Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

Ο Άδης μέσα μου


Πάντα αναζητούσες κάτι… να διώξεις τον πόνο που σε βασανίζει, την θλίψη που σε λούζει... θέλησες να λύσεις ποτέ τούτο το μυστήριο? Ένα μυστήριο το οποίο θα σου χάριζε την ζωή και την ελευθερία?...
«O Άδης. ένας θεός γεμάτος πόνο, θλίψη και μίσος, μίσος που δεν είναι άλλο από αυτό που έσπειρες εσύ αναθεματισμένε… Την στιγμή που θα φτάσεις εκεί θα έχεις να αντιμετωπίσεις τον ίδιο σου τον εαυτό, όχι τον εαυτό που ξέρει να κατηγορεί τους άλλους για τα εγκλήματα και τις πράξεις τους, αλλά αυτόν που ξέρει πολύ καλά τα εγκλήματα και τις πράξεις της ζωή σου, αυτόν που θα είναι ο κριτής κι’ ο δικαστής σου. Εσύ, ο Μεγάλος Άδης της ζωή σου…»
Συλλογιζόμουν επί ώρες αυτή την σκηνή χωρίς τελειωμό, αργότερα κατάλαβα ότι δεν υπάρχει τέλος και αρχή αφού ξαφνικά ήμουν εκεί…

Ο Χάρος εκείνη την στιγμή στεκόταν στην μαύρη βάρκα, επιπλέοντας στην κόκκινη λίμνη τις Αβύσσου... Αντικρίζοντάς τον, περίμενε από εμένα κάτι... και ο Χάρος άρχισε να κράζει σαν τα μαύρα τα κοράκια βγάζοντας φριχτά την φράση:

«Τι θέλεις ανονόμαστε μικρέ σκλάβε?» 

«Θέλω να είμαι ελεύθερος» αποκρίθηκα… 

και ο Χάρος τίναξε την κάπα κοιτάζοντας με τα σκοτεινά του μάτια και είπε: 

«Αν θέλεις την λευτεριά σου να’ χεις, πρέπει να μου δώσεις… ότι πολυτιμότερο έχεις»

Και τράβηξα απ’ την καρδιά μου δυο χρυσές κορώνες και του είπα: 

«Κράτα, είναι ότι έχω και δεν έχω» 

και ο Χάρος βγάζει από την καρδιά του ένα δίκοπο μαχαίρι και το καρφώνει στην δικιά μου και μου λέει: 

«Τώρα έχεις πραγματικά πεθάνει και με τούτο το μαχαίρι θα βρεις άλλη μιά κορώνα… την δικιά σου»

και με πήρε μέσ’ τη βάρκα και άρχισε να φυσάει δυνατά, πολύ δυνατά.

Το αίμα από την πληγή μου έσταζε ως κάτω και κυλούσε σαν ποτάμι μεσ’ τη λίμνη και ο πόνος με την θλίψη έλουζαν την άβυσσο με τα δικά μου τα κομμάτια… 

Πέρασαν πολλές στιγμές από εκείνη την στιγμή την τελευταία, αλλά όπου τέλος, είναι εκεί που ξεκινάει και είχα πια αρχίσει… 

Φτάνοντας στην άλλη όχθη σταματήσαμε… και ο Χάρος μου ζητάει να φύγω, δείχνοντάς μου την μεγάλη πόρτα και μου λέει: 

«Αυτή είναι η πόρτα που ζητάς. Εκεί θα φορέσεις την δική σου την κορώνα και για το αν θα είναι μέρα ή νύχτα από εσένα θα εξαρτάτε»

…και γύρισε το πρόσωπό του για ν’ αρχίσει το ταξίδι… 

Κοίταζα εκείνη την πόρτα θέλοντας να δακρύσω λίγο, όπως τον παλιό καιρό, αλλά δάκρυα δεν μου’ χαν μείνει, ήμουν άδειος, είχα πεθάνει, αλλά ζούσα. 

Πλησιάζοντας την πόρτα κατάλαβα πως είναι κλειδωμένη και άρχισα να του φωνάζω:

«Μα είναι κλειδωμένη… Το Κλειδί που θα το βρω;…» 

Αυτός δεν ήταν εκεί πια για να μου απαντήσει, αλλά μια φωνή μέσα μου ψιθύρισε: 

«Μέσα στην Καρδιά σου»…



~Phoenix Raziel~
-via Spititum Libertas ***

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

~Veritas vos Liberabit~

"Οι άνθρωποι με έχουν για εχθρό των δίκαιων νόμων, των οικογενειακών δεσμών και της παράδοσης. Ναι, λένε την αλήθεια. Δεν αγαπάω τους νόμους που έχει φτιάξει ο άνθρωπος... αυτό που αγαπάω είναι η ιερή και πνευματική ευγένεια που θα έπρεπε να είναι πηγή και βάση για κάθε νόμο στη γη."
Khalil Gibran