιάζετε την προσοχή σας στις κινούμενες εικόνες και τις εκλαμβάνετε ως αληθινές. Όταν εμφανιστεί ο οραματιστής στο προσκήνιο, στρέφεστε πίσω και έρχεστε αντιμέτωποι με το φως. Τότε διαπιστώνετε ότι η εικόνα του εαυτού σας δεν ήταν παρά αυτή η προβολή, που της έδινε περιεχόμενο η απελπισμένη ανάγκη του εγώ να προσδώσει σπουδαιότητα σ’ ένα νου και σ' ένα σώμα περιορισμένα απ' το χρόνο.

"Ο οραματιστής διακρίνει αυτή την ανάγκη και παύει να αυταπατάται. Αντί να βλέπει τον εαυτό του σαν ένα πλάσμα από σάρκα και οστά που φιλοξενεί μέσα του ένα πνεύμα - ένα φάντασμα μέσα σε μια μηχανή - συνειδητοποιεί ότι τα πάντα είναι πνεύμα. Το σώμα είναι πνεύμα, μεταμορφωμένο σε κάτι που μπορούν να δουν, να αγγίξουν και να μυρίσουν οι αισθήσεις - ο νους είναι πνεύμα, μεταμορφωμένο σε κάτι που μπορεί να ακουστεί και να γίνει κατανοητό. Το ίδιο το πνεύμα, στην αγνή του μορφή, δεν είναι τίποτε απ’ αυτά τα δύο και μπορεί να το αντιληφθεί κανείς μόνο μέσω της εκλεπτυσμένης ενόρασης. Εκείνοι που ξέρουν γι' Αυτό, δεν μιλούν γι' Αυτό - εκείνοι που μιλούν γι Αυτό, δεν Το ξέρουν’ - ιδού το μυστήριο του πνεύματος."

"Μα τώρα εσύ δεν μιλάς γι' Αυτό;" ρώτησε απορημένος ο Γκάλαχαντ.

"Όχι με τον τρόπο που ίσως νομίζεις. Όταν αναφέρομαι σε μια πέτρα, μπορείς να τη δεις και να την αγγίξεις. Όταν μιλάω για το πνεύμα, σου δείχνω έναν κόσμο αθέατο. Από εκείνο τον κόσμο έρχονται βέλη φωτός για να βάλουν φωτιά στις καρδιές μας. Εμείς, όμως, δεν μπορούμε να στείλουμε προς τα εκεί βέλη σκέψεων."

"Πολύ μυστηριώδη ακούγονται όλ' αυτά", μουρμούρισε ο Πέρσιβαλ.

"Κι ένα τριαντάφυλλο θα αποτελούσε μυστήριο, αν το σκεφτόσουν μόνο, χωρίς να το έχεις δει ή μυρίσει ποτέ. Το πνεύμα είναι μια άμεση εμπειρία, αλλά υπερβαίνει αυτόν τον κόσμο. Είναι αγνή σιωπή που ξεχειλίζει από άπειρες δυνατότητες. Όταν αποκτάς τη γνώση κάθε άλλου πράγματος, αποκτάς μια συγκεκριμένη γνώση -

όταν αποκτάς τη γνώση του πνεύματος, γίνεσαι η ίδια η επίγνωση. Όλες οι απορίες παύουν, γιατί έχεις πια βρεθεί στη μήτρα της πραγματικότητας, όπου τα πάντα απλώς είναι. Το μάτι του οραματιστή δέχεται ό,τι αντικρίζει, χωρίς να το κρίνει. Δεν υφίσταται η ανάγκη του εγώ να αρπάξει, να οικειοποιηθεί ή να καταστρέψει. Απόντος του φόβου, δεν εγείρονται τέτοιου είδους κίνητρα, γιατί η ανάγκη της κατοχής πηγάζει από την έλλειψη. Όταν δεν υφίστανται κενά που ζητούν να συμπληρωθούν, τότε το να υπάρχεις απλώς σ' αυτό τον κόσμο μέσα στο σώμα σου είναι η υψηλότερη κατάκτηση".

Σ' αυτό το σκέλος της ομιλίας του Μέρλιν, ο Πέρσιβαλ και ο Γκάλαχαντ τα είχαν μάλλον χαμένα. Είχαν παρακολουθήσει με προσοχή τα πρώτα βήματα, αλλά το εγώ, ο κατακτητής και ο δότης, ήταν ήδη γνώριμα στάδια γι' αυτούς. Όταν ο Μέρλιν αναφέρθηκε στον ερευνητή, οι δυο ιππότες ένιωσαν ότι σ' εκείνο ακριβώς το σημείο βρίσκονταν εκείνοι. Το στάδιο του οραματιστή, όμως, τους γέμισε με δέος. Ήταν σαν δυο εξερευνητές που, φθάνοντας στην πιο ψηλή βουνοκορφή, αγναντεύουν τον πολυπόθητο αλλά άγνωστο ακόμα καινούργιο ορίζοντα.

"Ανυπομονώ να γίνω οραματιστής", είπε με πάθος ο Γκάλαχαντ.

Ο Μέρλιν έγνεψε καταφατικά. "Για να το λες, σημαίνει ότι είσαι έτοιμος. Ο μάγος θεωρεί ότι υπάρχουν μόνο τρία είδη ανθρώπων: εκείνοι που δεν έχουν ακόμα αντιληφθεί το καθαρό Είναι, εκείνοι που έχουν πάρει μια γεύση του κι εκείνοι που το έχουν εξερευνήσει απ’ άκρη σ' άκρη. Εσύ έχεις πάρει τη γεύση και τώρα θες ν' αρχίσεις την εξερεύνηση. Για σένα, ο κόσμος θα πάψει να μοιάζει με κάτι σταθερό και θα αρχίσει να λούζεται από το φως του Είναι. Σε μια μακρινή γη που ονομάζεται Ινδία, λένε ότι η καθημερινή ζωή ωχριά ενώπιον του Θεού, σαν τη φλόγα ενός κεριού, που, ενώ έμοιαζε να λάμπει μέσα σ' ένα σκοτεινό δωμάτιο, γίνεται αόρατη, όταν τη βγάλεις στο μεσημεριάτικο ήλιο." Στράφηκε στον Πέρσιβαλ. "Συμπεριλαμβάνω κι εσένα σ' αυτό το στάδιο, κι ας νόμιζες ότι σε επέκρινα."

Ο Πέρσιβαλ έγινε κόκκινος σαν παντζάρι κι ύστερα ψέλλισε: "Πώς θα είναι αυτή η νέα ζωή;"

"Όπως πάντα, θα έχει την αίσθηση μιας καινούργιας γέννησης. Ο οραματιστής διαφέρει από τον ερευνητή, στο ότι δεν χρειάζεται

πια να επιλέγει. Ο ερευνητής ζει ακόμα σε μια ψευδαίσθηση, καθώς εξακολουθεί να κοιτάζει γύρω του, λέγοντας: Εδώ βρίσκεται ο Θεός, εδώ όχι'. Ο οραματιστής, απ' την άλλη, βλέπει το Θεό στην ίδια τη ζωή. Έχει τερματιστεί επιτέλους ο μακρόχρονος εσωτερικός πόλεμος κι ο πολεμιστής αναπαύεται. Τη θέση του αγώνα έχει πάρει η φυσική και αβίαστη πραγμάτωση όλων των επιθυμιών. Δεν υπάρχουν εξωτερικά σημάδια που να φανερώνουν ποιοι είναι οι οραματιστές ανάμεσά μας. Εσωτερικά, πάντως νιώθουν ελεύθεροι και ικανοποιημένοι, επιτρέπουν στους άλλους να είναι ότι θέλουν να είναι - αυτή είναι, άλλωστε, και η υψηλότερη μορφή αγάπης - δεν φέρνουν εμπόδια στους γύρω τους ή στα γεγονότα και δεν έχουν πια ούτε την παραμικρή υπόνοια ενός Εγώ'."



7ο ΒΗΜΑ- ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ

"Δεν μπορώ να φανταστώ ότι υπάρχει και υψηλότερο επίπεδο ύπαρξης", είπε ύστερα από λίγο ο Γκάλαχαντ, βαθιά συγκινημένος από τον τρόπο που περιέγραψε ο Μέρλιν τον οραματιστή.

‘’Να προσέχεις πια με την λέξη υψηλότερο’’ τον προειδοποίησε ο Μέρλιν. "Είναι το εγώ που κάνει διαχωρισμούς ανάμεσα σε υψηλότερο και χαμηλότερο. Ο στόχος της ζωής σου είναι η ελευθερία και η πληρότητα. Η πληρότητα δεν επιτυγχάνεται ώσπου να γνωρίσεις το Θεό τόσο απόλυτα όσο εκείνος γνωρίζει τον εαυτό Του. Εσείς οι θνητοί διψάτε πάντοτε για θαύματα και σας επαναλαμβάνω ότι το μεγαλύτερο θαύμα είστε εσείς, γιατί ο Θεός σάς χάρισε τη μοναδική ικανότητα να ταυτίζεστε με τη δική Του φύση. Ένα τέλειο τριαντάφυλλο δεν ξέρει πως είναι τριαντάφυλλο - ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος γνωρίζει τι σημαίνει να είναι Θεός."

"Μπορεί να περιγραφεί αυτό το στάδιο;" ρώτησε ο Πέρσιβαλ.

"Είναι το έβδομο και τελευταίο βήμα της αλχημείας - το καθαρό πνεύμα. Όταν αυτό επιτυγχάνεται, ο οραματιστής ανακαλύπτει ότι η απόλυτη ευδαιμονία και ικανοποίηση που ένιωθε έχουν τη δυνατότητα ακόμα μεγαλύτερης επέκτασης. Βλέπετε, η άφιξη ενώπιον του Θεού δεν αποτελεί το τέλος του ταξιδιού σας, αλλά την αρχή. Ξεκινήσατε από την αθωότητα κι εκεί θα καταλήξετε. Αυτή τη φορά, όμως, η αθωότητα είναι διαφορετική, γιατί, στο μεταξύ κατακτήσατε την απόλυτη γνώση, ενώ το μωρό έχει μόνο τις αισθήσεις του.

Όταν κατορθώσετε να δείτε τον εαυτό σας ως πνεύμα, θα πάψει η ταύτιση με το σώμα και το νου σας. Θα πάψουν ταυτόχρονα και οι έννοιες της γέννησης και του θανάτου. Θα είστε ένα κύτταρο στο σώμα του σύμπαντος κι αυτό το κοσμικό σώμα, θα σας είναι τόσο οικείο όσο σάς είναι τώρα το υλικό σώμα σας. Αυτή είναι η πλησιέστερη περιγραφή, του πώς αισθάνεται ένας μάγος, γιατί η λέξη μάγος δεν είναι παρά ένα συνώνυμο του έβδομου σταδίου.

"Θέλω να καταλάβετε κάτι: γέννηση, για ένα μάγο, σημαίνει: έχω αυτό το σώμα' και θάνατος σημαίνει, 'δεν έχω πια αυτό το σώμα. Επειδή οι μάγοι δεν υπόκεινται στην ψευδαίσθηση της γέννησης, κάθε σώμα που τους φιλοξενεί είναι γι' αυτούς ένα πεδίο ενέργειας και κάθε νους ένα πεδίο πληροφοριών. Αυτά τα πεδία μεταβάλλονται αέναα - έρχονται και φεύγουν. Αλλά ο ίδιος ο μάγος βρίσκεται πέρα από κάθε μεταβολή. Ο νους και το σώμα είναι σαν δωμάτια στα οποία διαλέγει κανείς να μείνει, όχι, όμως, για πάντα.

"Καμιά σκέψη και κανένα συναίσθημα δεν μπορεί να προσεγγίσει αυτή την κατάσταση ή να σας τη μεταδώσει. Το πνεύμα γεννιέται μέσα από την αγνή σιωπή. Ο εσωτερικός διάλογος του νου σας πρέπει να διακοπεί και να μην ξαναρχίσει ποτέ, γιατί απουσιάζει πλέον αυτό που προκαλούσε τον εσωτερικό διάλογο: ο κατακερματισμός του εαυτού. Ο εαυτός σας θα είναι ενοποιημένος και, σαν το μωρό που υπήρξατε κάποτε, δεν θα νιώθετε πια αμφιβολία, ντροπή ή ενοχή. Η ανάγκη του εγώ για δυαδικότητα είχε σαν αποτέλεσμα έναν κόσμο καλού και κακού, ορθού και λάθους, φωτός και σκιάς. Τώρα θα διαπιστώσετε ότι αυτά τα αντίθετα έχουν συγχωνευτεί. Αυτή είναι η οπτική του Θεού, γιατί όπου κι αν κοιτάξει, βλέπει πάντα τον εαυτό Του.

"Αν σας φαίνεται πολύ δύσκολος ή πολύ μακρινός αυτός ο στόχος, θα σας πω ένα μυστικό. Παρόλο που φαινομενικά πραγματοποιείτε ένα-ένα τα επτά βήματα της αλχημείας, το κάθε στάδιο ήταν εξαρχής παρόν. Η ολότητα του Θεού υπήρχε στην αθωότητα, όπως και στο εγώ, στην κατάκτηση, την προσφορά ή την εξερεύνηση. Εκείνο που αλλάζει μόνο είναι η εστίαση της προσοχής σας. Κάθε πλευρά του σύμπαντος υπάρχει μέσα σας, το ίδιο απόλυτη και αιώνια όπως το ίδιο το σύμπαν. Παρ' όλ' αυτά, το πέρασμα στο έβδομο στάδιο είναι και πάλι ένα συνταρακτικό γεγονός. Καθώς ωριμάζει η αίσθηση της ενότητας, θα αποκτάτε όλο και περισσότερη οικειότητα με το θείο, ώσπου τελικά θα βιώσετε το Θεό σαν ένα άπειρο ον που κινείται με απροσμέτρητη ταχύτητα διάμεσου απεριόριστων διαστάσεων. Μόλις πραγματωθεί αυτή η τρομακτική εμπειρία, θα μοιάζει το ίδιο φυσική και απλή όπως το να κάθεστε τώρα κάτω απ’ τα αστέρια - μόνο που το κάθε λαμπερό αστέρι θα είναι ο εαυτός σας."

Όπως συχνά συμβαίνει όταν συνομιλεί κανείς με μάγους, οι δυο ιππότες ένιωσαν να μεταφέρονται αυτόματα στην κατάσταση που περιέγραφε ο Μέρλιν. Ο Γκάλαχαντ σήκωσε το βλέμμα στο νυχτερινό ουρανό κι ένιωσε ξαφνικά ότι μπορούσε να αγγίξει τα αστέρια. Η καρδιά του πλημμύρισε από την αίσθηση ότι πραγματικά αποτελούσε μέρος του κόσμου.

"Φτάσαμε στον προορισμό μας", μονολόγησε "ψιθυριστά ο Πέρσιβαλ.

"Μην παρασύρεστε από το δέος", είπε ο Μέρλιν. "Αυτά τα συναισθήματα έχουν τόση ένταση γιατί είναι πρωτόγνωρα για σας. Στην πραγματικότητα, αυτή είναι η φυσική σας κατάσταση. Το να είστε ενωμένοι με το σύμπαν, να σας είναι οικεία η ζωή σε όλες τις μορφές της, να γίνετε τελικά ένα με το Είναι σας - αυτό είναι το πεπρωμένο σας και το τέλος της αναζήτησής σας."

"Στο τέλος θα επιστρέψουμε στην αφετηρία", μουρμούρισε ο Γκάλαχαντ.

"Ακριβώς", είπε ο Μέρλιν. "Ξεκινάτε όλοι από την αγάπη, περνάτε απ' το μόχθο, το πάθος και τον πόνο, μόνο και μόνο για να καταλήξετε πάλι στην αγάπη." Η φωνή του έγινε πιο απαλή, καθώς το στεφάνι του φωτός που τους περιέβαλλε άρχισε αχνά να σβήνει. "Εσείς οι θνητοί λαχταράτε τα θαύματα κι εφόσον είστε τα ευνοούμενα παιδιά του σύμπαντος, δεν μπορεί να σας αρνηθεί κανείς τίποτα. Το πνεύμα είναι ένα θαύμα, που θα ξετυλιχτεί μπροστά στα μάτια σας σε τρία στάδια:

"Πρώτον, θα βιώσετε θαύματα στο επίπεδο της κοσμικής συνείδησης. Το κάθε υλικό συμβάν θα έχει ένα πνευματικό αίτιο. Το κάθε τοπικό γεγονός θα λαμβάνει ταυτόχρονα χώρα στο πεδίο του σύμπαντος. Η παραμικρή ευχή σας θα κινητοποιεί κοσμικές δυνάμεις για την εκπλήρωσή της. Όσο υπέροχο κι αν ακούγεται αυτό, δεν είναι ένα ιδιαίτερα προχωρημένο στάδιο, γιατί, πολύ πριν προσεγγίσετε την κοσμική συνείδηση, θα έχετε ήδη μάθει να υλοποιείτε άμεσα τις επιθυμίες σας.

"Δεύτερον, θα πραγματοποιείτε θαύματα, στο επίπεδο που ονομάζεται θεϊκή συνείδηση. Αυτό είναι το στάδιο της καθαρής δημιουργικότητας, οπότε συγχωνεύεστε με τη δύναμη του Θεού, μέσω της οποίας εκείνος πλάθει κόσμους κι όλα όσα συμβαίνουν στους κόσμους αυτούς. Η δύναμη αυτή δεν προέρχεται από κάτι που κάνει ο Θεός - είναι, απλούστατα, το φως της δικής Του επίγνωσης. Η θεϊκή επίγνωση θα εκπέμπει τη χρυσή της λάμψη μέσα από κάθε τι που θα αντικρίζουν τα μάτια σας. Ο κόσμος φωταγωγείται εκ των έσω και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ύλη είναι απλώς το εκδηλωμένο πνεύμα. Στη θεϊκή συνείδηση, θα βλέπετε τον εαυτό σας σαν το δημιουργό κι όχι το δημιούργημα, σαν τον δότη της ζωής κι όχι τον παραλήπτη της.

"Τρίτον, θα γίνετε το ίδιο το θαύμα, στο επίπεδο εκείνο που ονομάζεται συνείδηση της ενότητας. Τώρα, έχει πλέον εξαφανιστεί κάθε διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο δημιουργό και το δημιούργημά του. Το πνεύμα μέσα σας συγχωνεύεται απόλυτα με το πνεύμα σε κάθε τι άλλο. Η επιστροφή σας στην αθωότητα είναι ολοκληρωτική, γιατί, όπως το μωρό αγγίζει την κούνια του ή τον τοίχο και νιώθει μόνο τον εαυτό του, έτσι κι εσείς θα βλέπετε την κάθε πράξη σαν πνεύμα που εισρέει στο πνεύμα. Θα ζείτε με απόλυτη γνώση κι εμπιστοσύνη. Και παρόλο που, φαινομενικά, θα κατοικείτε ακόμα μέσα σε ένα σώμα, αυτό το σώμα δεν θα είναι παρά ένας κόκκος τού Είναι, στις ακτές του απέραντου ωκεανού του Είναι, που είστε εσείς."

Ούτε ήξεραν οι δυο ιππότες πόση ώρα είχε διαρκέσει η αποκάλυψη του Μέρλιν. Ένιωθαν σαν να έχουν ανυψωθεί σ' ένα τόπο όπου σφαίρες τού Είναι άνοιγαν η μια μετά την άλλη, όπως τα πέταλα ενός λουλουδιού. Κι όταν άνοιξε κι η τελευταία, φάνηκε να περιστρέφεται στο κέντρο της ένα διάφανο διαμάντι. "Τι είναι αυτό;" ήθελε να ρωτήσει ο Γκάλαχαντ, αλλά δεν τόλμησε.

"Ιδού το Δισκοπότηρο", ψιθύρισε ο Μέρλιν. "Η αναζήτησή σας οδήγησε σε μια οπτασία του στόχου σας - στο σημείο του καθαρού φωτός, στην πολύτιμη φλόγα που καίει μες στην ψυχή σας." Οι δυο ιππότες γονάτισαν στο παγωμένο χώμα και προσευχήθηκαν να φανούν άξιοι αυτού του οράματος. "Από δω κι εμπρός να ζείτε με την πίστη αυτής της στιγμής", είπε ο Μέρλιν. "Σας οδήγησε εδώ η πιο ενδόμυχη επιθυμία σας, δεν φτάνει, όμως, μόνο το όραμα. Τώρα, πρέπει να κερδίσετε το αληθινό Δισκοπότηρο."

"Το αληθινό Δισκοπότηρο;" μουρμούρισε ο Πέρσιβαλ. "Θα μοιάζει μ' αυτό που είδαμε;"

"Μην περιμένεις, μην προεξοφλείς τίποτα", προειδοποίησε ο Μέρλιν, καθώς η οπτασία του Δισκοπότηρου χανόταν. "Ο άνθρωπος αναζητά σύμβολα και τα σύμβολα αλλάζουν μαζί με τις εποχές. Ωστόσο, αυτό που εγώ σας έδειξα δεν ήταν ένα σύμβολο, αλλά η αλήθεια. Το Άγιο Δισκοπότηρο είναι αυτό το κρυστάλλινο πετράδι του Είναι που υπάρχει μέσα στις καρδιές σας. Όλες οι πλευρές του αντανακλούν αμυδρά το φως κι απ' αυτές τις αμυδρές αντανακλάσεις προέρχονται όλες οι λειτουργίες του νου και του σώματος, που εσείς αντιλαμβάνεστε με τις αισθήσεις σας. Είναι αληθινές και οι αντανακλάσεις, μα πολύ πιο αληθινό είναι το διάφανο διαμάντι του καθαρού Είναι."

Εντελώς απροσδόκητα, ο Μέρλιν χασμουρήθηκε, γέρνοντας προς τα πίσω το κεφάλι, λες κι έκανε το πιο απολαυστικό πράγμα του κόσμου. Τέντωσε διάπλατα τα χέρια και σηκώθηκε όρθιος. Ήταν σχεδόν πίσσα σκοτάδι, καθώς είχε σβήσει η φωτιά, αλλά ο Πέρσιβαλ και ο Γκάλαχαντ ένιωθαν τα μάτια του Μέρλιν καρφωμένα πάνω τους. "Κάποτε", είπε, "θα θυμηθείτε αυτό το βράδυ και θα ρωτήσετε, Ποιός είσαι, Μέρλιν; Πέρα από τα βάθη του χρόνου, θα σας απαντήσω το εξής: Είμαι αυτός που δεν χρειάζεται κανένα θαύμα. Είμαι μάγος και συνεπώς μου φτάνει το θαύμα της ύπαρξής μου. Ποιο θαύμα θα μπορούσε να είναι εντυπωσιακότερο από την ίδια τη ζωή;"

Μαζί με το τελευταίο ίχνος φωτός, χάθηκε και ο γέροντας. Ο Πέρσιβαλ και ο Γκάλαχαντ έμειναν βουβοί. Βρίσκονταν ακόμα υπό την επήρεια του Μέρλιν και καθώς η μαγεία άρχισε να διαλύεται, αναρίγησαν κι οι δύο - θλίβονταν που είχαν γυρίσει πάλι στη γη. Όταν ξημέρωσε, μάζεψαν τα πράγματα τους και κίνησαν για το κάστρο. Μες στο χρυσαφένιο φως του ανατέλλοντος ηλίου, ο Πέρσιβαλ είδε τον Βασιλιά Αρθούρο να στέκει στο μπαλκόνι της κάμαράς του και να τους κοιτάζει.

"Νομίζεις ότι πρέπει να του τα πούμε όλ' αυτά;", ρώτησε ο Πέρσιβαλ, δείχνοντας μ' ένα νεύμα προς το κάστρο.

Ο Γκάλαχαντ κούνησε αρνητικά το κεφάλι. "Είμαι βέβαιος ότι ο βασιλιάς ξέρει τι συνέβη απόψε. Θα πρέπει να έζησε κι ο ίδιος κάτι παρόμοιο, διαφορετικά δεν θα δίσταζε τόσο να μας μιλήσει για το Δισκοπότηρο. Ξέρεις, όμως, κάτι, Πέρσιβαλ; Θα ήθελα να γνωρίζει ο Βασιλιάς ότι τον συντροφεύουμε στο ταξίδι της αναζήτησης. Ας ονομάσουμε αυτή τη νύχτα, Νύχτα της Κρυστάλλινης Σπηλιάς. Ο Αρθούρος θα καταλάβει αμέσως τι εννοούμε."

Και, παρόλο που δεν είχαν βρεθεί σε καμιά σπηλιά, αλλά στο ύπαιθρο, κάτω απ' τον έναστρο ουρανό, ο Πέρσιβαλ έσπευσε να συμφωνήσει.


Source: Αναδρομές σε προηγούμενες ζωές
"Οι άνθρωποι με έχουν για εχθρό των δίκαιων νόμων, των οικογενειακών δεσμών και της παράδοσης. Ναι, λένε την αλήθεια. Δεν αγαπάω τους νόμους που έχει φτιάξει ο άνθρωπος... αυτό που αγαπάω είναι η ιερή και πνευματική ευγένεια που θα έπρεπε να είναι πηγή και βάση για κάθε νόμο στη γη."
Khalil Gibran