Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Ο Απών που Ξύπναγε τα Ηφαίστεια

"Ότι έρχεται στο διάβα σου είναι κομμάτι του Εαυτού σου που θέλοντας να σε συμπληρώσει και να σε συγκροτήσει ως αυτό που είσαι στην πραγματικότητα, συνήθως σου κάνει την ζωή άνω κάτω...
Αυτός ο απάλευτος προπονητής που έχεις μέσα σου σε ξέρει πολύ καλά... είναι με λίγα λόγια όλη αυτή η συγκροτημένη σου εικόνα, που κάθε στιγμή σου πετά και από ένα κομματάκι του παζλ.
Μπορεί αυτό το μικρό κομματάκι να κάνει σεισμό ή να σηκώσει κύμα, θα μπορούσε όμως μια τέτοια καταστροφή να είναι και κάποιο δώρο; Σου δίνεται.. έπειτα δεν έχει σημασία αν το αγόρασες ή αν στο χάρισαν"

Πολλές φορές ζητάμε πράγματα χωρίς να το έχουμε καταλάβει, όπως ακριβώς τα ζητάει και ο οργανισμός μας, όσο καλά ακούμε τον οργανισμό μας και του ελαττώνουμε την δίψα, τόσο και εμείς ταυτόχρονα επικοινωνούμε μαζί του, έχοντας μια καλή σχέση και εν μέρη είμαστε υγιείς. Όταν όμως δεν τον ακούς η γραμμή του τηλεφώνου κόβεται και έτσι κάποια στιγμή αρρωσταίνει.
Το ίδιο και εσύ με αυτόν τον Εαυτό, μόνο που η αρρώστια δεν είναι οργανική εδώ, είναι ψυχολογική και ψυχοπαθητική που επηρεάζει ύστερα την οργανική σε διάφορους βαθμούς και πάντα ανάλογα.
Αυτήν την επικοινωνία μεταξύ του Οργανισμού  στο Βιολογικό Επίπεδο, του Εγώ στο Διανοητικό Επ. και του Εαυτού  στο Νοητικό Επ. πρέπει τακτικά να την ελέγχουμε..
Πρέπει συγχρόνως να τέμνονται όλες οι πληροφορίες, οι αισθήσεις και τα κανάλια τους, να ανταποκρίνονται το κάθε ένα στο κάλεσμα του άλλου, γιατί πραγματικά αυτές οι τρεις βάσεις είναι όλος ένας οργανισμός, όχι Βιολογικός, όχι Διανοητικός, ούτε Νοητικός.. είναι μια Σύνθεση των τριών μαζί που κάνουν το Μικροσύμπαν μας.

Αυτός ο Εσωτερικός Εαυτός είναι πολύ σημαντικός, δεν είναι άπλα ένας επεξεργαστής, είναι αυτό που κάνει την Μαγεία, είναι ένας δημιουργός, αλλά για κάποιο λόγο δεν είναι πάντα σε ετοιμότητα. Αυτό που τον κάνει ενεργό είναι μόνο η Σύνθεση όλων των επιπέδων μαζί.
Πλέον δεν τον χρησιμοποιούμε, εκτός από "κάποιες στιγμές" για τις οποίες έχω μιλήσει σε προηγούμενο άρθρο μου.  (Διαβάστε εδώ: Lusus the Anima Mundi)

Μπορώ να πω πως έχει μείνει "απ'την απέξω", ίσα που φτάνουμε το Διανοητικό επίπεδο σαν ανθρώπινα όντα το οποίο χωρίζετε σε δυο ημισφαίρια, αυτά του Εγκεφάλου μας΄
Tο Νοητικό επίπεδο θεωρήθηκε "Όνειρο" που με τον καιρό ταυτίστηκε με αυτό του Εγώ μας, δηλαδή με αυτό της Διάνοιας.
Στο Νοητικό επίπεδο βρίσκετε ο Νους μέσα στον βυθό, νιώθει με όλες τις ζωικές/ανθρώπινες αισθήσεις όλες τις κυματικές  και ακτινοβόλες δονήσεις. Όχι όλες όσες γνωρίζουμε και όχι στους βαθμούς που τις διαθέτουμε.

Τον Νου όσο δεν τον ακούς λειτουργεί μηχανικά, όσο τον ακούς περιβάλλεστε και δημιουργείτε.

Γιαυτό Προσοχή! "Καθ' ένας παίρνει αυτό που ζητάει περισσότερο...
Αναμφίβολα θα είναι και εκείνο που έψελνε, αφού ταυτόχρονα το ξέχασε..."


Αν σκεφτείς πως κάθε δόνηση ενός κυττάρου σου είναι ένας ήχος που παράγει ένα θέλω, μια ανάγκη για μια λειτουργία, ας πούμε της κίνησης του χεριού σου, το καθήκον σου θα ήταν να το βοηθήσεις έτσι ώστε να βοηθήσει και αυτό στην λειτουργία της κίνησής σου.

Έτσι ακριβώς κάνει και αυτός...

Τώρα.. αυτός ο Νους σε αντιλαμβάνεται; δεν σε αντιλαμβάνεται; τι λες;

Φυσικά και το κάνει.. Αλλά όσο τον αγνοείς, τόσο δεν θα σε αγνοήσει.. 

Τι σημαίνει αυτό;

Πως θα επιμείνει στο σήμα κινδύνου.. όσο απόν θα είσαι τόσο και η δική του δόνηση θα αυξάνετε όλο και περισσότερο.
Και ως γνωστόν.. ένα ηφαίστειο στα έγκατα της θάλασσας εκρήγνυται όταν υπάρχει διαρροή.
Αυτή η διαρροή είναι η διακοπή επικοινωνίας...
Η διακοπή επικοινωνίας φέρνει αργά ή γρήγορα και μια καταστροφή, είτε αυτή είναι κάποιας σχέσης σου με ένα πρόσωπο ή ομάδας, είτε αφορά την πρόοδό μας γενικά ως άνθρωποι.


Γιατί φτάνει ως την καταστροφή? γιατί ως εκεί φτάνει το σήμα του μέχρι να το λάβει το αυτί μας.
Που σημαίνει πως οι αισθήσεις μας είναι τόσο εξασθενημένες που δεν φτάνουν ούτε μέχρι το βουνό απέναντι, πως θα φτάσουν τον πυρήνα μας? ...είμαστε "ολίγον" αναίσθητοι μπορώ να πω.

Εκείνη την στιγμή που έρχεσαι σε επαφή με το κάλεσμα-έκρηξη έχει γίνει ήδη και αυτός αναίσθητος.

Γιαυτό ας μην παραπονιόμαστε ποτέ για το... "Που είναι αυτός ο Θεός για να μας σώσει?"...

Ο Θεός δεν σε σώζει... κάνεις δεν σε σώζει αν δεν έχεις εσύ την θέληση να σώσεις τον εαυτό σου... Όταν είσαι μακριά από τον Νου σου πως είναι δυνατόν να λειτουργήσει ο Διανοητικός εγκέφαλος?

Δεξιά ή Αριστερά? 




ή μήπως μέσα στο ηφαίστειο?

Θα μπορούσε να δημιουργηθεί το ερέθισμα της "Στιγμής" που σε τέτοιες κρίσιμες καταστάσεις αυτό από μόνο του πάντα μας στέλνει σε ένα ενστικτώδες "σκοτεινό" μονοπάτι, που με μια ακατανόητη οδηγία.. 100% θα σε σώσει περνώντας και μέσα από το ηφαίστειο, χωρίς να μιλάω με υπερβολές. Αλλά αυτό και πάλι είναι μια σύνδεση που ζήτημα στο "1%" να συμβεί και να λειτουργήσει, επίσης και αυτό πάλι εξαρτάται από εμάς και την σχέση μας με τον Νου στο Νοητικό του επίπεδο.

Το κάλεσμά του θα μπορούσε να είναι μια κατάσταση, μια σκηνή, ένα χρώμα, μια οσμή, ένα τοπίο, κάποιο ζώο ή μια μορφή, όχι απαραίτητα ένα ηφαίστειο.
Μπορεί και να είναι και ένας απλός ήχος που χτυπά απρόβλεπτα τις εσωτερικές σου πόρτες και με όλη αυτή την συγχορδία να κάνει ένα συγκρότημα, το οποίο θα σπάσει τους καθρέφτες του παρελθόντος και θα ανοίξει τις πόρτες του μέλλοντος, αλλά θα μπορούσε να κάνει και το αντίθετο.. ..πάντα αναλόγως τι ανταπόκριση θα λάβει.

Διάβασα πριν λίγες μέρες μέρος του βιβλίου "Σφήκα" του Έρικ Φρανκ Ράσσελλ κάτι σχετικό και μου άρεσε, γιαυτό το παραθέτω εδώ ως παράδειγμα:
“Τελικά, ας δούμε κι εκείνο το αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Εκείνος που επέζησε πρόλαβε να μας αποκαλύψει την αιτία του πριν πεθάνει. Είπε ότι ο οδηγός έχασε τον έλεγχο ενώ πήγαιναν με μεγάλη ταχύτητα, στην προσπάθειά του να διώξει μια σφήκα που είχε μπει από το παράθυρο κι έκοβε βόλτες βουίζοντας γύρω από το κεφάλι του.”
“Παρά λίγο να είχε συμβεί και σε μένα αυτό κάποτε.”
Αγνοώντας το σχόλιο, ο Γουλφ συνέχισε: “Το βάρος μιας σφήκας είναι κάτι λίγα γραμμάρια. Σε σύγκριση μ’ ένα ανθρώπινο πλάσμα, το μέγεθος μιας σφήκας είναι ελάχιστο, η δύναμή της αμελητέα. Ο μοναδικός της οπλισμός είναι μια μικροσκοπική σύριγγα που περιέχει ένα σταγονίδιο από ερεθιστικό μυρμηκικό οξύ. Στο συγκεκριμένο περιστατικό, η σφήκα δεν το χρησιμοποίησε καν. Παρ’ όλα αυτά, η σφήκα εκείνη σκότωσε τέσσερις πελώριους ανθρώπους και μετέτρεψε ένα μεγάλο, ισχυρό αμάξι σ’ ένα σωρό από παλιοσίδερα.”
“Πιάνω το νόημα, αλλά πού εμπλέκομαι εγώ;”
“Εδώ ακριβώς”, απάντησε ο Γουλφ. “Θέλουμε να γίνεις μια σφήκα.”


Το Point ...όταν ανέφερα παραπάνω για "μια στιγμή που ενστικτωδώς θα μπορούσαμε να σωθούμε περνώντας και μέσα από το ηφαίστειο", με λίγα λόγια αυτό ήθελα να πω...
Ο Νους μας είναι Γνώστης, κατέχει όλους τους μηχανισμούς όχι μόνο όλων των πλασμάτων αλλά και όλων των φυσικών στοιχείων...

Αυτός μπορεί να είναι Ηφαίστειο... Εμείς?

Παρόλα αυτά προκαλέσαμε μια έκρηξη Ηφαιστείου... ( Ο.ο )

Αυτός ο Νους είναι ο προπονητής που αλλιώς ονομάζετε "Παρών" σε αντίθεση με αυτόν που ξυπνούσε τα ηφαίστεια χωρίς να το 'χει πάρει καν χαμπάρι, τον "Απών", που ο καθένας μπορεί άνετα να ντυθεί με την ενδυμασία του.. αλλά αυτό όπως πάντα εξαρτάτε από εμάς το πόσο συνετοί είμαστε με τον εαυτό μας...

Πολλές φορές βλέπουμε το πρόσωπό του στον καθρέφτη μας και τρομάζουμε, άλλες φορές τον βλέπουμε και καμαρώνουμε...

"Βλέπουμε οτι θα θέλαμε να βλέπουμε αναλόγως το τί μας συμφέρει"
Στην πραγματικότητα αυτό που φοβάσαι περισσότερο είναι η αλήθεια και επειδή ο καθρέφτης αυτός, διαθέτει πάντα δυο όψεις για όλα τα γούστα, συνήθως τυλίγουμε τους φόβους μας με μεταξωτές κορδέλες για να μην φαίνεται η ασχήμια... (Διαβάστε το σχετικό άρθρο: Διάνοια και Κατανόηση)

Ο Νους μας εξόριστος είναι σαν θυμωμένος Θεός έτοιμος να καταστρέψει τα πάντα γύρο του αφού τον αμφισβητούμε, εμείς ας προσπαθούμε μέσω της αυτοπαρατήρησης να είμαστε όσο το πιο δυνατόν Παρόν στον εαυτό μας, έτσι θα είμαστε και στον γύρο κόσμο μας, έτσι ταυτόχρονα και στο περιβάλλον και στη φύση.

Ο ρόλος μας είναι αυτός...

Η Σύνθεση αυτού που δεν είναι άλλο, παραμόνο ένα "Αυτό"...
Ο Εαυτό μας ως Συλλογική Εικόνα και όχι μόνο, ως Φύση-Συν-Παν-Σύμπαν.

Μην ξεχνάμε πως κάθε κάλεσμά του είναι και ένα από τα εισιτήρια που αναμφίβολα ζητήσαμε προκειμένου να συνθέσουμε αυτόν τον συλλογικό χάρτη για το μελλοντικό μας ταξίδι.
Το εισιτήριο της ελευθερίας δεν μας το στέρησε ποτέ κανείς, εμείς οι ίδιοι το αφήσαμε πίσω μας, εμείς θα το ξαναφτάσουμε ακόμα κι αν είναι σε "εκείνη" τη θάλασσα βυθισμένο.


"Μπορεί να είναι αρκετά βαθιά, αλλά αξίζει να εξερευνήσεις όλο τον βυθό για να δεις με τα ίδια σου τα μάτια το πόσα ναυάγια έχεις βυθίσει.

Πολλά έχουν παγώσει σε κάποιες παρελθοντικές ή μελλοντικές στιγμές του χρόνου, αλλά υπάρχει και ένα Ναυάγιο το οποίο είναι καυτό σαν Λάβα και γρήγορο σαν αστραπή.

Αυτό είναι που θα σου δείξει δρόμους, ποτάμια και βουνά που δεν γνώρισες ποτέ και ύστερα θα σε εκπαιδεύσει στο τρέξιμο, στο κολύμπι και στην αναρρίχηση."

* * *

Στα άδυτα αν δεν βουτήξεις, το φως του Ηλίου δεν πρόκειται να δεις..

*(κάποιες από τις στάχτες που θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμες: 


Καλή Συνέχεια σε όλους και ο Παρών μαζί μας!


~Phoenix Raziel~
-via Spititum Libertas ***

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

~Veritas vos Liberabit~

"Οι άνθρωποι με έχουν για εχθρό των δίκαιων νόμων, των οικογενειακών δεσμών και της παράδοσης. Ναι, λένε την αλήθεια. Δεν αγαπάω τους νόμους που έχει φτιάξει ο άνθρωπος... αυτό που αγαπάω είναι η ιερή και πνευματική ευγένεια που θα έπρεπε να είναι πηγή και βάση για κάθε νόμο στη γη."
Khalil Gibran