Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

Χριστιανικά Μελετήματα


Η Μυστική Θεολογία

Η ΑΡΧΗ, από την Οποία πηγάζουν τα πάντα, Είναι Ακατάληπτη στην Ουσία Της, Απροσδιόριστη, Άπειρη, πέραν του χώρου και του χρόνου… Είναι ο ΛΟΓΟΣ που Είναι πάντα «προς τον Θεόν» και που «εγένετο σαρξ»… Είναι το ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ που «μένει» μέσα στους ανθρώπους του Θεού «εις τον αιώνα»…


Στο κείμενο της Γενέσεως η δημιουργία του ανθρώπου γίνεται κατ’ εικόνα Θεού: «ποιήσωμεν άνθρωπον κατ’ εικόνα ημητέραν, ως ημητέραν ομοίωσιν». Στην εβραϊκή οι όροι εικόνα και ομοίωσις είναι ταυτόσημοι. Θα έπρεπε λοιπόν στην μετάφραση των Ο΄ να προτιμηθεί ο στατικός όρος «ομοίωμα» κι όχι όρος «ομοίωσις που υποδηλώνει κίνηση. Πάντως όπως κι αν έχει το «Κατ’ Εικόνα Θεού» υποδηλώνει την «Σχέση» του Θεού και του ανθρώπου, την «Διαφορά» των Ουσιών Τους και την «Δυνατότητα» του ανθρώπου να προσεγγίσει τον Θεό… Η «σχέση» Θεού και ανθρώπου είναι σχέση Δημιουργού και δημιουργήματος εκ του μη όντος. Η «διαφορά» υποδηλώνεται από το γεγονός ότι ενώ ο Θεός ΕΙΝΑΙ ο άνθρωπος είναι «εικόνα» του ΕΙΝΑΙ, δεν έχει «είναι», είναι απλά μία ύπαρξη που συγκρατείται από την Θεία Ενέργεια. Τέλος η «δυνατότητα» του ανθρώπου να προσεγγίσει τον Θεό αποκαλύπτεται από το γεγονός ότι είναι εικόνα του Θεού, ένας συνειδησιακός δυναμισμός που εξαρτάται από μία Πηγή και ή θα πρέπει να στραφεί προς τον Θεό, την Πηγή της ύπαρξης ή να απομακρυνθεί με τίμημα να μείνει χωρίς «περιεχόμενο». Υποδηλώνεται λοιπόν εδώ μία «Δυναμική» του ανθρώπου προς την Ολοκλήρωσή του, την «Τελείωσή» του, την «Θέωσή» του…


Η Σύνθεση της ανθρώπινης ύπαρξης.
Θεός, Άκτιστη Θεία Ενέργεια, που ουσιώνει την ύπαρξη

1) Πνεύμα, ή νους, εσωτερική λειτουργία με τρεις δραστηριότητες 
2) Νοητική δραστηριότητα σε σχέση με τον εξωτερικό κόσμο, με τρία είδη λογισμού 
3) Κατώτερη ψυχική λειτουργία, βούληση, επιθυμητικό. 
4) Υλικό σώμα 
Υπάρχουν διάφορες απόψεις για την σύνθεση της ύπαρξης, χρησιμοποιούνται διάφοροι όροι όπως πνεύμα, ψυχή, νους, σώμα και συχνά η ασάφεια στον ορισμό των διαφόρων όρων προκαλεί σύγχυση.
Κάποιοι μιλούν για πνεύμα, ψυχή, σώμα και τα ορίζουν ως εξής

1) Το πνεύμα, διακρινόμενο από την ψυχή σημαίνει τις ανώτερες πνευματικές δυνάμεις του ανθρώπου στις οποίες το Πνεύμα του Θεού ασκεί τις Ενέργειές Του και με τις οποίες ο άνθρωπος έρχεται σε σχέση με τον Θεό. 
2) Ψυχή σημαίνει τις νοητικές δυνάμεις του ανθρώπου μαζί με την βούληση και το επιθυμητικό 
3) Σώμα, το υλικό σώμα
Οι νηπτικοί πατέρες χρησιμοποιούν τους όρους ψυχή και σώμα και τα ορίζουν ως εξής
1) Ψυχή στην οποία διακρίνουμε 
1) Νους καθαρός που είναι ικανός να θεωρήσει τον Θεό. 
2) Δραστηριότητα του νου σε σχέση με τον εξωτερικό κόσμο, με τρεις ποικιλίεςλογισμού (αγγελικός λογισμός, απλούς λογισμός, σύνθετος ή εμπαθής λογισμός) 
3) Κατώτερη ψυχή (βούληση, επιθυμητικόν) 
2) Σώμα
Ο άνθρωπος στο παρελθόν απέτυχε σε μία πρώτη προσέγγιση του Θεού κι αυτή είναι η αιτία της Ενσάρκωσης του Λόγου…

Ο Ων, η Άπειρη Αρχή, Διά του Λόγου, Εν Πνεύματι, Αποκαλύφθηκε στον άνθρωπο… Είναι η Οδός, η Αλήθεια, η Ζωή… Η Γνώσις του Μόνου Αληθινού Θεού, Διά του Λόγου, Εν Πνεύματι, Είναι η Αιώνια Ζωή…Ο Αόρατος Θεός, Διά του Λόγου, Εν Πνεύματι, εγκαθιδρύει έτσι μια Νέα Σχέση με την ανθρώπινη ύπαρξη…


Ο Ων και η ύπαρξη (η Ψυχή) Είναι σε ζωοποιό (για την ύπαρξη) Επικοινωνία… Μέσα από αυτή την Επικοινωνία η ύπαρξη μπορεί να εξαγιασθεί, να τελειωθεί, να θεωθεί (όχι κατ’ ουσίαν αλλά κατά Xάριν)…


Η Θέωση Είναι η Ένωση με τον Άπειρο Θεό, Διά του Λόγου, Εν Πνεύματι. Αυτή η Κατάσταση Είναι η Βασιλεία του Θεού (Είναι μια Κατάσταση Αγάπης όπου το Άκτιστο και το κτιστό «συναντώνται» πέρα από τον χώρο και τον χρόνο). Αυτή η Κατάσταση Είναι Υπερβατική, είναι έξω από τον χώρο και τον χρόνο, «συμβαίνει» αλλά δεν τοποθετείται μέσα στον χρόνο. Η ύπαρξη – πάντοτε Εντός της Θείας Χάρης – μπορεί να «μπει» σ’ αυτή την Κατάσταση Άμεσα, Εσωτερικά, όχι όμως μέσω της νόησης ή άλλης δραστηριότητας…
Ο Θεός και οι άνθρωποι που έχουν Ενωθεί Μαζί Του συνιστούν την Ιερή Κοινότητα…


Η Ένωση Με Τον Θεό

Η Ένωση με τον Θεό είναι δυνατή μέσα από την Σχέση που Εγκαθιδρύει ο Θεός, Διά του Λόγου, Εν Πνεύματι, μέσα στην Ιερή Κοινότητα και μέσα από τον Εξαγιασμό της ύπαρξης…
Η Ένωση με τον Θεό είναι για την ύπαρξη η Έσχατη Πραγματικότητα. Ο Θεός η Παρουσία του Θεού, η Ζωοποιός Δραστηριότητά Του, Είναι Μία Υπερβατική Κατάσταση. Δεν ανήκει στο χώρο και στον χρόνο. Δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή ούτε από την νόηση, ούτε από την αισθητηριακή δραστηριότητα…


Η Ένωση με τον Θεό έρχεται αιφνίδια, διά μιάς, χωρίς διαδικασία. Δεν υπάρχει δρόμος να οδηγεί Εδώ, τρόπος, προσπάθεια, τίποτα…


Η Ένωση με τον Θεό Έρχεται «Εντός του νου», σαν Εμπειρία του Απείρου, πέρα από όλα τα όρια, σαν Εμπειρία της Ελευθερίας, πέρα από όλους τους περιορισμούς, σαν Εμπειρία της Μακαριότητας, πέρα από την ζωή… Δεν υπάρχει σαν εξωτερικό φαινόμενο…
Η Ένωση με τον Θεό έρχεται όταν ο νους «ανοίγεται» προς τον Θεό, ενώ απελευθερώνεται από τους λογισμούς (κι όχι μόνο τους εμπαθείς λογισμούς αλλά και τους αγγελικούς λογισμούς και την ίδια την λειτουργία του λογισμού). Επιτυγχάνεται έτσι ο «καθαρός νους» που μπορεί να Ενωθεί με τον Θεό…


Η Καθαρά Προσευχή δεν είναι διαδικασία. Η Καθαρά Προσευχή επιτυγχάνεται όταν σταματήσει κάθε διαδικασία μέσα στο νου. Σ’ αυτή την κατάσταση της Καθαράς Προσευχής ο νους είναι άμορφος και μετέχει του Απείρου, της Αιωνιότητας, της Μακαριότητας, του Θείου…


Η Κατάσταση της Ένωσης με τον Θεό, η Ένωση του Απείρου με το πεπερασμένο είναι εκτός χώρου και χρόνου, δεν συμβαίνει σε ορισμένο τόπο ή εντός του «περιορισμένου νου»…
Σ’ αυτή την Ένωση η κτιστή ύπαρξη μετέχει με την Χάρη του Θεού, στα Μυστήρια της Ύπαρξής Του, Βυθίζεται στο Άπειρο, στο Αιώνιο, στο Μακάριο, στην Βασιλεία του Θείου, Θεώνεται (όχι κατ’ ουσίαν αλλά κατά χάριν)…


Η Καθαρά Προσευχή

Η ύπαρξη μπορεί να προσεγγίσει τον Θεό «εσωτερικά» κι όχι με την νόηση ή άλλη δραστηριότητα. Ο νους πρέπει να απορρίψει κάθε αντιληπτική διαδικασία, να αδειάσει από κάθε αντίληψη, να γίνει άμορφος. Τότε μόνο γίνεται αντιληπτό το «Άπειρο Βάθος του Είναι» στο Οποίο η κτιστή ύπαρξη Αναφέρεται, από το Οποίο δημιουργήθηκε, του Οποίου είναι Εικόνα και με το Οποίο μπορεί να Ενωθεί, να Θεωθεί μέσα στην Χάρη Του (όχι κατ’ ουσίαν αλλά κατά Χάριν), να συμμετάσχει στην Θεία Ζωή, στα Μυστήρια του Θεού, στην Αιωνιότητα, στην Βασιλεία των Ουρανών…


Με αυτή την έννοια η Ένωση με τον Θεό, η Αντίληψη του Θεού (του «Απείρου Βάθους του Είναι»), η Γνώση του Θεού, η Όραση του Θεού, η Συμμετοχή στον Θεό, είναι βιωματική εμπειρία που δεν «επιτυγχάνεται» με νοητικές ενέργειες, ούτε προσδιορίζεται με λογικούς προσδιορισμούς…


Η Ένωση με τον Θεό είναι μία Κατάσταση Υπερβατική, πέρα από τον χώρο και τον χρόνο. Δεν είναι μια διαδικασία. Αντίθετα, είναι η εξάντληση κάθε διαδικασίας (που ρίχνει τον νου στον εξωτερικό κόσμο). Όσο ο νους βρίσκεται σε κάποια διαδικασία δεν είναι Πέραν, δεν έχει Ενωθεί με το Θεό…


Εννοείται ότι όσο ο νους βρίσκεται εντός της διαδικασίας, όσο λειτουργεί στο επίπεδο των λογισμών, όσο είναι προσκολλημένος στον εξωτερικό κόσμο υπάρχει η ανάγκη να ξεπερασθεί αυτή η κατάσταση. Με αυτή την έννοια εννοείται η Πνευματική Άσκηση και έτσι παίρνει περιεχόμενο η Καθαρά Προσευχή σαν Άσκηση, σαν Διαδικασία, σαν ξεπέρασμα των λειτουργιών της αισθήσεων, των λογισμών, κλπ., μέχρι να φτάσουμε στον καθαρό νου, που είναι σε θέση να Αντιληφθεί τον Θεό. Με αυτή την έννοια υπάρχουν Βαθμίδες στον Δρόμο Προς την Τελείωση και με αυτή την έννοια η Θέωση είναι αποτέλεσμα και κατάληξη της Πνευματικής Άσκησης, της Καθαράς Προσευχής…


(Γίνεται έτσι φανερό ότι η Καθαρά Προσευχή νοείται διαφορετικά, ανάλογα με το επίπεδο στο οποίο λειτουργούμε)…


Διακρίνουμε έτσι διάφορες βαθμίδες Τελείωσης:

1) Θέωση
2) Καθαρός νους, εσωτερική πνευματική κατάσταση (Τρεις βαθμίδες).
1) Ανείδεος (ή μονοειδής) νους, χωρίς εσωτερική, μορφοποιητική, ενέργεια, που
αντανακλά το Θείο Άπειρο.
2) Ασχημάτιστος, ήρεμος, χωρίς δραστηριότητες, νους, μία παγκόσμια συνείδηση
3) Άμορφος, σε σχέση με τον εξωτερικό κόσμο των μορφών, νους. Μία ευρύτερη
του Ατομικού εγώ συνείδηση, που απλώνεται σε όλο τον «χώρο»
3) Εξάντληση της λειτουργίας του λογισμού, (Τρεις βαθμίδες)
1) Εξάλειψη των αγγελικών λογισμών (νόηση)
2) Εξάλειψη των ψιλών λογισμών (διανόηση).
3) Εξάλειψη των σύνθετων, εμπαθών, λογισμών (αντίληψη)
4) Έλεγχος των αισθήσεων
5) Απάρνηση του εξωτερικού κόσμου.
Η Καθαρά Προσευχή είτε στην Βαθύτερη Έννοιά της, είτε σαν Διαδικασία, δεν έχει Στόχο απλά να μας φέρει σε Επαφή με το Άπειρο αλλά αποσκοπεί στο να δημιουργήσει μια Μόνιμη Πνευματική Κατάσταση κατά την οποία θα βρισκόμαστε σε Αδιάλειπτη Ένωση με τον Θεό (χωρίς να αποκοπούμε από τον εξωτερικό κόσμο – που βλέπουμε τώρα με άλλα μάτια).


Το Βασίλειο του Θείου 

Σύμφωνα με την Χριστιανική Κοσμοθεωρία Ο Θεός Είναι Παρών. Ζούμε μέσα στην Παρουσία Του. Μέσα από την Ζωντανή Επικοινωνία Μαζί Του, μπορούμε να Εξαγιασθούμε και να Ομοιωθούμε με τον Θεό. Η Κατάσταση της Ένωσης με τον Θεό είναι η Ουσία της Αιωνιότητας, η Περιοχή της Απόλυτης Κυριαρχίας του Θεού, το Βασίλειο του Θεού, το Βασίλειο των Ουρανών. Η Προσέγγιση του Θεού και η Ένωση με τον Θεό, η Είσοδος στην Περιοχή της Απόλυτης Κυριαρχίας του Θεού, στο Βασίλειο των Ουρανών, είναι μία Κατάσταση Υπερβατική, άμεση άχρονη. Η Είσοδος σ’ αυτή την Κατάσταση έρχεται μετά από μια εσωτερική διαδικασία προσέγγισης του Θεού κι όταν ο νους αφήνεται στον Θεό τελειωτικά για να γλιστρήσει στο Άπειρο. Έρχεται σαν ένα άμεσο, ξαφνικό πέρασμα σε μια άλλη πνευματική περιοχή όταν ο νους εγκαταλείπει την νοητική του λειτουργία και γλιστρά στο Άπειρο. Είναι μια Κατάσταση που είναι πέρα από τον χρόνο γι’ αυτό και συμβαίνει χωρίς καμιά ιστορική προϋπόθεση, μπορεί να συμβεί οποτεδήποτε, μπορεί να συμβεί τώρα, εδώ, είναι παντελώς έξω από την ιστορία…


Η Προσέγγιση και η Ένωση με τον Θεό, η Είσοδος στην Πνευματική Περιοχή του Θείου είναι μια Υπερβατική Κατάσταση αλλά και Ένας Τόπος Ζωής, της Αληθινής Ζωής, πέρα από τον χώρο και τον χρόνο, πέρα από την ιστορία.

Ο Θεός, οι Ενωμένοι με τον Θεό Άνθρωποι, οι Συμμετέχοντες στην Θεία Ζωή, είναι η Ιερή Κοινότητα… Η Βασιλεία των Ουρανών Είναι Τόπος Ιερός και Απαραβίαστος, δεν μπορεί να εισέλθει κανένας, αν δεν είναι άξιος… Η Είσοδος στην Βασιλεία των Ουρανών δεν είναι αποτέλεσμα εξωτερικής δραστηριότητας ή εξωτερικών τελετουργικών πράξεων. Κατά συνέπεια στην Ιερή Κοινότητα εισέρχονται μόνο όσοι Ενώνονται Πραγματικά με τον Θεό κι όχι όλοι οι «κατ’ όνομα χριστιανοί». Είναι φανερό λοιπόν ότι η Ιερή Κοινότητα δεν ταυτίζεται με τις κοσμικές εκκλησίες…

Η Ένωση με τον Θεό, η Είσοδος στον Ιερό Τόπο, στα Άγια των Αγίων, το Πέρασμα στην Αιωνιότητα, είναι η Ουσία της χριστιανικής ζωής…

(Η Βίωση της Βασιλείας των Ουρανών, η δυνατότητα να την πραγματοποιήσει κάποιος εδώ, τώρα, άμεσα… η ύπαρξη μίας Άλλης Κατάστασης, πέρα από την ιστορική ζωή που ζούμε… υπερβαίνει την ιστορία, την καταργεί. Από εδώ πηγάζει η αντίληψη ότι ζούμε τους έσχατους χρόνους. Οι άνθρωποι μπορούν να διαλέξουν αν θα εισέλθουν στην Βασιλεία των Ουρανών ή αν θα πορευθούν στην απώλεια… Η Βασιλεία των Ουρανών δεν είναι απλά μία κατάσταση που υπερβαίνει την ιστορία, αλλά καθώς υπάρχει η δυνατότητα να κυριαρχήσει σαν κατάσταση μπορεί να καταργήσει ολοκληρωτικά την ιστορία. Αυτή είναι η έννοια της συντέλειας του κόσμου…)


ΑΛΗΘΙΝΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Κάθε Αληθινή Θεολογία (ή προσπάθεια θεμελίωσης μίας Αληθινής Θεολογίας) «οφείλει» να είναι κατ’ αρχήν αντικειμενική... που σημαίνει να ξεκινά από μηδενική βάση (για να εξετάσει όλα τα σημαντικά ζητήματα της Θεολογικής Γνώσης)... κι όχι να ξεκινά από αξιώματα, θεωρίες, την επίκληση κάποιας (αναπόδεικτης) αυθεντίας, είτε ανθρώπων, είτε εκκλησιαστικών οργανισμών, την απαίτηση αποδοχής χωρίς διερεύνηση και έλεγχο, κλπ... Γιατί σε αυτή την τελευταία περίπτωση κινδυνεύουμε από τον δρόμο της αντικειμενικότητας και της αλήθειας να ολισθήσουμε στον χώρο της πνευματικής και διανοητικής ανεπάρκειας, στην έρημο της μη ηθικής επάρκειας και στην εξαπάτηση και εκμετάλλευση από κάποιους «ειδήμονες», «εκπροσώπους» του Θεού, και κάθε είδους «επαγγελματίες» που βρίσκονται και λειτουργούν στο χώρο της θεολογικής γνώσης...
...
Κάθε Αληθινή Θεολογία οφείλει να στηρίζεται σε κάποιες Βασικές Αρχές που είναι είτε Αυταπόδεικτες, είτε μπορούν, με κάποια «λογική ενέργεια» (κι όχι απλά διανοητική ενέργεια, σκέψη), να επαληθευτούν, και στις οποίες στηριζόμενος ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει σε βέβαιη, ασφαλή, επαληθεύσιμη κι αντικειμενική γνώση του Θεού...
Αυτές οι Βασικές Αρχές σχετίζονται και αλληλοστηρίζονται αφού η «αλήθεια» της μιας, υποδεικνύει την «αλήθεια» της άλλης.
Η Πρώτη Βασική Αρχή είναι ότι ο Θεός Είναι Υπερβατικός, Ακατάληπτος στην Ουσία Του, αλλά Αποκαλύπτεται και Γίνεται Γνωστός στις Θείες Ενέργειές Του. Η Ύπαρξη κι η Αλήθεια του Θεού, αποδεικνύεται από επόμενη Αρχή. Η Υπερβατικότητα και το Ακατάληπτο του Θεού, «προσανατολίζει» στην ορθή θεολογική γνώση, γι’ αυτό κι αυτή η Αρχή τίθεται Πρώτη.

Ο Θεός Είναι Υπερβατικός γιατί δεν μπορεί να γίνει γνωστός με καμία φυσική ενέργεια, είτε στην σκέψη, είτε στην αντίληψη και τις αισθήσεις.
Ο Θεός Είναι Ακατάληπτος στην Ουσία Του, Αχανής, Ανεξερεύνητος, Απροσπέλαστος σε οποιαδήποτε προσπάθεια (αφού υπερβαίνει όλες τις δυνατότητες των περιορισμένων όντων)...

Η Δεύτερη Βασική Αρχή είναι ότι ενώ ο Θεός Είναι Απροσπέλαστος στην Φύση Του, ταυτόχρονα Αποκαλύπτεται και Γίνεται Γνωστός... κι αυτό συμβαίνει και μέσα στην «ιστορία», κι υπάρχουν αξιόπιστες μαρτυρίες γι’ αυτό... Προκειμένου όμως να «διαφυλαχθεί» το Ακατάληπτο κι Ανόθευτο της Ουσίας Του, θα πρέπει να «δεχτούμε» ότι ο Θεός Γίνεται Γνωστός όχι στην Ουσία Του, αλλά με κάποιες Θεϊκές Ενέργειές Του.
Η Τρίτη Βασική Αρχή είναι ότι ο Θεός Γίνεται Γνωστός με Βιωματικό Τρόπο. Ο Θεός Είναι Ζωντανός, Αιώνια Παρών, πέρα από τον χρόνο και μέσα στον χρόνο (Αποκαλύπτεται δηλαδή και σε ιστορικά πρόσωπα, που ζουν μέσα στον χρόνο, αλλά μπορούν να ανυψωθούν Ως Το Υπερβατικό). Αποκαλύπτεται Συνεχώς Αυτός ο Ίδιος, Τώρα, «εδώ». Κι Αυτός ο Ίδιος Εκπροσωπεί (και Μόνον Αυτός) τον Εαυτό Του, από την αρχή του ιστορικού χρόνου, μέχρι σήμερα, και για πάντα...

(Υπάρχουν συγκεκριμένα λόγια του Ιησού, που το αποδεικνύουν αλλά «ερμηνεύονται» από κάποιους κατά το δοκούν)... Είναι λάθος και ψεύδος να λέμε ότι ο Θεός Αποκαλύφτηκε (διά του Υιού Του, Εν Πνεύματι), κάποια στιγμή στην ιστορία, και μετά «αποσύρθηκε» και «παρέδωσε» την «αποκάλυψή» Του και την «εκπροσώπησή» Του, σε κάποιους που στηρίζονται στην «διαδοχή» πού φτάνει μέχρι τον «Ιησού», στην «παράδοση» κλπ... Ο Θεός Αποκαλύπτεται σαν Παρών Συνεχώς κι όχι μέσω «εκπροσώπων», ή μέσω της ιστορίας, ή της ιστορίας των δογμάτων, ή του παρελθόντος... (όλα αυτά θα θεμελιωθούν και θα δικαιολογηθούν επαρκώς σε επόμενες δημοσιεύσεις)...

Προφανώς ο Βιωματικός Τρόπος, όπως «Διδάχθηκε» από τον Ιησού, (στο «Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο» θεμελιώνεται για πρώτη φορά η «Οδός»), όπως βιώθηκε από τους «μαθητές» του, κι εφαρμόσθηκε από όλους τους μεγάλους «πατέρες» στους επόμενους αιώνες, υπερβαίνει όλες τις κατώτερες ψυχικές λειτουργίες (της αντίληψης, της σκέψης, της «ψευδούς προσωπικότητας»...), απελευθερώνει τις πνευματικές δυνατότητες στα βαθύτερα στρώματα της ψυχής και μας «Ανοίγει» σε μία «Θεία Κοινωνία» με τον Ζωντανό Θεό, Τώρα, «εδώ»...

Η θεολογική γνώση (σαν θεωρητικό, δογματικό, νοητικό, σύστημα) συλλαμβάνει τον Θεό μόνο σαν «έννοια»...

Η φιλοσοφική σκέψη μπορεί να φτάσει μέχρι την σύλληψη της καθαρής έννοιας του Είναι, αφαιρώντας από το Είναι κάθε ιδιότητα... αλλά αυτό παραμένει πάντα μία νοητική σύλληψη... δεν είναι ο Θεός...

Η ψυχολογική διερεύνηση μπορεί να απογυμνώσει την συνείδηση από κάθε αντίληψη και δραστηριότητα του εγώ... αλλά το Άγνωστο Αχανές που «συναντάμε» είναι ψυχολογική αντίληψη και διάθεση κι όχι ο Θεός...

Η Τέταρτη Βασική Αρχή είναι η Ηθική Απαίτηση μίας επιλογής Ενώπιον του Θεού. Ακόμα κι αν δεν αντιλαμβανόμαστε τον Θεό, όμως υποδεικνύεται ο τρόπος να Τον Προσεγγίσουμε Βιωματικά, να Αντιληφθούμε την Παρουσία Του, να Αποδείξουμε την Ύπαρξή Του, να «Κοινωνήσουμε» μαζί Του, να Ζήσουμε Εν Θεώ.

Το Ηθικό Δίλημμα λοιπόν τίθεται όταν ακόμα βρισκόμαστε στον χώρο του αγνώστου, όταν ζούμε ακόμα την «απουσία» του Θεού... γιατί όταν κάποιος Ζει ήδη με τον Θεό, Βιώνει την Αλήθεια, δεν έχει διλήμματα...

Πέμπτη Βασική Αρχή είναι ο «προσανατολισμός» της ζωής μας, η οργάνωση της ζωής μας, έτσι ώστε να ακολουθήσουμε την «Οδό» του Θεού..

Βέβαια οι περισσότεροι από τους πατέρες ήταν άνθρωποι αφιερωμένοι ολοκληρωτικά στον Θεό ή μοναχοί... Μήπως αυτό σημαίνει ότι η «Οδός» του Θεού προορίζεται μόνο για μοναχούς; Όχι βέβαια... Και πως μπορεί να ακολουθήσει την «Οδό» ένας σύγχρονος άνθρωπος που είναι εγκλωβισμένος μέσα στην σύγχρονη, πολύπλοκη, παγκόσμια, ζωή;
Προφανώς πρέπει να οργανώσει με άλλους τρόπους την ζωή του...
Αυτές είναι οι Βασικές Αρχές που πρέπει να υιοθετηθούν προκειμένου να θεμελιώσουμε μία Αληθινή Θεολογία.

Θα δούμε (σε επόμενες δημοσιεύσεις) πως μία τέτοια Αληθινή Θεολογία θεμελίωσαν ο Ιησούς, ο Ιωάννης, οι μαθητές, οι μυστικοί πατέρες... σε σημείο που η Αληθινή Θεολογία κι η Ορθοδοξία (η Αληθινή Ορθοδοξία) να γίνουν ταυτόσημες έννοιες...


ΑΛΗΘΙΝΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Ο Θεός Είναι η Πηγή της Ορθοδοξίας κι Ορθοδοξία είναι η Αντίληψη του Ζωντανού Θεού. Ο Θεός Είναι η Δράση, η Διαδικασία της Ορθοδοξίας, κι Ορθοδοξία είναι η «Κοινωνία» με τον Ζωντανό Θεό. Ο Θεός Είναι Ζωή της Ορθοδοξίας, κι Ορθοδοξία είναι η Εν Θεώ Ζωή...

Ο Θεός Είναι η Πραγματικότητα, άλλη Πραγματικότητα δεν υπάρχει. Ακατάληπτος, Αχανής, Απροσπέλαστος, στην Ουσία Του. Αυθύπαρκτος, Υπερβατικός, Ανόθευτος στην Φύση Του. Άκτιστος, Αιώνιος, Ακτινοβόλος στην Δράση Του. Είναι το Μέγα Μυστήριο.
Ο Θεός Αποκαλύπτεται με την Άκτιστη Ενέργειά Του (όταν αναφερόμαστε στην Δράση Του), ή με τις Άκτιστες Ενεργειές Του (όταν αναφερόμαστε στην ποιότητα, στο περιεχόμενο), σαν ο Ζωντανός Θεός, ο Υπάρχων, ο Παρών.

Ο Θεός Είναι ο Ζωντανός Θεός, δηλαδή Υπαρκτό Πρόσωπο, Τρία Πρόσωπα... Ακατάληπτη, Αυθύπαρκτη, Άκτιστη, Συνείδηση (Πατέρας), που Γεννά Αενάως την Αντίληψη της Θεότητάς Του, την Εικόνα Του, Αχανή, Υπερβατική, Αιώνια (Υιός), και Εκφράζεται Ταυτόχρονα Αενάως σαν Πνεύμα, Απροσπέλλαστο, Ανόθευτο, Ακτινοβόλο (Άγιο Πνεύμα).
Ο Θεός είναι ο Υπάρχων, δηλαδή Αυτός που «Αποκαλύπτει» την Ύπαρξή Του, με τις Άκτιστες Ενέργειές Του.

Ο Θεός Είναι ο Παρών, Αυτός που Είναι Παρών, Τώρα, «εδώ», Πνευματικά, Υπερχρονικά (Aόρατος) στην πραγματικότητα, αλλά ταυτόχρονα Αντιληπτός εντός του χρόνου (από όντα που ζουν εντός του χρόνου), δηλαδή «Ορατός» (γιά όσους έχουν πνευματική όραση).
Ο Ζωοδότης, Ουσιοποιός, και Φωτοδότης Θεός «Κοινωνεί» με τα όντα (υπό προϋποθέσεις) και το ον που δέχεται την «Κοινωνία» και συμμετέχει στην διαδικασία, αντιλαμβάνεται στην βαθύτερη φύση του (που κατ’ εικόνα του Θεού είναι τριαδική), στα βαθύτερα δηλαδή στρώματα της ψυχής που είναι πνευματικής ουσίας, πέρα από τις εξωτερικές ψυχονοητικές λειτουργίες και δράσεις, να «αφυπνίζεται», να «φωτίζεται», και να «αγιοποιείται», ή με άλλα λόγια να «θεώνεται» (κατά Χάριν)... Μετουσιώνεται, εγκαταλείπει το παλιό ψεύτικο εγώ και «πληρώνεται» Πνεύματος Αγίου (Πνεύματος Ενότητας, που μοιράζεται με όλους τους όμοιους...), ξαναγεννιέται σαν «νεα προσωπικότητα», νέος άνθρωπος, αληθινός άνθρωπος, και ζει Ενώπιον του Θεού, Εν Θεώ.

Ο Θεός Αποκαλύπτεται έτσι σαν η Μόνη Πραγματικότητα, η Μόνη Αλήθεια, η Μόνη Προοπτική, και η Μόνη Διέξοδος από την απογυμνωμένη (του Πνεύματος) ύπαρξη, προς την Αληθινή Ύπαρξη...

Ο Θεός Αποκαλύπτεται ακόμα σαν η Μόνη Αληθινή Ζωή, που έχει πραγματικό περιεχόμενο κι αξίζει να ζήσει ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος...
......................................................................................................................................

Από όλα τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι η Αντίληψη του Θεού (δηλαδή το να «αντιλαμβανόμαστε» τον Θεό), που Αποκαλύπτεται, η «Κοινωνία» με τον Θεό, και η τελική αποδοχή Του, σαν Μόνης Αλήθειας και η Εν Θεώ Ζωή, είναι η μόνη «ολοκληρωμένη αντίληψη, ολοκληρωμένη βίωση κι ολοκληρωμένη εμπειρία της πραγματικότητας». Αυτή η Πλήρης Αντίληψη-Δράση-Ζωή, είναι η έννοια της Ορθοδοξίας, της Αληθινής Ορθοδοξίας, κι αυτή είναι που πρέπει να έχει ο άνθρωπος, δηλαδή να Αντιλαμβάνεται τον Ζωντανό Θεό σαν Μόνη Πραγματικότητα, να «Κοινωνεί» με τον Ζωντανό Θεό πνευματικά, να ζει Εν Θεώ, και τα τρία μαζί, αδιαχώριστα...

Ο Θεός Είναι η Πηγή της Ορθοδοξίας κι Ορθοδοξία είναι η Αντίληψη του Ζωντανού Θεού. Ο Θεός Είναι η Δράση, η Διαδικασία της Ορθοδοξίας, κι Ορθοδοξία είναι η «Κοινωνία» με τον Ζωντανό Θεό. Ο Θεός Είναι Ζωή της Ορθοδοξίας, κι Ορθοδοξία είναι η Εν Θεώ Ζωή...
Ο Θεός Αποκαλύφθηκε και ιστορικά (με την περιορισμένη έννοια του όρου), Διά του Λόγου,Εν Πνεύματι και Ενσαρκώθηκε στον Θεάνθρωπο Ιησού (και Θεό και άνθρωπο μαζί). Ο Θεός, και σαν ο Θεός της Ουσίας, και σαν Λόγος, και σαν Πνεύμα, αλλά και σαν Θεάνθρωπος (Όλα Είναι Ένα, το Ίδιο), Είναι Πάντα Παρών, Τώρα, Εδώ, «εδώ», τούτη την στιγμή, την κάθε στιγμή. Υπερχρονικός αλλά και Ενεργών μέσα στον χρόνο... Ο Ιησούς δεν ήταν ένα «ιστορικό μετέωρο» που εμφανίστηκε στην γη πριν 2000 χρόνια και μετά «αποσύρθηκε», αφήνοντας πίσω Του, διδασκαλία, εκπροσώπους, οργάνωση, κλπ. Ο Ιησούς ποτέ δεν έκανε ή είπε κάτι τέτοιο. Αντίθετα είπε ότι θα Είναι Παρών μέχρι την συντέλεια του αιώνα. Κι αφού Είναι Αιώνια Παρών, Αυτός Εκπροσωπεί τον Εαυτό Του, Αυτός Είναι η «Θεία Κοινωνία», Αυτός Είναι η Βασιλεία, Αυτός Είναι η Εκκλησία, μαζί με όσους «Κοινωνούν» μαζί Του, Αυτός Είναι η Θέωση, Αυτός Είναι η Εν Θεώ Ζωή... Κι αφού ο Ιησούς (ο Θεός) Είναι Παρών, ποιοί ισχυρίζονται ότι είναι «Απών» και τον «εκπροσωπούν»; Εκπροσωπούν τον Παρόντα Θεό; Ο Παρών Θεός χρειάζεται μεσολαβητές για να «Κοινωνήσει» με τα όντα που Αυτός ουσιοποιεί; Ποιός έχει το θράσος να αφαιρέσει από τον Θεό την Εξουσία; Μόνο σφετεριστές.

Ο Ιησούς, ο Ίδιος ο Ζωντανός, ο Παρών, ο Χωρίς μεσολαβητές, Είναι ο Ίδιος η Ουσία της Ορθοδοξίας. Ορθοδοξία αντίστοιχα είναι η Αντίληψη του Παρόντος Ιησού (που Εκπροσωπεί Όλη την Θεότητα), η «Κοινωνία», η «Αληθινή Θεία Κοινωνία» με τον Ίδιο τον Ιησού, πνευματικά, εν πνεύματι και αληθεία, η Εν Ιησού Ζωή (η Εν Θεώ Ζωή). Αυτή είναι η μόνη Ορθοδοξία που υπάρχει, η μόνη Ορθή Αντίληψη-«Κοινωνία»-Θέωση, η Αληθινή Ορθοδοξία. Κανένας δεν μπορεί να αφαιρέσει από τον Θεό την Παρουσία Του, την «Κοινωνία» πνευματικά, με τα όντα, (όσα «προσέρχονται»), την Ζωοποιό Ενέργειά Του που θεώνει τα όντα, την Εν Θεώ Ζωή... Προπάντων κανείς δεν μπορεί να «υποκαταστήσει» τον Παρόντα Θεό...

Αυτή την Μόνη Αληθινή Ορθοδοξία ακολούθησαν ο Ιωάννης (ολοκληρο το Ευαγγέλιό του, δεν μιλά γιά τίποτα άλλο...), οι μαθητές, οι πατέρες... Όλοι Αντιλαμβάνονταν τον Παρόντα Θεό, «Κοινωνούσαν» πνευματικά μαζί Του, ζούσαν Εν Θεώ...
.........................................................................................................................................

Κι όμως οι άνθρωποι που ισχυρίζονται ότι ακολουθούν το Θεό, τον Θεάνθρωπο Ιησού και ισχυρίζονται ότι τον «εκπροσωπούν», είτε ότι αποτελούν μία ιστορική διαδοχή που φτάνει μέχρι τον «ιστορικό» Ιησού, αντιλαμβάνονται την «ορθοδοξία» με ένα διαφορετικό τρόπο. Αντιλαμβάνονται τον Θεό, όχι σαν Ζωντανό Παρόντα Θεό, (οπότε δεν έχει νόημα καμία «εκπροσώπηση»), αλλά σαν «Απόντα» (οπότε νομιμοποιούν μόνοι τους την «εκπροσώπηση»). Δεν αντιλαμβάνονται τον Θεό σαν Παρόντα, Τώρα, Εδώ, αλλά τον συλλαμβάνουν θεωρητικά, εννοιολογικά, σαν κάτι αφηρημένο (σαν μία έννοια, μία ιδέα), και τον Ιησού, όχι σαν τον Παρόντα Ιησού στον αιώνα, αλλά σαν «αποσυρμένο», «απόντα», που χρειάζεται αντικαταστάτες...

Με άλλα λόγια αντιλαμβάνονται «τα του Θεού» όχι σαν μία Ζωντανή Πραγματικότητα και «Κοινωνία» με Ένα Υπαρκτό Πρόσωπο, αλλά μέσα από ένα θεωρητικό οικοδόμημα (νοητική θεολογική γνώση), μέσα από την δογματική διδασκαλία που θέσπισαν (κυρίως την πρώτη χιλιετηρίδα του χριστιανισμού) μέσα από την ιστορική εξέλιξη και προοπτική των εκκλησιαστικών οργανώσεων..

Με άλλα λόγια αντιλαμβάνονται όχι την Αληθινή Ορθοδοξία, όπως την περιγράψαμε πιό πάνω αλλά αντιλαμβάνονται την «ορθοδοξία» σαν μία ιδιαίτερη αντίληψη, μία θεωρητική, δογματική, ιστορική, αντίληψη, που διεκδικεί την αποκλειστική αλήθεια έναντι των εταιροδόξων. Αυτοί οι άνθρωποι την «ορθοδοξία» την ορίζουν σαν ορθή-σκέψη, πίστη, διδασκαλία, παράδοση, λειτουργική ζωή, κλπ, με άλλα λόγια σαν μία νοητική κατασκευή, μία θεωρία. Αυτή την «ορθοδοξία» (την όχι κατά τον Θεό Αληθινή Ορθοδοξία, αλλά την κατά τους ανθρώπους ορθή-αντίληψη, πίστη, διδασκαλία, παράδοση, λειτουργική ζωή, την διεκδικεί και η δυτική καθολική εκκλησία, και η ανατολική ορθόδοξη εκκλησία και οι διάφορες προτεσταντικές εκκλησίες... Αλλά όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με τον Παρόντα Θεό και με την Αληθινή Ορθοδοξία...

Αυτοί οι άνθρωποι είναι σαν τους τυφλούς της παραβολής που οδηγούν άλλους τυφλούς στο βάραθρο. Είναι αυτοί οι ίδιοι, που στέκονται στην πόρτα της «βασιλείας των ουρανών» κι ούτε «μπαίνουν» μέσα, ούτε αφήνουν τους άλλους να «μπούν». Είναι ασέβεια γιά τον Θεό που λένε ότι ακολουθούν, κι αμαρτία απέναντι στους συνανθρώπους τους. Είναι αυτοί που ενώ πιστεύουν ότι είναι «πρώτοι» θα έλθουν «έσχατοι» τον κατάλληλο καιρό... Πάντως όλοι αυτοί δεν εκπροσωπούν ούτε τον Θεό, ούτε την Ορθοδοξία, ούτε την αλήθεια...
Ποιοί είναι λοιπόν αυτοί που πραγματικά ακολούθησαν την Αληθινή Ορθοδοξία; Πως θα ξεχωρίσουν μέσα στον λαό του Θεού, ποιοί αποτελούν πραγματικά τον λαό του Θεού; Ποιά είναι η Αληθινή Εκκλησία; (Θα δούμε σε επόμενη δημοσίευση)...


ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Η Αληθινή Εκκλησία που Ίδρυσε ο Ιησούς, Είναι ο Ίδιος ο Ιησούς, ο Παρών Ιησούς, η «Κοινωνία» με τον Ιησού, η «Αληθινή Θεία Κοινωνία», που μετουσιώνει και θεώνει...

Ο Θεός Είναι η Πραγματικότητα, και το Υποστήριγμα κάθε σχετικής πραγματικότητας. Με την Θεία Ενέργειά Του, όχι μόνο Δημιουργεί, Ουσιώνει, Υποστηρίζει αλλά και Προσανατολίζει και Κατευθύνει την δημιουργία. Ο Θεός λοιπόν, αν και Αόρατος, Είναι Ορατός (σε όσους έχουν πνευματική όραση), Παρών, ακόμα κι αν οι άνθρωποι δεν Τον αντιλαμβάνονται (γιατί δεν «φροντίζουν» να Τον αντιληφθούν).
Η Αποκάλυψη τουΘεού στον άνθρωπο, η «Κοινωνία» του Θεού με τον άνθρωπο (σαν πραγματική «κοινωνία» δύο υπαρκτών Προσώπων), είναι μία κατάσταση, όχι μόνο επίγνωσης (από τον άνθρωπο) αλλά και μία Δυναμική Μετουσίωση του ανθρώπου που γίνεται κατα χάρη θεός (όντας Ενωμένος με τον Θεό). Αυτή είναι η «πραγματική έννοια» της Βασιλείας του Θεού, της Βασιλείας των Ουρανών, μία πνευματική κατάσταση Ένωσης με τον Θεό, η Εν Θεώ Ζωή.

Η Κατάσταση αυτή, της «Κοινωνίας» με τον Θεό, είναι μία κατάσταση επίγνωσης (ανώτερης επίγνωσης) διαφορετική από αυτή του συνηθισμένου ανθρώπου, του οποίου οι ψυχονοητικές λειτουργίες είναι στραμένες προς τα «εξω». Αυτή η Κατάσταση περιγράφεται σαν η «προπτωτική κατάσταση του ανθρώπου» μέσα στον Αγιογραφικό Συμβολισμό. Κι ακόμα, γίνεται συχνά αναφορά των Κειμένων στην «Θέα του Θεού», σαν μίας κατάστασης Μυστικής Ένωσης όπου η πνευματική δύναμη της ανθρώπινης ψυχής «ανοίγεται» προς τον Θεό, και δέχεται κατά το μέτρο του δυνατού, τον Άπειρο Θεό, μία Κατάσταση Μετουσίωσης του ανθρώπου, θέωσής του.
Ο Ενσαρκωμένος Θεός (ο Θεάνθρωπος Ιησούς), όταν μπήκε και τυπικά (με σάρκα) στην ιστορία, μίλησε ακριβώς γιά την «Κοινωνία με τον Θεό», γιά την Βασιλεία των Ουρανών (σαν μία πνευματική κατάσταση Ένωσης με τον Θεό). Γιά τρία χρόνια, γύρισε όλη την Γαλιλαία (και την Ιουδαία), μιλώντας γιά την Βασιλεία των Ουρανών (που βρίσκεται «μέσα» μας, κι έρχεται όχι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αλλά «ξαφνικά», με μυστηριώδη τρόπο...), Σε αυτή την Κατάσταση «οδήγησε» τους μαθητές του (και θεωρώντας τους «φίλους» κι όχι «δούλους», τους αποκάλυψε όλα τα Μυστήρια της Βασιλείας). Αυτό που αντιλαμβάνονταν αυτοί οι άνθρωποι από τον Ιησού ήταν κάτι πέρα από την εξωτερική (ανθρώπινη) όψη του Ιησού, «Κοινωνούσαν» Πνευματικά μαζί Του, σαν άνθρωποι με τον Θεό. Ζούσαν Εν Θεώ, σε Ένα Πνεύμα Ενότητας, που ενέπνεε όλους αμβλύνοντας τα «προσωπικά» στοιχεία του καθενός, (Έτσι που υπήρχε Ένας Ποιμήν, μία ποίμνη, σε Μυστική Ένωση). Κι όταν ο Ιησούς έστειλε τους μαθητές του να μιλήσουν γιά την Βασιλεία των Ουρανών, τους έστειλε γιά να οδηγήσουν κι άλλους ανθρώπους σε αυτή ακρυβώς την πνευματική κατάσταση (στην Ένωση με τον Θεό, στην «Θεία Κοινωνία»). Κι όταν «έφυγε» μαζί με τις τελευταίες εντολές Του προς τους μαθητές, να οδηγήσουν τους ανθρώπους στην Βασιλεία, δήλωσε (οι τελευταίες λέξεις του Κατα Ματθαίον Ευαγγελίου): «και ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμι πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος». Αυτό δεν χωρά παρερμηνείες (κάθε παρερμηνεία είναι εκ του πονηρού). Ο Ιησούς Κυριολεκτούσε, (ότι θα Είναι Παρών σαν Υπαρκτό Πρόσωπο), δεν μιλούσε θεωρητικά, ή αφηρημένα, ή συμβολικά. Ο Ιησούς Δήλωσε ότι Είναι Παρών Πνευματικά (σαν Υπαρκτό Πρόσωπο), Υπερχρονικός, αλλά και ταυτόχρονα Ορατός και Προσιτός σε όποιον «ανοίγεται» προς τον Θεό, προς την Χάρη Του, σε όποιον ανυψώνεται πάνω από τον κόσμο, τις εξωτερικές ψυχονοητικές ενέργειες και λογισμούς,σε όποιον απελευθερώνει τον νου, το πνεύμα (την βαθύτερη ουσία της ψυχής) από όλα, γιά να «δεχτεί» τον Ζωντανό Θεό, να Ενωθεί μαζί Του, και να μετουσιωθεί, να θεωθεί.

Η «Εκκλησία» λοιπόν που ίδρυσε ο Ιησούς με τους μαθητές του κι όσους προσέρχονται ήταν «πνευματική», «Κοινωνία» Θεού και ανθρώπων, πέρα από τον χρόνο αλλά και μέσα στην ιστορία (αφού οι άνθρωποι είναι και ιστορικά όντα).

Η Αληθινή Εκκλησία λοιπόν, Είναι ο Ιησούς, ο Παρών Ιησούς, ο Ζωντανός Ιησούς, Αόρατος αλλά Ορατός, σε «Κοινωνία» με τους ανθρώπους που προσήλθαν ή προσέρχονται σ’ Αυτόν. Ιησούς, Βασιλεία του Θεού, Εκκλησία, «Θεία Κοινωνία», θεωμένοι άνθρωποι, είναι Μία Συνείδηση, Ένα Πνεύμα Ενότητας, όλα ταυτόσημα. Σε αυτή την Πνευματική Εκκλησία ο άνθρωπος προσέρχεται κατ’ αρχήν εξωτερικά, με πολλούς τρόπους, με την διδασκαλία, την πίστη, το στοχασμό... αλλά πρέπει να «προχωρήσει» στην «Θεία Κοινωνία», την «Αληθινή Θεία Κοινωνία», γιά να μπει στους κόλπους της Πνευματικής Εκκλησίας.
Όλοι οι μυστικοί πατέρες, από τους Αλεξανδριανούς, τον Κλήμη και τον «αιρετικό» Ωριγένη, τους τρεις Καππαδόκες, τον «αιρετικό» Ευάγριο και τον Μακάριο, μέχρι τον Διονύσιο τον Αρειοπαγίτη και τον Μάξιμο, από τον Συμεών τον Νέο Θεολόγο μέχρι τον Γρηγοριο τον Παλαμά... όλοι, μα όλοι, μίλησαν γιά την «Πνευματική Κοινωνία με τον Ζωντανό Θεό», γιά την μετουσίωση και την θέωση, και χάραξαν τον δικό τους δρόμο μέσα στην ιστορία του χριστιανισμού. Κάποιοι ήρθαν σε σύγκρουση με την «επίσημη εκκλησία», η οποία πάντως προσπάθησε να «οικειοποιηθεί» την θεολογική γνώση τους, την μυστική εμπειρία τους, την αποδεδειγμένη «αγιότητά» τους... Αλλά όλοι αυτοί είναι του Ιησού, του Ζωντανού Ιησού, όχι των ανθρώπινων, «επίσημων», εκκλησιών...

Η Αληθινή Πνευματική Εκκλησία του Ιησού, του Ζωντανού Ιησού, που «Κοινωνεί» πραγματικά με όσους προσέρχονται σε Αυτόν, έχει σχέση με όλους όσους προσέρχονται σε Αυτόν αλλά δεν έχει καμία σχέση με εκκλησιαστικούς οργανισμούς που ιδρύθηκαν μέσα στην ιστορία, ούτε με την καθολική εκκλησία, ούτε με την ανατολική ορθόδοξη εκκλησία, ούτε με προτεσταντικές εκκλησίες, ούτε με άλλη ανθρώπινη οργάνωση... Αυτοί οι οργανισμοί «αυτοπροσδιορίζονται» ως «Θεανθρώπινοι», κηρύττουν ότι έχουν σαν Αρχή, Κεφαλή, τον Χριστό , και στηρίζονται στην «νόμιμη αποστολική και επισκοπική διαδοχή», μέχρι σήμερα. Προφανώς δεν αναφέρονται στον Ζωντανό Παρόντα Ιησού, αλλά σε μία «αντίληψη» περί του Ιησού, πράγμα που είναι διαφορετικό. Ο Ζωντανός Ιησούς βρίσκεται στον χώρο της πραγματικότητας, ο Χριστός γιά τον οποίο μιλούν αυτοί είναι δημιούργημα της «συλλογικής φαντασίας» τους.

Αν ο Ιησούς Είναι Ζωντανός και Παρών, μπορούμε όλοι να «Κοινωνήσουμε» μαζί Του, δεν χρειάζονται μεσολαβητές, κι όλοι αυτοί οι εκκλησιαστικοί οργανισμοί είναι περιττοί. Αλλά αν δεν υπάρχουν αυτοί οι οργανισμοί τότε ποιός θα τους αντικαταστήσει, ποιός και πως θα οδηγήσει τους ανθρώπους στο Θεό; Υπάρχει ο Ζωντανός Ιησούς. Δεν αρκεί; Γιατι; Επειδή κάποιοι θα χάσουν τη «δουλειά» τους; Μόνο παραμερίζοντας τον Ζωντανό Θεό, καθιστώντας Τον απόντα, ανενεργό, θεμελιώνεται η ανάγκη μεσολαβητών, κι ενός εκκλησιαστικού οργανισμού. Αυτοί οι οργανισμοί δεν μπορούν και δεν θέλουν να στηρίζονται στον Ζωντανό Θεό και την Τρέχουσα, Σημερινή, Πραγματικότητα... στηρίζονται στην παράδοση, διαφυλάσσουν δογματικές αλήθειες, ασκούν λειτουργικά καθήκοντα... Όλα στηριγμένα σε θεωρίες, στο ανθρώπινο μυαλό, σε εξωτερικές ενέργειες, χωρίς κανένα πνευματικό βάθος, καμία «Αληθινή Κοινωνία» με τον Ζωντανό Θεό... Προσφέρουν (υποτίθεται) την σωτηρία στους κόλπους τους (και «μόνο αυτοί είναι χορηγοί σωτηρίας»)... Προσφέρουν;...

Η Αληθινή Εκκλησία που Ίδρυσε ο Ιησούς, Είναι ο Ίδιος ο Ιησούς, ο Παρών Ιησούς, η «Κοινωνία» με τον Ιησού, η «Αληθινή Θεία Κοινωνία», που μετουσιώνει και θεώνει... Τα εξωτερικά λειτουργικά μυστήρια, οι τελετουργίες είναι απλά σύμβολα Εσωτερικών Μυστηρίων, ούτε μετουσιώνουν, ούτε θεώνουν. Το να τα εκλαμβάνουμε κυριολεκτικά είναι ασέβεια στον Θεό και προσβολή στην «λογική» του ανθρώπου. Η «Κοινωνία με τον Ζωντανό Ιησού» θεώνει, αλλά η «θεία μετάληψη» (ο άρτος και ο οίνος) δεν οδηγούν στην θέωση μαγικά. Τι διδάσκουν; Τι διδάσκουν!

Ποιά είναι λοιπόν η Αληθινή Εκκλησία; Η Εκκλησία του Ιησού, του Ζωντανού Ιησού, του Παρόντα Ιησού και όσων «Κοινωνούν» μαζί Του (κι όλοι όσοι προσέρχονται στον Θεό είναι δεκτοί...)... Γιά κάθε άνθρωπο τίθεται πάντα, κάθε στιγμή, το Δίλημμα, «που βαδίζει»...


ΑΛΗΘΙΝΗ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ

Αυτή είναι η «Βασική Αλήθεια», το «Αληθινό Δόγμα», ότι: «ο Θεός Είναι Ζωντανός και Τον Γνωρίζουμε «Κοινωνώντας» μαζί Του – και μέσα από αυτή την «Κοινωνία» γινόμαστε «κοινωνοί της θείας φύσης», θεωνόμαστε κατά χάρη»...

Ο Ζωντανός Θεός Είναι η Μόνη Πραγματικότητα, που Αποκαλύπτεται είτε άμεσα (όταν ο νους, το πνεύμα, το βαθύτερο στρώμα της ψυχής, ανυψώνεται πάνω από τις εξωστρεφείς ψυχονοητικές ενέργειες και λογισμούς κι «ανοίγεται» προς τον Θεό...), είτε έμμεσα, όταν προσπαθούμε να προσεγγίσουμε την Πραγματικότητα, με τον στοχασμό, τις πληροφορίες, ακόμα και την στοχαστική παρατήρηση της φύσης... Όλοι όμως οι έμμεσοι τρόποι, που είναι ενδεικτικοί της Πραγματικότητας, επιφανειακοί γνωσιολογικά, οδηγούν (ή θα έπρεπε να οδηγούν) στην άμεση προσέγγιση του Θεού, στην «Κοινωνία» μαζί Του, που μας φωτίζει, μας ζωοποιεί, και μας θεώνει, κατά χάρη...

Αυτή είναι η «Βασική Αλήθεια», το «Αληθινό Δόγμα», ότι: «ο Θεός Είναι Ζωντανός και Τον Γνωρίζουμε «Κοινωνώντας» μαζί Του – και μέσα από αυτή την «Κοινωνία» γινόμαστε «κοινωνοί της θείας φύσης», θεωνόμαστε κατά χάρη»... Ο Θεός Είναι λοιπόν, όχι μόνο η Μοναδική Πηγή Γνώσης, αλλά κι ο Χορηγός Γνώσης, κι η Ίδια η Γνώση, κι η Ίδια η Ζωή, κι η Βασιλεία, κι η θέωση... Είναι όλα... Άλλη «Αληθεια» δεν υπάρχει και δεν διδάχτηκε ποτέ...
Ο Ίδιος ο Ιησούς τι δίδαξε; Ότι ο Θεός Είναι Ζωντανός, ότι πρέπει να «Κοινωνήσουμε» μαζί Του πνευματικά, να γίνουμε μέτοχοι της Θείας Παρουσίας, να γίνουμε Ένα με τον Θεό... Αυτός ο Ίδιος ο Ιησούς (ο Θεός), Είναι η «Οδός» γιά να φτάσουμε στον Θεό (όχι θεωρητικά κι αφηρημένα αλλά «Κοινωνώντας» μαζί Του), Είναι η «Αλήθεια», ο Θεός που Αποκαλύπτεται, Είναι η «Ζωή», η Εν Θεώ Ζωή... Είπε τίποτα περισσότερο; Όλα βρίσκονται μέσα σε αυτή την «Βασική Αλήθεια»... όλα όσα ειπώθηκαν μετά είναι ανάπτυξη αυτής της «Βασικής Αλήθειας», όλα όσα ειπώθηκαν μετά είναι «σχόλια»...

Κι οι απόστολοι μετά, κι οι μυστικοί πατέρες όλους τους αιώνες, τι περισσότερο λένε και τι περισσότερο κάνουν; Τίποτα περισσότερο, γιατί δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο, παρά μόνο «διανοητική φλυαρία»... Δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο από το να «στραφούμε» προς τον Ζωντανό Θεό και να τον Γνωρίσουμε «Κοινωνώντας» πνευματικά μαζί Του. Και πάνω σε αυτή την «μυστική εμπειρία» (την «Πνευματική Κοινωνία» με τον Θεό) θεμελιώνεται η «μυστική θεολογία» των πατέρων. Κι από αυτό το «μυστικό βίωμα» γίνονται όλες οι επεξηγήσεις που σκοπό έχουν απλά να μας οδηγήσουν στο «βίωμα» απομακρύνοντάς μας από λογικές αναλύσεις, νοητικές περιγραφές, λεκτικές περιπλανήσεις, θεωρίες, διδασκαλίες, δόγματα, διαμάχες... ανοησίες...

Ακόμα κι αν μελετήσουμε όλους τους τόμους της Πατρολογίας, και μάθουμε απ’ έξω και τους πέντε τόμους της Φιλοκαλίας, και διαβάσουμε όλα όσα έχουν γραφτεί γιά τον Θεό... στο τέλος, αν κρατήσουμε την «ουσία», θα κρατήσουμε μόνο αυτή την «Βασική Αλήθεια» που κήρυξε ο Ιησούς ότι, «ο Θεός Είναι Ζωντανός και Τον Γνωρίζουμε «Κοινωνώντας» μαζί Του, γινόμενοι κι εμείς «κοινωνοί» του Θεού»... Αυτό είναι το Μόνο Μυστήριο, το Υπέρτατο Μυστήριο, γιά το οποίο μιλάει ο Ιωάννης στο Ευαγγέλιό του, Μυστήριο Πνευματικό, Εν Πνεύματι και Αληθεία, (κι όχι μία εξωτερική τελετουργική πράξη)...

Όσοι όμως δεν Αντιλαμβάνονται τον Ζωντανό Θεό και δεν «Κοινωνούν πμευματικά μαζί Του», γιά να Φωτιστούν γιά τα Μυστήριά Του και να λάβουν από τον Ίδιο τον Θεό κάθε γνώση «στενοχωριούνται γιά το, τι θα πιστέψουν, τι θα ομολογήσουν, και τι θα κάνουν»... Προσπαθούν να προσεγγίσουν τον Θεό με τις νοητικές δυνάμεις, με την σκέψη, και προσπαθούν να θεμελιώσουν δογματικές αλήθειες «περί Θεού», Χριστού, Πνεύματος, Εκκλησίας, Μυστηρίων, κλπ... Όμως αυτή η νοητική προσέγγιση δεν οδηγεί στον Ζωντανό Θεό και την «Κοινωνία» με τον Ζωντανό Θεό, και την Αληθινή Θεογνωσία, και την Αληθινή Θεολογία, και την Αληθινή Ζωή... αλλά απλά θεμελιώνει μία «θεωρία περί Θεού», δομεί μία «αντίληψη», μία «ιδέα γιά τον Θεό», δηλαδή φτιάχνει ένα «νοητικό είδωλο»... κι έτσι αυτοί οι άνθρωποι γίνονται ειδωλολάτρες (λατρεύουν ένα «νοητικό είδωλο»), χειρότεροι από τους πρωτόγονους που λάτρευαν χειροποίητα είδωλα, και τους όποίους κατηγορούσαν...

Όλη η «διδασκαλία περί Θεού» μέσα στους εκκλησιαστικούς οργανισμούς, η «διαμάχη των δογμάτων», οι οικουμενικοί σύνοδοι, το «σύμβολο της πίστεως», όλα είναι νοητική προσέγγιση του Θεού... ειδωλολατρεία.... Όλες οι δογματικές διαμάχες και οι αντι-αιρετικοί αγώνες γίνονταν σε διανοητικό πεδίο, γιά να διαφυλαχθεί η ορθή αντίληψη περί Θεού, δηλαδή η ιδέα, δηλαδή το «νοητικό είδωλο»... Η «Μόνη Αλήθεια» Είναι ο Θεός κι η «Μόνη Απάντηση» σε όλα Είναι ο Θεός (η «Κοινωνία μαζί Του)... Όλες οι διδασκαλίες είναι του μυαλού, και οι καλές και οι κακές (αιρετικές), κι όλος ο δογματικός πόλεμος έγινε και γίνεται στον χώρο της νόησης, των ιδεών... δεν έχει καμία σχέση με την Ζωντανή Πραγματικότητα του Θεού...

Και σήμερα, στα «πανεπιστήμια» και στις «θεολογικές σχολές» η «γνώση» που διδάσκεται δεν είναι η «Διδασκαλία του Ιησού», η Αληθινή Θεογνωσία, η Αληθινή Θεολογία, η θεολογική γνωσιολογία των μυστικών πατέρων... διδάσκεται μία «νοητική θεολογία», ένα θεωρητικό οικοδόμημα που («αγνοώντας» την «Βασική Αλήθεια» του Ιησού, των αποστόλων, των μυστικών πατέρων) ασχολείται με τα «πάντα περί Θεού», ερμηνεύει τα πάντα περί Θεού... αλλά όχι του Ζωντανού Θεού, αλλά του «νοητικού ειδώλου» του Θεού... Αλήθεια, όλη αυτή η στρατιά των θεολόγων τι γνώσεις έχει; Ό,τι γνώσεις κι αν έχει δεν έχει Θεογνωσία.... και τι εκπροσωπούν τα πτυχία που τους δίνουν; Γιά ποιά «επιστημονική θεολογία» μιλούν;... Οι «αληθινοί θεολόγοι» «Κοινωνούν» πνευματικά με τον Θεό, έχουν «Εμπειρία», «μυστικό βίωμα», είναι ολοκληρωμένοι πνευματικά, θεωμένοι Εν Θεώ, κι είναι αυτοί που έχουν αληθινή Θεογνωσία, και μπορούν να θεμελιώσουν «Αληθινή Θεολογία»... όλα τα άλλα είναι διανοητικά σκουπίδια...

Και η υποχρεωτική διδασκαλία των «θρησκευτικών» που θέσπισε η «πολιτεία» με εκβιασμό των εκκλησιαστικών οργανώσεων, προς ποιο Θεό οδηγεί; Ποιό Θεό διδάσκουν; Σίγουρα όχι τον Ζωντανό Θεό, που η «Πνευματική Κοινωνία» μαζί Του Είναι Ζωή, Αγάπη, Ενότητα των πάντων... και το πλήθος των αληθινών αρετών... Διδάσκουν τον Θεό «νοητικό είδωλο»... κι οι «χριστιανοί» που παράγουν στα σχολεία είναι χριστιανοί ειδωλολάτρες... Δείτε αυτά τα παιδιά που σήμερα πηγαίνουν στα σχολεία, «πόσο χριστιανοί» θα είναι αύριο στην ζωή τους.... Δείτε «πόσο χριστιανοί» είναι οι άνθρωποι στην κοινωνία, και εντός και εκτός των εκκλησιαστικών οργανισμών. Τι γίνεται με αυτή την κοινωνία; Σίγουρα κάποιοι φταίνε... όχι όμως τα παιδιά...


ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Η μόνη παράδοση που υπάρχει, η Αληθινή Παράδοση, είναι αυτή που μετέδωσε ο Ιησούς στους μαθητές και αυτοί σε άλλους, η γνώση ότι «ο Θεός Είναι Ζωντανός, Αιώνια Παρών, η Δυνατότητα της «Κοινωνίας» μαζί Του, η δυνατότητα να θεωθούμε και να Ζήσουμε στην Θεία Πραγματικότητα, στο Αιώνιο Τώρα, την Αιώνια Ζωή»...

Ο Θεός Είναι Υπερβατικός, πέρα από τον χρόνο (όπως τον αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι). Ζει στην Αιωνιότητα, δηλαδή στο Αιώνιο Τώρα. Εντός της «Επίγνωσής Του», Εντός της «Συνειδητότητάς Του», Γνωρίζει όλες τις μεταβολές που γίνονται στην δημιουργία. Η «Επίγνωσή Του» Είναι Αιώνια, Αμετάβλητη. Δεν μεταβάλλεται η «Επίγνωσή Του», όλες οι μεταβολές γίνονται «έξω», στην δημιουργία. Θεωρεί τον κόσμο από την Άποψη της Αιωνιότητας... Ο Θεός Ζει λοιπόν στο Αιώνιο Τώρα κι όχι μέσα στον χρόνο (ο χρόνος αφορά τον κόσμο, τις μεταβολές του κόσμου)...

Κι ο Ιησούς όταν «ενσαρκώθηκε» (Όντας Θεός, κι Όντας Ενωμένος Πάντα με τον Πατέρα), «είχε» Επίγνωση της Αιωνιότητας, «Ζούσε» στο Αιώνιο Τώρα (κι ήταν μόνο το ανθρώπινο μέρος Του που βίωνε τον χρόνο)... Κι η Βασιλεία γιά την οποία «μιλούσε», ήταν η «Κοιωνία» με τον Θεό, με Αυτόν (τον Ιησού), κι η μετουσίωση του ανθρώπου, η «ανύψωση» της συνειδητότητας του ανθρώπου (της επίγνωσής του) ως την Θεία Πραγματικότητα, στην Αιωνιότητα, στο Αιώνιο Τώρα (ανύψωση που καταργεί τον χρόνο και την ιστορία). Αυτή η Εμπειρία της Θείας Πραγματικότητας, της Εισόδου στην Αιωνιότητα, στο Αιώνιο Τώρα, πέρα από τον γήινο χρόνο, Είναι η «Αιώνια Ζωή», που βιώνουν οι ανθρωποι του Θεού, ήδη από τώρα, πάνω στην γη (και πριν την «εσχατολογική συντέλεια»).

Όσοι λοιπόν άνθρωποι Προσεγγίζουν τον Θεό, «Κοινωνούν» πνευματικά με τον Θεό, και θεώνονται μέσα στην Χάρη Του, αντιλαμβάνονται ότι η «συνειδητότητά» τους (ο βαθύτερος νους, το πνεύμα, δεν έχουν σημασία οι όροι...) έχει μετουσιωθεί και βιώνουν την Αιωνιότητα, το Αιώνιο Τώρα, Ζουν την Αιώνια Ζωή, στους Κόλπους του Θεού... Είναι πέρα από τον γήινο χρόνο... Αντιλαμβάνονται ότι όλα όσα γίνονται δεν αφορούν την «Μετουσιωμένη Συνείδησή» τους, αλλά είναι μεταβολές που γίνονται «έξω», στο σώμα τους, στην φύση, «έξω», στο φθαρτό κομάτι του κόσμου..

Όμως ο συνηθισμένος ανθρωπος, που δεν έχει Εμπειρία του Θεού (δεν «κοινωνεί» με τον Θεό), δεν ζει στην Αιωνιότητα, στο Αιώνιο Τώρα, την Αιώνια Ζωή, πέρα από τον χρόνο... αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα τελείως διαφορετικά. Καθώς η συνειδητότητά του δεν έχει «μετουσιωθεί», ζει στον χρόνο... Η συνειδητότητα (του συνηθισμένου ανθρώπου) εκδηλώνεται πάντα στο «παρόν», στο παρόν που ρέει, μαζί με τις μεταβολές του κόσμου. Στην πραγματικότητα είναι αυτές οι μεταβολές που δημιουργούν την «αντίληψη» της ροής του χρόνου. Στην πραγματικότητα αυτό που αντιλαμβάνεται ο συνηθισμένος άνθρωπος σαν «χρόνο» είναι η «ροή» του χώρου. Ο χρόνος δεν είναι «απόλυτο μέγεθος», ανεξάρτητο, αλλά μία «διάσταση» του χώρου, η τέταρτη διάσταση του χώρου. Αυτό που υπάρχει τελικά δεν είναι ένας απόλυτος χρόνος (ανεξάρτητος από την αντίληψή μας και τον χώρο) που ρέει, εντός του οποίου εξελίσσεται ο χώρος... Αυτό που υπάρχει είναι μία σύνθεση χωροχρόνου... Κι αυτός ο χωροχρόνος έχει «τοπικό» χαρακτήρα. Με άλλα λόγια, υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί χωρόχρονοι μέσα στο σύμπαν (ανάλογα τις ιδιαίτερες επικρατούσες συνθήκες)... ο άνθρωπος λοιπόν ζει μόνο στο παρόν, στο παρόν που ρέει μαζί με τον χώρο, ζει πάντα μέσα στην «ροή του χώρου», μέσα στον σχετικό χωροχρόνο (όπως έχει αποδείξει ο Αϊνστάιν)...

Τι είναι λοιπόν ο χρόνος που αντιλαμβάνονται συνήθως οι άνθρωποι, σαν λογική ακολουθία παρελθόν-παρόν-μέλλον; Είναι μία νοητική κατασκευή, κάτι που συλλαμβάνεται εκ των υστέρων, «συμπερασματικά», μία «μετα-αντίληψη», που στηρίζεται στην μνήμη (στα καταγραμμένα γεγονότα) και στην φαντασία (που υποθέτει, ανασυνθέτει και «φαντάζεται»)... Ο πραγματικός χρόνος είναι μόνο το παρόν που ρέει (ο χωροχρόνος των φυσικών επιστημόνων). Ο άλλος χρόνος (παρελθόν-παρό-μέλλον) είναι μία ανθρώπινη κατασκευή. Όλη η «ιστορία», δεν είναι παρά μία σύνθεση της μνήμης. Κι υπάρχουν πολλές ερμηνείες, πολλές εκδοχές, πολλές «ιστορίες». Η ιστορία ερμηνεύεται διαφορετικά από τον καθένα... «Αντικειμενική ιστορία» είναι ένας ακόμη μύθος των ανθρώπων. Τα γεγονότα είναι αντικειμενικά, αλλά η ερμηνεία τους είναι πάντα σχετική...

Οι άνθρωποι λοιπόν που «Κοινωνούν» με τον Θεό, που ζουν στην Αιωνιότητα, στο Αιώνιο Τώρα, όπου ο Θεός Είναι Πάντα Παρών, Ζουν την Αιώνια Ζωή, πέρα από τον χρόνο και την ιστορία. Κι αφού Ζουν στο Αιώνιο Τώρα, δεν υπάρχει χρόνος, μνήμη, ιστορία, δεν υπάρχει καμία παράδοση... Η μόνη παράδοση που υπάρχει, η Αληθινή Παράδοση, είναι αυτή που μετέδωσε ο Ιησούς στους μαθητές και αυτοί σε άλλους, η γνώση ότι «ο Θεός Είναι Ζωντανός, Αιώνια Παρών, η Δυνατότητα της «Κοινωνίας» μαζί Του, η δυνατότητα να θεωθούμε και να Ζήσουμε στην Θεία Πραγματικότητα, στο Αιώνιο Τώρα, την Αιώνια Ζωή»... Σαν «φλόγα» που μεταφέρεται από «κερί» σε «κερί», η Εμπειρία του Θεού, η θέωση, μεταδίδεται στους ανθρώπους μέχρι σήμερα (αλλά σε ποιούς; και σε πόσους;). Άλλη «παράδοση» δεν υπάρχει... Κι όσοι από τους άγιους πατέρες έγραψαν, ήταν μόνο γιά να οδηγήσουν τους άλλους στην «Εμπειρία της Αιώνιας Ζωής», κι όχι γιά να γίνουν «κομμάτια» μίας «ιστορίας», ένας τόμος μέσα σε μία ιστορική βιβλιοθήκη, ένας τόμος της Πατρολογίας, κάποιο κείμενο της Φιλοκαλίας, είτε κάποιας άλλης συλλογής. Ούτε όλοι αυτοί αποτελούν μέρος κάποιας «ιερής παράδοσης», γιατί ζουν πέρα από το χρόνο και τις «ανθρώπινες ασχολίες»...

Όμως οι ανθρωποι που είναι έξω από την Χάρη του Θεού (που δεν «Κοινωνούν» μαζί Του, που δεν Ζουν την Αιώνια Ζωή), ζουν μέσα στον χρόνο... κι όχι απλά του πραγματικού χρόνου (του παρόντος που ρέει), αλλά μέσα στον νοητικό χρόνο, μέσα στον ιστορικό χρόνο που πλάθουν κατά την φαντασία τους. Γι’ αυτούς υπάρχουν ιστορικά γεγονότα μέσα στον χρόνο, υπάρχει μία ιστορία, μία ιερή παράδοση από γενιά σε γενιά... και συσσωρευμένες μνήμες, βιβλία, διδαχές, τελετουργίες που επαναλαμβάνονται, κλπ... και ζουν μέσα στην φαντασία τους... Όλα στην αντίληψή τους είναι νοητικές κατασκευές, η Ιδέα του Θεού (το νοητικό είδωλο του Θεού), η εκκλησία, η ιερή παράδοση, η ιστορία, οι βιβλιοθήκες... ζουν στο δικό τους κόσμο...

Ο Θεός όμως Είναι Εδώ, έξω από τον χρόνο, έξω από την ιστορία, Πάντα, κάθε στιγμή, τούτη την στιγμή, δεν έχει ανάγκη τον χρόνο, την ιστορία... Κι όσοι «Κοινωνούν» μαζί Του, είναι έξω από τον χρόνο και την ιστορία, Ζουν την Αιώνια Ζωή, την Θεία Πραγματικότητα... μονάχα οι ειδωλολάτρες, που λατεύουν το νοητικό είδωλο του Θεού προσκολλούνται στον χρόνο, στα γεγονότα, στην ιστορική συνέχεια, στις μνήμες... Φοβούνται να εγκαταλλείψουν όλα αυτά και να μπουν στην Αιώνια Παρουσία του Θεού, στην Αιώνια Ζωή... προτιμούν να ζουν στον φανταστικό χώρο της ιστορίας τους...


ΑΛΗΘΙΝΗ ΖΩΗ

Η Μυστική Εκκλησία Είναι ο Θεός, η Θεία Πραγματικότητα, η Εν Θεώ Ζωή, η Αληθινή Ζωή, η Αιώνια Ζωή...

Ο Θεός μπορεί να Οριστεί σαν Πραγματικότητα, και Ζωή (Πηγή κάθε ζωής, κάθε ύπαρξης), αλλά και Χορηγός Ζωής, της Αληθινής Ζωής, της Αιώνιας Ζωής, (όσο πιό πολύ Τον Προσεγγίζουμε τόσο Αποκαλύπτεται σαν Μοναδική Ζωή...)...

Ο Ίδιος ο Ιησούς όριζε την Βασιλεία του Θεού, σαν Προσέγγιση του Θεού, «Κοινωνία» με τον Θεό, σαν Ζωή, Αληθινή Ζωή, Αιώνια Ζωή... Ο Ιωάννης, μέσα στον «Ευαγγελικό Συμβολισμό» του, ταυτίζει συνεχώς τον Θεό, τον Λόγο, την Γνώση του Θεού, την Κοινωνία με τον Θεό, την «πνευματική μυστική και μυστηριακή κοινωνία με τον Θεό», την εν πνεύματι και αληθεία λατρεία του Θεού, την Βασιλεία, την Αληθινή Ζωή, την Αιώνια Ζωή, τους υιούς του Θεού που «κοινωνούν» με τον Θεό, την πνευματική μυστική και μυστηριακή Ένωση με τον Θεό, έτσι ώστε Όλα να Είναι Ένα... Κι όσοι μετέπειτα ακολούθησαν την Αληθινή Οδό, «αντίκρυσαν» την Αλήθεια (τον Θεό), κι Έζησαν στην Αιωνιότητα, πέρα από τον χρόνο...

Γιά όλους τους μυστικούς πατέρες που τήρησαν τις εντολές του Ιησού, κι ακολούθησαν την γραμμή του Ιωάννη και των μαθητών και των γνήσιων πνευματικών διαδόχων τους (που δεν ταυτίζονται με τους διαδόχους μέσα στις εκκλησιαστικές οργανώσεις...), η πνευματική κοινωνία με τον Θεό, η Θεότητα, η θέωση, η πληρότητα με πνεύμα Θεού, η μετουσίωση της ανθρώπινης ύπαρξης, η Ζωή πέρα από τον χρόνο, την ιστορία, είναι η Αληθινή Ζωή... Η Αληθινή Εκκλησία του Ιησού, η Πνευματική Εκκλησία, η Μυστική Εκκλησία, των γνήσιων υιών του Θεού, έχει μία παράλληλη «πορεία» με τις εκκλησιαστικές οργανώσεις των χριστιανών, αλλά δεν ταυτίζεται ποτέ μαζί τους... Η Μυστική Εκκλησία Είναι ο Θεός, η Θεία Πραγματικότητα, η Εν Θεώ Ζωή, η Αληθινή Ζωή, η Αιώνια Ζωή... οι εκκλησιαστικοί οργανισμοί είναι ανθρώπινες, ιστορικές, συγκροτημένες υπηρεσίες, που απευθύνονται στο «ποίμνιο», (άσχετα πως αυτοπροσδιορίζονται αυτοί οι οργανισμοί)...

Ο Θεός, η Θεία Πραγματικότητα, η Βίωση Αυτής της Πραγματικότητας, δεν είναι δυνατόν να «πραγματοποιηθεί» χωρίς την «πνευματική κοινωνία» με τον Θεό, χωρίς την «κάθαρση» του νου... όχι από τις υγιείς ψυχονοητικές λειτουργίες και διαδικασίες, αλλά από τις «διαστρεβλώσεις» τους. Η «κάθαρση» του νου «διευθετεί» τις κατώτερες λειτουργίες, δεν «καταργεί», την λογική σκέψη, τις αισθήσεις, την σωματική ζωή. Η «κάθαρση» του νου από τις στρεβλώσεις αυτών των λειτουργιών, τον καθαρίζει κι αφήνει «χώρο» γιά τον Θεό... Κι όσο πιό καθαρός γίνεται ο νους, τόσο πλαταίνει ο χώρος και τόσο αυξάνεται το Φως του Θεού, το Πνεύμα του Θεού, ο Θεός... μέχρι πού όλος ο νους «γίνεται» Θεός (όχι κατά φύση, αλλά κατά χάρη)... Και σε αυτή την «μυστική ένωση», δεν υπάρχει εγώ, Εσύ, υπάρχει μόνο Ενότητα, η Ουσία της Αγάπης, ο Θεός, η Αιωνιότητα, η Αληθινή Ζωή... Όσοι φτάνουν «Εδώ» έχουν μία ανώτερη επίγνωση (μία θεία επίγνωση, όντας θεοφόροι), που υπερβαίνει τον κόσμο (τον χρόνο, την ιστορία) και ταυτόχρονα τον περικλείνει μέσα στον ωκεανό αγάπης που πηγάζει από αυτή την ανώτερη επίγνωση της Πραγματικότητας...

Η «πνευματική κοινωνία» με τον Θεό, η θεοπτία, η θέωση του ανθρώπου, δηλαδή η Ένωσή του με την Πηγή του, είναι, λοιπόν, μία κατάσταση που μας εισάγει σε μία «άλλη πραγματικότητα» (πνευματική), πέρα από τον ανθρώπινο χωρόχρονο.... Η βαθύτερη ουσία της ύπαρξης, η πνευματική ύπαρξη, έχει μετουσιωθεί κι «είναι» όπου «Ειναι» κι ο Θεός. Ένας τέτοιος άνθρωπος κι αν πεθάνει, θα «ζήσει» μέσα στο Θεό (στους κόλπους του Θεού)... η Αληθινή Ζωή, η Αιώνια Ζωή, είναι πραγματικότητα που ήδη συμβαίνει... (Είναι τελείως διαφορετική η εσχατολογική μεταμόρφωση της δημιουργίας... κι η προσδοκία μίας αιώνιας ζωής μετά την συντέλεια του αιώνος...)...

Μία τέτοια αντίληψη γιά τον Θεό, την «Κοινωνία» με τον Θεό, την Θεία Πραγματικότητα, την Αιώνια Ζωή, αν και ο Ίδιος ο Ιησούς την διακήρυξε, κι ο Ιωάννης έγραψε ένα ολοκληρο ευαγγέλιο γιά να την εξηγήσει, κι οι μυστικοί πατέρες όλους τους αιώνες, την περιέγραψαν... δυστυχώς οι άνθρωποι (και εντός, και εκτός, των εκκλησιαστικών οργανισμών) δεν μπορούν να την δεχτούν, να την κατανοήσουν, να την ζήσουν.... Η Οδός είναι «στενή» επειδή ο νους των ανθρώπων είναι πολύπλοκος, υπερφίαλος και απειθάρχητος... η Οδός είναι «τεθλιμένη» επειδή πρέπει να εγκαταλείψουμε όλες τους εγωισμούς, τις μικρότητες, τα συμφέροντα, και την ανόητη εχθρότητα προς τους αδελφούς μας... Αλλά υπάρχει Κάποιος που μπορεί και θέλει και σηκώνει το φορτίο μας... αρκεί να Τον εμπιστευτούμε...


ΑΛΗΘΙΝΗ «ΦΥΣΙΚΗ»

Πνεύμα και ύλη, μολονότι διαφορετικής Φύσης, Αποτελούν Όψεις Μίας Θείας Πραγματικότητας, που Ενοποιεί τα Πάντα, μέσα στον Ωκεανό της Θείας Χάρης....

Ο Θεός Είναι η Μόνη Πραγματικότητα... Κι Αυτός ο Θεός Αγγαλιάζει ολόκληρη την δημιουργία... Διατηρώντας την Ανόθευτη Φύση Του ο Θεός, με τις Άκτιστες Ενέργειές Του, Φτάνει ως το ελάχιστο μόριο σκόνης, του υλικού σύμπαντος. Ανάμεσα στο Υπέρτατο Πνεύμα, τον Θεό, και την ύλη, υπάρχει μία «συνέχεια» που δεν διακόπτεται ποτέ και από τίποτα... Πνεύμα και ύλη, μολονότι διαφορετικής Φύσης, Αποτελούν Όψεις Μίας Θείας Πραγματικότητας, που Ενοποιεί τα Πάντα, μέσα στον Ωκεανό της Θείας Χάρης....
Συνοψίζοντας την Μυστική Θεολογία του Χριστιανισμού διαπιστώνουμε ακριβώς αυτά που είπαμε παραπάνω...


1) Το Απόλυτο (Ακατάληπτος, Άγνωστος, Απρόσιτος στην Ουσία Του – Κατανοητός μόνο στις Θείες Ενέργειές Του, που απλώνονται σε όλη την Δημιουργία και φτάνουν μέχρις εμάς, εδώ, στον φυσικό κόσμο...)...
2) Επίγνωση, Καθαρό Συνειδέναι, Είναι ο Παγκόσμιος Λόγος των Χριστιανών, στην εξωτερική Του Δράση, και Προβολή, μέσα στην δημιουργία, Εικόνα του Πατέρα, Προσιτή σε μας (και που στους κόλπους του συγκεντρώνει σε μία Ενότητα, όλους όσους έχουν Επίγνωσή Του, έτσι ώστε να είναι Ένας ποιμήν, ένα ποίμνιο)....
3)Με την Θεία Ενέργεια (που «παραμένει» σαν «Πνεύμα») δημιουργείται ο νοητικός κόσμος των νοερών όντων, κλπ...
4) Με περαιτέρω περιορισμό η Θεία Ενέργεια δημιουργεί, ένα παγκόσμιο ενεργειακό πεδίο-κόσμο... είναι ο φωτεινός κόσμος, ο αστρικός κόσμος, άλλων διδασκαλιών (μεταθανάτιος κόσμος, επίσης...)....
5) Με περαιτέρω «επιβράδυνση» της παγκόσμιας ενέργειας, «εμφανίζεται» ένα φυσικό, παγκόσμιο, ενεργειακό, πεδίο... Σύμφωνα με τον Αϊνστάιν, δεν υπάρχει παρά μόνο αυτό το παγκόσμιο ενεργειακό πεδίο... Οι «συμπυκνώσεις» του πεδίου εκδηλώνονται σαν «τοπικός χωροχρόνος»... Κι εντός αυτών των χωροχρόνων, δημιουργούνται, υπάρχουν, κι εξελίσσονται, όλα όσα βλέπουμε με τα μάτια μας... Αλλά τι είναι όλα αυτά; Η επιστήμη, ερευνώντας την ύλη που πιάνουμε με τα χέρια μας, ανακαλύπτει (στην κβαντική φυσική) ότι η ύλη αναλύεται ξανά και ξανά σε μικρότερα σωματίδια τα οποία τελικά έχουν την συμπεριφορά της ενέργειας... Κι έτσι η ύλη είναι ενέργεια, σε συνεχή δραστηριότητα, οργάνωση, αποδιοργάνωση, εξέλιξη, κλπ...

Έτσι ο Θεός (όχι με την Ουσία αλλά) με τις Θείες Ενέργειές Του εκδηλώνεται, φανερώνεται, σε όλη την δημιουργία, μέχρι τον πιό μικρό κόκο ύλης
Στον άνθρωπο τώρα, εδώ στον φυσικό κόσμο...

1) Ο Θεός, σαν Πανταχού Παρών,Είναι πάντα εδώ, μαζί μας, αλλά δεν έχουμε αφυπνίσει την ανώτερη επίγνωση γιά να τον Αντιληφθούμε... κι έτσι γίνεται Απών...
2) Η Επίγνωση,το Καθαρό Συνειδέναι, που μας «αποκαλύπτει» τον Θείο Λόγο, είναι επίσης σε αναστολή καθώς είναι «απορροφημένο» στις κατώτερες νοητικές διαδικασίες...
3) Λειτουργεί κανονικά, η νόησή μας, που εκδηλώνεται σαν διαδικασία εγώ, σαν διαδικασία σκέψη, σαν διαδικασία αντίληψη...
4) Λειτουργούν επίσης ενέργεια, αισθήσεις, αντιδράσεις, που είναι φαινόμενα της ζωής
5) Τέλος ζούμε την ζωή στον κόσμο με ένα φυσικό οργανισμό...
Βλέπετε, ότι υπάρχει μία πλήρης αντιστοιχία ανάμεσα στο Παγκόσμιο (το Κοσμικό) και το «ανθρώπινο»... Αλλά οι Παγκόσμιες (Κοσμικές) Ενέργειες, Δυνάμεις, σε μας τους ανθρώπους λειτουργούν «περιορισμένα» και μάλιστα μέσα από κατάλληλα φυσικά όργανα (εγκέφαλος, νευρικό σύστημα, οργανισμός)...

Πως ο χριστιανός νηπτικός (ο ησυχαστής), ο μυστικός που βιώνει τον χριστιανισμό, μπορεί να ανέλθει, να Ενωθεί με τον Θεό;

(Πέρα απο την διευθέτηση του σώματος, με την τήρηση κανόνων απλής ηθικής και υγιεινής... Πέρα από την αποβολή κάποιων έντονων παθών και εκτροπών της φύσης... στα οποία το χρυσό μέτρο είναι το «παν μέτρον άριστον», των προγόνων μας... και που αποτελούν απλή προετοιμασία...)...

Οι χριστιανοί μυστικοί κατευθύνουν την προσοχή τους στην νοητική λειτουργία...
Υπάρχουν τριών ειδών διαδικασίες που πρέπει να διευθετηθούν:

1) Η αντίληψή μας είναι επιλεκτική, μας απορροφά εδώ κι εκεί, μας αποσπά από το εδώ και τώρα: πρέπει να διευθετεθεί..
2) Η διανόησή μας είναι μηχανική, ανοργάνωτη και συχνά εκτρεπόμαστε στην φαντασία και την μνήμη: πρέπει να διευθετηθεί
3) Όλες οι πληροφορίες αναφέρονται στο ψυχολογικό εγώ, που είναι ένα σύμπλεγμα (που μας βοηθά να επιβιώσουμε σαν όντα... αλλά ταυτόχρονα μας «περιορίζει»)... μία σύνθετη διαδικασία: κι αυτή η διαδικασία πρέπει να διευθετηθεί και να ξεπερασθεί...

Αυτά είναι τα τρία στάδια της νοεράς προσευχής που ασχολούνται με τα τρία είδη λογισμού που πρέπει να ξεπερασθούν, σύμφωνα με τους χριστιανούς πατέρες: σύνθετοι-εμπαθείς λογισμοί, ανθρώπινοι λογισμοί, αγγελικοί λογισμοί....

Η διευθέτηση της νόησης απαλλάσει το Συνειδέναι (τον νου των νηπτικών) από την κατώτερη, μηχανική λειτουργία της νόησης, την απελευθερώνει κι έτσι γίνεται δυνατή μία «εξωδιανοητική» αντίληψη της Πραγματικότητας... Αναδύεται έτσι μέσα μας η Καθαρότητα του Συνειδέναι, η Επίγνωση... Είναι η Πρώτη Αντίληψη του Είναι, του Παγκόσμιου, του Λόγου... Υπάρχουν τρία στάδια στη Βίωση του Λόγου.... και μόνο μέσω του Λόγου, μπορούμε να φτάσουμε ως τον Πατέρα...


Ο μετα-ιστορικός Ιησούς

Ποιός είναι ο Ιησούς; Ποιός Ήταν; Αυτός που μιλούσε γιά τον Ζωντανό Θεό, που Ταύτιζε τον Εαυτό Του με τον Ζωντανό Θεό, ο Ζωντανός Θεός...

Ποιός Είναι ο Ιησούς; Ποιός Ήταν; Υπήρξε σαν ιστορικό πρόσωπο; Ήταν Θεός; Ήταν άνθρωπος;... Τι είναι τα Ευαγγέλια; Τι είναι ο χριστιανισμός; Τα δόγματα; Η παράδοση;... Είναι όλα αυτά η «ανατροπή της ιστορίας»; Ή μήπως είναι η «μεγαλύτερη απάτη» της ιστορίας;

Πριν απαντήσει κάποιος (όπως σε κάθε σοβαρή επιστημονική έρευνα) θα πρέπει πρώτα να θέσει αυστηρούς όρους έρευνας, αντικειμενικούς, εκτός αν απλά «κάνει συζήτηση» (αν απλά βάζει λέξεις στην σειρά...)... Σε κάθε επιστημονική έρευνα (ερώτημα) υπάρχουν τρεις όροι: 1) ο ερευνητής, σαν συνείδηση, ύπαρξη, κλπ., 2) ο τρόπος του ερωτήματος, τα μέσα έρευνας, κλπ., και 3) το «αντικείμενο του ερωτήματος»... Ακόμα και σε μία φυσική έρευνα, που έχουμε να κάνουμε με «υλικά» αντικείμενα, που είναι τα πιό απλά αντικείμενα, με αυτό τον τρόπο γίνεται η αληθινή επιστημονική έρευνα (γιατί όπως απέδειξε ο Αϊνστάιν, όλα είναι σχετικά), και πάλι τα συμπεράσματα είναι παρακινδυνευμένα...
...
Ποιός Είναι ο Ιησούς; Ποιός Ήταν;... Ποιός, λοιπόν, ρωτά; Με τον ίδιο τρόπο ρωτά ένας «φωτισμένος», ένας διανοούμενος, ένας απλός βοσκός στα βουνά, ένας χριστιανός, ένας μη-χριστιανός, ένας έλληνας, ένας αφρικανός; Ποιός ρωτά; Μία «συνείδηση ανοιχτή» που ψάχνει απαντήσεις, ή «ένα διαμορφωμένο μυαλό» με έτοιμες ιδέες, πράγμα που προδικάζει την απάντηση;... Πριν λοιπόν κάνουμε την ερώτηση πρέπει να ρωτήσουμε «ποιός κάνει την ερώτηση»; Με άλλα λόγια, η έρευνα, το ερώτημα, είναι αντικειμενικό (κατά το δυνατόν) , ή είναι υποκειμενικό, επιφανειακό, κι επιπόλαιο; Στην δεύτερη περίπτωση, όπου είμαστε ήδη διαμορφωμένοι, προκατειλημμένοι, και η απάντηση έχει δοθεί (γιατί οι άνθρωποι «βλέπουν» αυτά που «θέλουν» να δουν), αυτή η απάντηση δεν έχει καμία αξία... Άρα το ερώτημα πρέπει να τεθεί από μία «ανοιχτή συνείδηση», ένα ανοιχτό, αντικειμενικό μυαλό, χωρίς εκ των προτέρων ιδέες... Μόνο τότε μπορούμε να φτάσουμε στην Αλήθεια (όποια κι αν είναι αυτή)...
...
Ποιός Είναι ο Ιησούς; Ποιός Ήταν;... Σημασία έχει επίσης να εξετάσουμε τον τρόπο, τα μέσα, με τα οποία ζητάμε την απάντηση... Άραγε μπορούμε (σε φυσιολογικές συνθήκες) να ακούσουμε ένα ηλιοβασίλεμα; Μπορούμε να δούμε μία μουσική σύνθεση; Μπορούμε μήπως να γευτούμε τα χρώματα του οράνιου τόξου, ή να γευτούμε το γέλιο ενός παιδιού; Μπορούμε να αγγίξουμε μία σκέψης, μία ανάμνηση;... Προσεγγίζουμε, αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα με ορισμένο τρόπο, με την όραση τα ορατά, με την ακοή τα ηχητικά κύματα, κλπ...

Με ποιό τρόπο λοιπόν θα προσπαθήσουμε να αντιληφθούμε τον Ιησού; Με τις αισθήσεις; Ήταν εδώ πριν 2000 χρόνια, τώρα δεν είναι....

Υπάρχει ο άλλος τρόπος, να ερευνήσουμε μέσω του μυαλού, της μνήμης, της ιστορικής μνήμης, της ιστορίας, (Κι έτσι έχουμε να κάνουμε με σκέψη, με κατασκευές του μυαλού, με θεωρίες, με ιδέες, με «είδωλα»...)... Κάποιοι λένε ότι ο Ιησούς είναι ο Προαιώνιος Θεός που ενσαρκώθηκε... (σύμφωνα με τα δόγματα)... Κάποιοι λένε ήταν απλά ένα ιστορικό πρόσωπο, ένας απλός άνθρωπος που δίδαξε την αλήθεια (κι αυτό θεωρία είναι...)... Κάποιοι αρνούνται την ιστορικότητα του Ιησού αφού δεν υπάρχουν αξιόπιστες ιστορικές μαρτυρίες, πέρα από τα «ιερά κείμενα» που όμως δεν είναι αξιόπιστα, (Αλλά βέβαια, η έλλειψη ιστορικών μαρτυριών, δεν αποδεικνύει τίποτα... Αφορά την πληροφόρησή μας, την έλλειψη πληροφοριών, γιά ένα πρόσωπο ή γεγονός, όχι το πρόσωπο ή το γεγονός, αυτό καθεαυτό)... Όλη αυτή η έρευνα ανήκει στον χώρο της σκέψης, είναι κατασκευασμένη (από τον νου), δεν είναι ζωντανή και δεν αναφέρεται στην ζωντανή πραγματικότητα... Όλα αυτά ασχολούνται με σκέψεις με ιδέες, κι ο καθένας μπορεί να λέει ότι θέλει (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποδεικνύει κάτι, ή ότι η συλλογιστική του δικαιώνεται...). Όλα αυτά δεν έχουν καμία σοβαρότητα.

Υπάρχει, βέβαια, κι ο τρόπος να δούμε απλά, τον Ιησού, σαν ένα ιστορικό πρόσωπο, πριν 2000 χρόνια, που τώρα δεν είναι εδώ γιά να τον συναντήσουμε και να μιλήσουμε μαζί του... Είναι απλά μία ιστορική μνήμη, γιά την οποία λέγονται πολλά και διάφορα...
Ο Ίδιος ο Ιησούς μιλούσε γιά τον Ζωντανό Θεό, Ταύτιζε τον Εαυτό Του, με τον Ζωντανό Θεό, μιλούσε γιά την Βασιλεία, μία «Πνευματική Κατάσταση Επικοινωνίας με τον Ζωντανό Θεό», μιλούσε γιά την «πνευματική γέννηση» του ανθρώπου, γιά την Αιώνια Ζωή, κλπ... Ένας άλλος τρόπος λοιπόν είναι να ψάξουμε γιά τον Ιησού σαν τον Ζωντανό Θεό. Με ποιό τρόπο; Υπερβαίνοντας τις ψυχονοητικές διεργασίες που είναι στραμένες έξω, και να ερευνήσουμε μέσα μας, στο βάθος της ύπαρξης, της ψυχής, της συνείδησης, να περάσουμε την Πύλη, προς το Εσωτερικό Σύμπαν Της Πραγματικότητας, του Θεού... Ο μόνος δρόμος γιά να απαντήσουμε σοβαρά στο ερώτημα «Ποιός Είναι ο Ιησούς;», είναι να Τον Αναζητήσουμε σαν Ζωντανό Θεό, με την υπέρβαση της νόησης... όχι μέσα από θεωρίες, όχι σαν ιστορική μνήμη, ούτε μέσα από μία στείρα λειτουργική ζωή, με εξωτερικές τελετουργίες, σε χειροποίητους ναούς... Ο μόνος δρόμος είναι ο βιωματικός, να Τον Αναζητήσουμε σαν Ζωντανή Ύπαρξη, σαν Πρόσωπο Υπερβατικό, που Είναι Παρών αλλά Αποκαλύπτεται με ειδικό τρόπο (όπως τα ορατό αποκαλύπτονται με την όραση, οι ήχοι με την ακοή, κλπ)... Όλα τα άλλα είναι ανοησίες...
...
Ποιός Είναι ο Ιησούς; Ποιός Ήταν; Οι αληθινοί μαθητές Του, οι μυστικοί πατέρες, κι όσοι ακόμα και σήμερα, Τον Προσεγγίζουν με τον σωστό τρόπο, Τον Αντιλαμβάνομται σαν τον Ζωντανό Θεό, που Είναι Αόρατος στις Αισθήσεις, αλλά Παρών... σαν τον ζωντανό Θεό που Υπάρχει Πραγματικά, δηλαδή Ενεργεί και Επικοινωνεί... και δεν βρίσκεται απλά στον φανταστικό χώρο της σκέψης, της δογματικής, της θεωρίας (μία ιδέα, ένα «είδωλο»), ή μέσα στον χώρο της μνήμης (μία σύνθεση μνήμης, πληροφοριών)... Πέρα από τις αισθήσεις, πέρα από την νόηση και την μνήμη Υπάρχει το Ζωντανό Πρόσωπο...
Πως όμως (δικαιολογημένα) θα ρωτήσει κάποιος γνωρίζουμε, ότι πέρα τις κατώτερες ψυχονοητικές λειτουργίες, ξεπερνώντας τις κατώτερες ψυχονοητικές λειτουργίες (αίσθηση- αντίληψη, διανόηση, εγώ) δεν βυθιζόμαστε στον απόλυτο υποκειμενισμό;...
Υπάρχει μία πολύ μεγάλη παρεξήγηση γιά το τι είναι η μυστική εμπειρία, η θεοπτία, γιά το αν Αυτό που αντιλαμβανόμαστε είναι Αντικειμενική Πραγματικότητα , ή απλά ένα υποκειμενικό (δηλαδή φανταστικό) όραμα... Κι η παρεξήγηση δημιουργήθηκε γιατί όσοι είχαν μυστική εμπειρία δεν μίλησαν ποτέ πολύ καθαρά (λόγω και της δυσκολίας του θέματος, γιατί δεν μπορείς να μεταφέρεις εύκολα μυστικά μεταφυσικά βιώματα, σε μία λογική κατανοητή γλώσσα, που χειρίζεται μόνο συγκεκριμένες έννοιες και παραστάσεις...), ή όσοι έγραψαν δεν είχαν ποτέ εμπειρία (κι έγραψαν γιά κάτι που δεν γνώριζαν)... Ποιά είναι λοιπόν η αλήθεια;

Η αλήθεια είναι ότι η Επίγνωση, στην πνευματική της πρόοδο, μέσα σην μυστική άσκηση, υπερβαίνει τις κατώτερες λειτουργίες, βλέπει δηλαδή με πλατύτερο τρόπο, πέρα από τις κατώτερες λειτουργίες (πράγματα που δεν αντιλαμβάνονται οι κατώτερες, περιορισμένες, λειτουργίες), και δεν τις «καταργεί». Βλέπει πλατύτερα, αλλά οι κατώτερες λειτουργίες εξακολουθούν να λειτουργούν υπό το φως όμως της ανώτερης επίγνωσης και πάντα μέσα στον περιορισμένο χώρο τους... Με αυτή την έννοια η χρήση της διανόησης, δεν καταργεί τις αισθήσεις... Επίσης η «αναφορά» όλης της γνώσης, της διανόησης, της αντίληψης (και της αίσθησης) σε ένα ανώτερο συνειδησιακό κέντρο ελέγχου (το εγώ), δεν καταργεί την διανόηση και την αντίληψη και την αίσθηση... Αντιλαμβανόμαστε όλο και με πιό πλατύ, πλατύτερο, τρόπο, ενώ οι κατώτερες λειτοργίες λειτουργούν τώρα υπό το φως της νέας αντίληψης...

Με τον ίδιο τρόπο, η υπέρβαση των κατώτερων ψυχονοητικών λειτουργιών μας οδηγεί σε μία πλατύτερη επίγνωση, σε μία «ανώτερη επίγνωση», χωρίς να καταργούνται αυτές καθεαυτές οι κατώτερες λειτουργίες... Ασφαλώς, χρειάζεται να βάλουμε σε τάξη όλες αυτές τις λειτουργίες (που λειτουργούν απειθάρχητα, χωρίς προσανατολισμό...). Κι εδώ αναδύεται η ανάγκη της πνευματικής άσκησης. Μετά την «διευθέτηση» της αίσθησης, πρέπει να «διευθετηθούν» οι ανώτερες (της αίσθησης) νοητικές λειτουργίες, η αντίληψη, η διανόηση, και το «εγώ» που είναι ένα συνειδησιακό σύμπλεγμα, (γι’ αυτό οι μυσυικοί πατέρες μιλούν γιά τα τρία είδη, στάδια, του λογισμού). Η υπέρβαση του υποκειμενιστικού μηχανισμού (του εγώ) δεν οδηγεί την Επίγνωση σε ένα «υποκειμενισμό» (γιατί αυτός ακριβώς ο μηχανισμός διευθετείται), το αντίθετο, οδηγεί σε μία πλατύτερη επίγνωση που δεν στηρίζεται μόνο σε όσα γίνονται αισθητά, σε όσα γίνονται αντιληπτά ή σε όσα διανοούμαστε, ούτε στην αναφορά σε ένα «εγώ»... η Ανώτερη Επίγνωση απελευθερωμένη από τους κατώτερους μηχανισμούς Αντιλαμβάνεται την «Υποκρυπτόμενη Πνευματική Πραγματικότητα» που βρίσκεται πίσω από τον ορατό κόσμο (και που δεν αντιλαμβάνονται οι κατώτεροι μηχανισμοί), Αυτό που Υπάρχει Πραγματικά πίσω από τον κόσμο, το Οποίο Υπάρχει και δεν το «κατασκευάζουμε εμείς... Κι Αυτό που Υπάρχει Είναι Κάτι Ζωντανό, Πρόσωπο (όχι προσωπικότητα, «εγώ»), Ένα Παγκόσμιο Πρόσωπο, Θεϊκό Πρόσωπο...

Έτσι η ανθρώπινη συνείδηση, ξεπερνώντας τους κατώτερους μηχανισμούς (του υποκειμενισμού) γίνεται αντικειμενική κι Αντιλαμβάνεται το Πραγματικά Υπάρχον, το Παγκόσμιο Αντικειμενικό... Αυτή είναι η «πνευματική γέννηση» γιά την οποία μιλούσε ο Ιησούς στον Νικόδημο (Ιωάννης Γ΄). Κι από εδώ αρχίζει η Επικοινωνία με τον Ζωντανό Θεό... που οδηγεί στα Ανεξερεύνητα Βάθη της Θείας Επίγνωσης... Εδώ καταργούνται τα όρια ανάμεσα στον κτιστό άνθρωπο και τον Άκτιστο Θεό και κάθε «διαφορά» Φύσεων «λιώνει» μέσα στο «Πυρ της Αγάπης», μέσα στην Απέραντη Θεία Χάρη, μέσα στο Ουράνιο Φως, σε μία «Μυστική Ένωση» που τίποτα δεν μπορεί να «σπάσει»... Εδώ καταργείται ο χρόνος, εδώ αρχίζει η Αιώνια Ζωή, η Εν Θεώ Ζωή...

Ποιός είναι ο Ιησούς; Ποιός Ήταν; Αυτός που μιλούσε γιά τον Ζωντανό Θεό, που Ταύτιζε τον Εαυτό Του με τον Ζωντανό Θεό, ο Ζωντανός Θεός... Δεν λέμε ότι πρέπει κάποιος να δεχτεί μία «πίστη», μία θεωρία... λέμε ότι πρέπει να απελευθερώσει την επίγνωσή του (τον νου, το πνεύμα, οι όροι δεν έχουν σημασία...) από τους κατώτερους υποκειμενικούς μηχανισμούς και να «αναδυθεί» στην «αντικειμενική συνείδηση» του Παγκόσμιου Αντικειμενικού (να γεννηθεί «πνευματικά»), να Επικοινωνήσει με τον Ζωντανό Θεό (σε «Αληθινή Θεία Κοινωνία»), και να «δει» μόνος του αν ο Ιησούς, αν οι μαθητές, αν οι μυστικοί πατέρες, λένε αλήθεια... Μόνος του, χωρίς μεσολαβητές, χωρίς οδηγούς, να απευθυνθεί στον Ζωντανό Θεό κατευθείαν. Ο Ζωντανός Θεός Είναι Πάντα Εδώ, πιό κοντά από όλα...

Ποιός Είναι ο Ιησούς; Ποιός Ήταν; Ας δώσει ο καθένας την απάντησή του. Αλλά η μόνη αληθινή απάντηση είναι μία. Ο Ιησούς Είναι ο Ιησούς, Εδώ, Τώρα... τίποτα άλλο...


Η Πνευματική Βασιλεία του Θεού

Θεός, Βασιλεία του Θεού, Κοινωνία με τον Θεό, όλα έχουν πνευματικό νόημα. Πρέπει «εν πνεύματι» να τα «προσεγγίσουμε». Και μόνο όταν τα βιώσουμε (εν πνεύματι) γίνονται αλήθεια, αποκτούν νόημα, περιεχόμενο, και δεν είναι έννοιες, λέξεις, κενές...

Γράφοντας, αγαπητοί φίλοι, κι εδώ (κι αλλού στο Δίκτυο), ποτέ δεν επικαλεστήκαμε ούτε «άγιες γραφές», ούτε «πίστη», ούτε τίποτα άλλο, γιά να αποδείξουμε όσα λέμε... Όσα λέμε έχουν από μόνα τους την αποδεικτική τους δύναμη, κι ο καθένας μπορεί να διαπιστώσει από μόνος του την αλήθεια αυτών που λέμε, (εφ’ όσον το θέλει , με ένα βιωματικό τρόπο... γιατί βέβαια αναφερόμαστε σε μία ζωντανή πραγματικότητα... δεν περιοριζόμαστε στον χώρο της εννοιολογικής ανάλυσης...)... Αν λοιπόν αναφερόμαστε στα λόγια του Ιησού (ή στα λόγια που «αποδίδουν» στον Ιησού...), στον Ιωάννη, στα ευαγγέλια, τα αντιμετωπίζουμε σαν λογικές έννοιες, λογικά νοήματα, που έχουν σκοπό να «υποδείξουν» κάτι, που ο καθένας μπορεί, με τις δικές του δυνάμεις, να «επιβεβαιώσει»... (Δεν επικαλούμαστε καμία αυθεντία, δεν ζητάμε από κανένα να πιστέψει κάτι χωρίς προσωπικό έλεγχο... η αλήθεια είναι αυταπόδεικτη ή «αποδεικνύεται» και δεν φοβάται κανέναν...)...
Ο Ιησούς μιλούσε γιά τον Ζωντανό Θεό, για «Κοινωνία» με τον Ζωντανό Θεό, γιά την Βασιλεία... έφερνε το ευαγγέλιο της Βασιλείας, της Αληθινής Ζωής, στους ανθρώπους... Τι ακριβώς έλεγε;...

Ο Ιωάννης (ο «συγγραφέας» του ευαγγελίου) γράφει (τουλάχιστον μισό αιώνα αργότερα από την εποχή που τοποθετείται ο Ιησούς και τα τελευταία γεγονότα...), ότι τον Θεό δεν τον είδε ποτέ κανείς, μόνο αυτός που ήταν στους κόλπους του Πατέρα, μίλησε, εξήγησε, μας έκανε να καταλάβουμε... Τι ακριβώς εννοούσε;...

Πάντα, οι άνθρωποι θεωρούσαν ότι η Απώτερη Πραγματικότητα, Αυτό που Είναι Αόρατο πίσω από όλα, ο Θεός, Είναι Πνεύμα... Κι ο Ίδιος ο Ιησούς (κι ο Ιωάννης) χρησιμοποιούν αυτόν τον όρο (ορίζοντας τον Θεό σαν Πνεύμα), σαν να ήταν γνωστός (ή να μπορούσε να γίνει γνωστός) στους ανθρώπους... Στην πραγματικότητα, λέγοντας Πνεύμα, δεν λέμε τίποτα... Χρησιμοποιούμε τις έννοιες, τις λέξεις, σαν αντιπροσωπευτικές «πραγμάτων», αντικειμένων, καταστάσεων, κλπ... Λέγοντας «ανθρωπος», «δένδρο», «χαρά», «παράσταση», «έννοια», κλπ., όλοι σχεδόν γνωρίζουμε τι εννοούμε... Αλλά λέγοντας «πνεύμα» τι εννοούμε; Θα πρέπει κάποιος , να δει, να γνωρίσει κάτι, να έχει εμπειρία του, γιά να καταλάβει τι αντιπροσωπεύει η έννοια, η λέξη. Αν δεν έχει εμπειρία, η λέξη δεν λέει τίποτα, είναι κενή, και δεν μας οδηγεί πουθενά, μένουμε μετέωροι στην κατανόησή μας... Αλλά ο Ιησούς δεν έλεγε κενά λόγια. Προχωρούσε πιό πέρα, οδηγούσε τους ανθρώπους στην «Εμπειρία του Θεού», έτσι ώστε να καταλάβουν γιά «Τι Πράγμα» μιλούσε...
Αυτό γιά το Οποίο μιλούσε όμως μπορούσε να γίνει αντιληπτό με τις ανώτερες δυνάμεις της ψυχής κι όχι με τις συνηθισμένες ψυχονοητικές λειτουργίες μας. Εξ’ αρχής Ήταν Σαφής: Η Βασιλεία η δική μου δεν είναι εκ του κόσμου τούτου, έλεγε. Μιλούσε λοιπόν γιά μία Κατάσταση πέρα από τον ορατό κόσμο (των αισθήσεων), πέρα από τον κόσμο της σκέψης (που είναι ένας πλασματικός κόσμος εννοιών, αντιλήψεων, ερμηνειών...), γιά Μία Άλλη Πραγματικότητα...

Αλλά ο Ιησούς δεν μιλούσε θεωρητικά, αφηρημένα γιά αυτή την Θεία Πραγματικότητα (αλλά σαν μία Πραγματικότητα που μπορούσε να βιώσει ο άνθρωπος)... Όταν τον ρωτούσαν πως μπορούμε να προσεγγίσουμε «Αυτή την Πραγματικότητα», τι είναι «Αυτή η Πραγματικότητα», πως πραγματοποιείται «Αυτή η Πραγματικότητα» μέσα στην ιστορία, η απάντηση ήταν ότι, η Βασιλεία δεν είναι κάποιο φαινόμενο που μπορεί να παρατηρηθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, δεν είναι εδώ ή εκεί, σε τόπο ή σε χρόνο, και μάλιστα η Βασιλεία εμφανίζεται ξαφνικά μέσα μας... σαν μία «εσωτερική κατανόηση», σαν ανάδυση σε μία «άλλη πραγματικότητα», μέσα στην «παρουσία του Θεού», στους κόλπους του Θεού...

Εξ’ αρχής λοιπόν και ο Ίδιος ο Ιησούς μιλούσε γιά την Βασιλεία σαν μία «πνευματική κατάσταση», κι ο Ιωάννης αυτό «κατάλαβε» κι αυτό βίωσε, κι όλοι οι αληθινοί μαθητές του Ιησού που «τήρησαν τον λόγο» Του, αυτή την Πνευματική Θεία Πραγματικότητα βίωσαν σαν Βασιλεία του Θεού... Θεός, Βασιλεία του Θεού, Κοινωνία με τον Θεό, όλα έχουν πνευματικό νόημα. Πρέπει «εν πνεύματι» να τα «προσεγγίσουμε». Και μόνο όταν τα βιώσουμε (εν πνεύματι) γίνονται αλήθεια, αποκτούν νόημα, περιεχόμενο, και δεν είναι έννοιες, λέξεις, κενές... Ο μόνος δρόμος λοιπόν γιά να φτάσουμε στην Αλήθεια ( κι Αλήθεια είναι, να Γνωρίσουμε τον Θεό, ο Θεός) είναι ο βιωματικός δρόμος... τίποτα άλλο, ούτε ομολογίες πίστης, ούτε τελετουργίες, ούτε άλλες πράξεις, ούτε τίποτα, δεν ωφελεί...

Η Βασιλεία είναι «πνευματική κατάσταση», έξω από τον χωρόχρονο που ζούμε. Η Βασιλεία είναι μετα-ιστορική, δεν εντάσσεται μέσα στον χρόνο, στον κατασκευασμένο (από την ανθρώπινη σκέψη) χρόνο. Είναι η Άλλη Πραγματικότητα, η «Θεία Πραγματικότητα της Κοινωνίας με τον Ζωντανό Θεό», μέσα στην οποία «ενοποιούνται» όλα... κι όπως είπε ο Ιησούς, το γέννημα της σάρκας είναι σάρκα, και το γεννημένο από το πνεύμα είναι πνεύμα... κι αν κάποιος δεν γεννηθεί πνευματικά δεν μπορεί να μπει στην Βασιλεία. Ποιός εμποδίζει τους ανθρώπους να μπουν στην Βασιλεία;



Κατ' Εικόνα και Καθ' Ομοίωσιν Θεού

Ο άνθρωπος (σαν ύπαρξη), στην πραγματική του ουσία, στο πνευματικό του μέρος, δεν είναι απλά το συνειδητό των ψυχολόγων, ούτε το απλό «είναι» των φιλοσόφων, είναι κάτι πολύ ευρύτερο, πέρα από το συνειδητό, που περιστρέφεται γύρω από την αντίληψη (σύμπλεγμα) του εγώ. Υπάρχουν ανεξερεύνητα βάθη της ψυχής. Αυτό το βεβαιώνουν επιστήμονες ψυχολόγοι, φιλόσοφοι που δίδασκαν χρόνια στα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, χώρια όλη την πνευματική παράδοση της ανατολής και της δύσης. Είναι όλοι ηλίθιοι;
Αυτό το βαθύτερο στρώμα της ψυχής δεν είναι απλά πέραν του συνειδητού (του εγώ) αλλά εμπειρικά αποδεικνύεται από όλους όσους έχουν πνευματική εμπειρία, αλλά και από φυσιολόγους-ψυχολόγους που έκαναν εργαστηριακές έρευνες με ανθρώπους που προσεύχονταν, (μιλάμε γιά την αληθινή προσευχή των νηπτικών...), ότι αυτοί που βιώνουν Αυτό Το Άλλο μέσα μας, φτάνουν σε μία κατάσταση συνείδησης πέραν του υποκειμένου –Αντικειμενική. Το τι περιεχόμενο έχει αυτή η συνείδηση μπορεί να αναλυθεί. Και προκαλώ όποιον θέλει να το επιχειρήσουμε... δεν αναλύεται πρώτα εννοιολογικά... πρέπει πρώτα να το βιώσουμε και μετά να αναλύσουμε εννοιολογικά τι αντιλαμβανόμαστε... πρώτα η πνευματική εμπειρία, μετά η σκέψη...


Το λογικό συμπέρασμα –εφ’όσον παραμένουμε λογικά όντα – είναι ότι η «αντικειμενική συνείδηση» που μπορούμε να βιώσουμε, «λόγω του περιεχομένου της», δεν μπορεί να περιορίζεται στην ατομική ύπαρξη, πρέπει να επεκτείνεται πέραν της ατομικής ύπαρξης, προς μία Ευρύτερη Ύπαρξη που ουσιώνει κάθε ατομική ύπαρξη...

Συνεπώς Αυτό Το Άλλο που αποτελεί μία ευρύτερη πνευματική πραγματικότητα και μερικοί ονομάζουν Θεό δεν τίθεται αξιωματικά. Προκύπτει από την φύση μας, από την λειτουργία της φύσης μας, κι αναδύεται σαν Παρουσία όταν περνάμε πέραν του υποκειμένου προς τα ανεξερεύνητα βάθη της ψυχής... Ο Θεός λοιπόν δεν είναι ούτε ιδέα, ούτε αντίληψη, ούτε τίθεται αξιωματικά: Προκύπτει από το βίωμα, από την ζωή... Πρώτα η εμπειρία και μετά η θεμελίωση της γνώσης και της θεολογίας... Μήπως δεν το λέω ελληνικά;

Έτσι, γιά να συνεχίσουμε τους συλλογισμούς μας... Αυτό Το Άλλο,βρίσκεται μέσα μας, σαν η βαθύτερη ουσία της ψυχής, κι έξω από εμας, ταυτόχρονα, σαν Ευρύτερη Πνευματική Πραγματικότητα, που ουσιώνει την ψυχή: Από εδώ πηγάζει η αντίληψη του «κατ’ εικόνα Θεού»...

Η διεύρυνση του συνειδητού προς τα ανεξερεύνητα βάθη της ψυχής που είναι της ίδιας ουσίας με την Ευρύτερη Πνευματική Πραγματικότητα, η ολοκλήρωση του ανθρώπου (κατά το μέτρο των δυνατοτήτων του) οδηγεί προς το «καθ’ ομοίωσιν Θεού»..
Έτσι ο Θεός είναι μέσα μας κι έξω από εμάς, μας ουσιώνει αλλά και μας υπερβαίνει. Η συμμετοχή μας, η «κοινωνία» με Αυτή Την Πραγματικότητα, γίνεται σε διάφορους βαθμούς και από τον ίδιο άνθρωπο αλλά και από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Ο άνθρωπος βιώνει την υπέρβαση του συνειδητού (εγώ), του υποκειμένου, σαν μη-εγώ, σαν κάτι αντικειμενικό. Αυτή η εμπειρία δεν είναι εμπειρία ενός υποκειμένου – οπότε θα είχαμε απλά αντιλήψεις υποκειμένων κάποιου πράγματος – αλλά επειδή συμβαίνει κι είναι δυνατή μόνο όταν ξεπερνιέται το υποκείμενο, είναι μία συνείδηση τελείως διαφορετική – αντικειμενική – «λόγω του περιεχομένου της»... Έτσι θεμελιώνεται η Αντικειμενικότητα Της Ευρύτερης Πνευματικής Πραγματικότητας, του Θεού... Μόνο με βιωματικό τρόπο... Πρώτα η πνευματική εμπειρία και μετά η εννοιολογική ανάλυση...

Αν λοιπόν εξ’ αρχής είμαστε κάτι ευρύτερο του συνειδητού, του υποκειμένου, κι αν μπορούμε να βιώσουμε την πέραν του υποκειμένου ουσία μας, που είναι Ουσία των πάντων, τότε προς τι οι συζητήσεις; Ο Θεός Είναι εδώ, μέσα μας, κι έξω από εμάς. Ή βιώνουμε την Παρουσία Του ή όχι. Και πως μπορεί να γίνει συζήτηση ανάμεσα σε κάποιον που έχει εμπειρία και κάποιον που δεν έχει; Πρέπει να βρούμε ένα κοινό επίπεδο εμπειρίας και συζήτησης. Ποιό είναι αυτό; Της σκέψης; Γιατί; Της εμπειρίας; «Ιδού η Ρόδος...»
Ο Θεός να μας φωτίζει το δρόμο, στους λαβύρινθους της σκέψης... Ευτυχώς που δεν υπάρχουν μινώταυροι...


_______________________________________________



Source: Ultimate Reality


Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

~Veritas vos Liberabit~

"Οι άνθρωποι με έχουν για εχθρό των δίκαιων νόμων, των οικογενειακών δεσμών και της παράδοσης. Ναι, λένε την αλήθεια. Δεν αγαπάω τους νόμους που έχει φτιάξει ο άνθρωπος... αυτό που αγαπάω είναι η ιερή και πνευματική ευγένεια που θα έπρεπε να είναι πηγή και βάση για κάθε νόμο στη γη."
Khalil Gibran